Abu Dhabi, de grote Moskee en het vuurwerk en de beste wensen voor 2015.

De Grote Moskee.

Vandaag staat een bezoek aan Sjeik_Zayed-moskee op het programma, waarvan het ontwerp en de bouw afkomstig zijn van de eerste Emir van de Verenigde Emiraten. Helaas heeft hij de voltooiing niet meer mee gemaakt. Wel ligt hij begraven in een apart gebouw naast de Moskee, waar geen foto’s van mogen worden gemaakt. Tevens wordt 24 uur per dag door een afwisselend team stukken uit de Koran voorgelezen voor zijn zielenrust dat over het hele terrein te horen is.
We doen mee aan een rondleiding en onze gids vertelt interessante verhalen over de Moskee. De Moskee heeft werelds grootste tapijt, gemaakt in Iran, waarin rechte strepen zijn uitgeschoren zodat de mannen precies weten waar ze moeten staan voor het gebed op vrijdag. In de grootste gebedsruimte kunnen 9000 mensen plaatsnemen, de beide ruimte ernaast voor ieder 4500 zijn bedoeld voor de vrouwen. Inclusief de buiten ruimte is er plaats voor voor 40.000 moskeegangers. Met name in de Ramadan zijn zoveel mensen aanwezig voor het gebed op vrijdag.

Grote kroonluchter.

In de Moskee hangen 3 kroonluchters, de grootste weegt 2.5 ton, de 2 kleinere 1.8 ton. Ze zijn erg indrukwekkend.  Opvallend verder is dat met name Engelse kunstenaars en architecten zijn ingehuurd om de Moskee te bouwen en in te richten. Volgens de gids is gekeken naar de kwaliteiten van de betrokken personen en niet zo zeer naar de nationaliteit. In Marokko zijn we naar de grootste Moskee van de wereld in Casablanca geweest en het is interessant om de grote verschillen tussen beide te zien.

Dordrecht-Abu Dhabi.

Daan

Guusje

Fenne

Met het zicht op een verlichte moskee start ik weer het blog. We hebben een drukke en gezellige tijd achter ons met veel bezoek van familie en vrienden en logeerpartijen van de kleinkinderen van Saskia en Paul. Daan is zes geworden en al een hele knul. De meisjes, 17 maanden, worden steeds ondernemender en vragen dus ook hun aandacht. We hebben echt genoten van de vele contacten die we met hen hadden en zien er naar uit hen in februari weer te zien.

Marina Di Ragusa-Catania-Eindhoven-Dordrecht en de plannen voor 2015.

Shibashi op het strand.

Gisteren zijn we naar huis gevlogen, samen met Anneke en Hans die in Zuidland (bij Rotterdam) wonen. ’s Ochtends nog eerst onze dagelijkse Shibashi op het strand gedaan. Heerlijk in de zon, korte broek en t-shirt. Wat zullen we dat de komende tijd gaan missen. Brett (onze leraar) heeft alle oefeningen naar de deelnemers toegestuurd, zodat we het ook thuis kunnen doen. Alleen, is het wel zo leuk en goed als je het binnen doet? We zullen kijken of het wat oplevert.

Marina De Ragusa. Een uitje naar Modica met Dico en Yvonne, onze buren

Parkeerkaartjes voor elk halfuur.

Omdat we nog een gedeelte van de dag de auto konden gebruiken, zijn we naar Modica geweest. Op ons programma stond ook nog een wandeling in een bijzondere kloof, maar die gaan we later nog een keer maken. Punt van aandacht hier op Sicilië is, dat je over relatief kleine afstanden toch een hele tijd onderweg bent. Zeker als je nog mooie weggetjes neemt en dat hebben we gedaan. Naar Modica kun je door prachtige dalen rijden met een mooie natuur, zeker nu de bomen hun herfst kleuren krijgen.

Een avondje theater en een kijkje bij onze Shibashi.

Shibashi op het strand

Zaal met publiek.

Eerst maar over de Shibashi. Zes dagen per week wordt deze gegeven om 8.15 uur op het strand of ergens op de haven in een beschutte plaats voor wind en regen. De groep bestaat meestal uit 15-18 personen, wat meer vrouwen dan mannen maar dat zie je meer bij dit soort activiteiten. Zelfs nu hebben we meestal nog een t- of polo shirt aan en doen we onze schoenen uit. Dit geeft de temperatuur wel weer. De foto’s zijn door een Italiaan hier uit Marina Di Ragusa gemaakt die daarna meteen mee is blijven doen en nu een enthousiaste deelnemer is. ’s Morgens loopt hij al om 7.15 uur een heel stuk met een compaan, die niet mee wil doen aan de Shibashi. Zelf vind ik het nog steeds heerlijk, vooral aan het strand met de zon op je gezicht en het geruis van de golven. Ga het missen als we weer thuis zijn.

Wouter in Kaapstad en het winderige en natte weer.

Wilde krokus bij Ragusa.

Gistermiddag is Wouter als 4e team veilig aangekomen in Kaapstad. Een knappe prestatie als je bedenkt dat zij pas in augustus met hun campagne gestart zijn. De afgelopen weken was het regelmatig best spannend hoe Vestas Wind hun koers bepaalde en wat het voor hen opleverde ten opzichte van de andere boten. Nu even rust voor de bemanning en de volgers om op 15 november weer vol energie aan de volgende etappe te beginnen. Die kunnen we thuis volgen met genoeg Gb om ook alle filmpjes te downloaden. Ton zal zijn bezoekjes aan de Stelle Marina bar gaan missen waar hij bij een groot glas koffie gebruik kan maken van vrije wifi!

Ragusa voor de landelijke jaarlijkse “urban hike”.

Oven in de steengroeve.

Vandaag worden in heel Italië plaatselijke wandelingen georganiseerd om zo de mensen meer te vertellen over hun stad en omgeving. Dit evenement duurt 3 dagen en heeft voor Ragusa verschillende wandelingen. Vanwege de busdienst en de aanvangstijd van de wandeling was vandaag de beste dag.
Zo’n 10 Nederlanders en een Australiër (onze Tai Chie leraar) zaten om 8.20 uur in de bus naar Ragusa voor een wandeling door Cava Santa Domenica, Archi quarter in Ibla, Cava San Leonardo, San Paolo en Carmine quaters. De totale groep bestond uit 61 personen met 2 Engels sprekende gidsen en verder Italiaans sprekende gidsen. We moesten allemaal een bewijs van geen aansprakelijkheid invullen voor vertrek. Bij onze vorige bezoeken aan Ragusa had de Cava Santa Domenica altijd mijn aandacht getrokken, een kloof die de stad door midden deelt en naar de Ibla loopt. De hele tocht was 4.5 km. En daar hebben we 4 uur over gedaan.

Marina Di Ragusa. De gemeenschap is zich aan het ontwikkelen.

De haven vol overwinteraars.

Zo langzamerhand zijn de boot mensen zich aan het settlen in de haven. Af en toe komen nog wat boten voor de winter binnen, maar de meesten liggen in hun box en kennen hun buren en anderen zeilers. Opvallend zijn de vele boten die hier al vaker gelegen hebben en uiteraard al weer oude bekenden hier ontmoeten. De 2 “happy hours” per week helpen wel om weer in contact te komen met andere zeilers, onderwerpen zijn er genoeg om te bespreken. Toch zie je dat in korte tijd er ook al wat gekissebis ontstaat. Tot voor kort waren 2 gelegenheden waar het “happy hour” werd gehouden: dinsdag bij de snackbar boven, vrijdags bij de bar in de marina. Een van de oudere gasten heeft nu geregeld dat ook op vrijdag bij de snackbar een “happy hour” wordt gehouden. Dat gaf meteen gepraat en afgelopen vrijdag een splitsing van de zeilers. Over het algemeen is de snackbar gezelliger, het is een familiebedrijf dat een plezierige atmosfeer uitademt, de bediening is goed en de hapjes overvloedig. Bij de bar is het personeel wat terughoudender, maar serveert ook heerlijke hapjes. Je kunt er binnen zitten en dat is nu het weer omslaat zeker een pluspunt. Uit solidariteit zijn we op vrijdag naar de bar gegaan en hebben heel gezellig met Australiërs zitten praten. Morgen is de snackbar aan de beurt.

Tai chi, pizza eten en twee stormachtige dagen.

Een haven vol met overwinteraars maar ook met veel bloemen.

Sinds 2 dagen staan we ’s ochtends om 8.15 uur op het strand om Tai chi oefeningen te doen met een groepje van de haven en één Italiaanse mevrouw uit het stadje. We doen de langzame oefeningen zo’n 25 minuten, heerlijk in de zon en bij de branding van de zee. Ik vind het prettig om weer te bewegen,  de oefeningen en de omgeving maken je hoofd leeg en je lichaam weer energiek. Ton houdt meer van actie, maar kan het wel waarderen en doet later op de boot nog wat andere oefeningen.
Daarnaast proberen we elke dag te zwemmen, maar vandaag was het maar van korte duur. Het water was koud en de zon verdween achter de wolken. Vanwege de storm van gisteren en vandaag is het diepere water naar boven gekomen en dat is koud. Er waren ook geen mensen in het water, alleen een aantal surfers met pakken aan.

Vandaag is het met 22 graden koud, we hebben zelfs sweaters aan getrokken, dat is echt de eerste keer. Zo langzamerhand zullen de zomerse kleren in de kast moeten tot het volgende seizoen. Hopen dat dat weer vlug gaat komen.

Marina di Ragusa. Een lange wandeling door een kloof bij Ragusa.

De rode lijn is onze wandeling.

Stephen, Anne en Nichola hebben een wandeling georganiseerd in een kloof bij Ragusa van zo’n 15 km. Met 16 deelnemers was het een leuke groep om hieraan deel te nemen. De organisatoren hadden de wandeling een paar dagen geleden al een keer gelopen om te kijken hoe te lopen en hoe de paden waren.
Met de bus van 8.15 uur naar Ragusa, dan naar de Ibla gelopen en van daaruit de kloof in via oude weggetjes en oude trappen. Ook moesten we een riviertje over steken, dat behoorlijk stroomde.

Marina di Ragusa. 2e Hands verkoop op de hoofdsteiger.

2e hands verkoop op de steiger.

De dagen vliegen hier om. Voordat je het weet is het weer avond en vraag je je af wat er eigenlijk gedaan is die dag. Nu dat is natuurlijk altijd weer de boodschappen. Inmiddels is de bakker, groenteboer en de slager gevonden, maar we moeten er nog naar toe om daar spullen te kopen. De ARD (een beetje als de Aldi), MD (iets meer spullen en een slager) en de Spar zijn tot nu toe de winkels die we bezoeken. Dan heb je regelmatig je praatjes op de steiger en bij de “happy hour” of komen mensen hier een borrel drinken. Zo langzamerhand leren we wel wat mensen kennen en dat is voor de komende tijd erg prettig.

Marina di Ragusa. Een dag naar de markt, Lidl en winkelcentrum in Ragusa.

Een keer per 14 dagen rijdt er een busje naar Ragusa om naar de markt, Lidl en winkelcentrum te gaan. We hebben daar meteen op ingetekend om zo onze voorraad goed aan te kunnen vullen. Per persoon betaal je €15,00 waarvan een voucher van €10,00 bij de supermarkt in het winkelcentrum te besteden is. De markt is inderdaad erg groot, maar rommelig. Alle kramen staan door elkaar: de viskraam naast een kraam met ondergoed, sokken, kleding, een groentekraam en dan weer een kraam met schoenen etc.. Opvallend zijn de vele kramen met stoffen en ook een aantal kramen met bollen wol, borduurgarens etc. We dachten dat 2 uur erg lang zou zijn, maar die tijd hebben we wel gebruikt om alles te bekijken en wat spullen te kopen.
Toen naar de Lidl en daar een aantal bekende en voor mij goede spullen aangeschaft.

Alicante naar Marina di Ragusa. Terug bij de boot. Zwemmen en een happy hour.

Alicante, de paddestoelen straat.

We zijn weer terug op de boot en zitten meteen in het sociale leven in de haven. De terugreis via Charleroi is heel voorspoedig gegaan. Wel een beetje een korte nacht, maar door te slapen in het vliegtuig haal je dat weer in. We hebben  een taxi genomen vanaf het vliegveld, want er gaan maar 2 bussen per dag van Comiso (vliegveld) naar Ragusa via Marina di Ragusa. We kwamen om 10.00 uur aan en de bus zou om 19.00 uur vertrekken.
Bij aankomst op de haven eerst ons internet aansluiting geregeld bij Tim, maar nu met extra Gb zodat we de VOR goed kunnen volgen. Op weg naar de boot werden we meteen bijgepraat over alle activiteiten voor de komende dagen en Ton zei op een gegeven moment “je wordt hier helemaal geleefd, als je niet uitkijkt”.

Alicante, Start van de VOR en een rustig dagje.

Alle boten aan het pontoon

De hectiek van de Volvo Ocean Race is vandaag afgelopen. De afgelopen 3 dagen hebben in het teken gestaan van het vertrek van de boten op hun eerste etappe naar Kaapstad. Als bezoeker word je meegenomen in die flow. Je activiteiten plan je om contacten heen. Donderdag hebben we met Wouter en Kristine op het terrein wat gedronken en het was leuk om Kristine na zo lange tijd weer te zien en te spreken.

Alicante, Volvo Ocean Race.

Wouter voor de Vestas Wind boot

Gezeten in ons appartement in Alicante schrijf ik het blog bij. De reis naar Alicante is goed gegaan, weliswaar via Charleroi en een nachtje daar in Ibis budget hotel. Toen we de reis gingen uitzoeken was deze manier de beste en het goedkoopste. Op een dag vliegen van Sicilië naar Alicante en tegen een redelijke prijs was een mijl op zeven.
Na gisteren zijn we erg blij dat we nog een maand het koude weer kunnen ontlopen. In Charleroi was het koud en aanvankelijk ook nat. Een hele overgang van 28 graden naar ongeveer 14 graden, maar met een lange broek, fleece jack en regen jack goed te doen. Charleroi kon ons niet echt bekoren. Zij zijn in de binnenstad hele panden aan het afbreken om plaats te maken voor nieuwbouw. Het maakt nu een rommelige indruk. Ook vinden we de koffie, thee duur, gemiddeld zeker €3,00 per kop. In Italië hebben we daar 2 consumpties voor en ook wat daarbij. En nu in Spanje ook, je gaat voor je plezier een terrasje pikken. Bovendien was het moeilijk om ergens wat te eten, het zijn crêpes geworden die overigens heerlijk waren.

Marina di Ragusa. Een bezoek aan Ragusa.

Wanddecoratie.

Vandaag zijn we met de bus naar Ragusa gegaan. Het is ongeveer 23 minuten meer het binnenland in. Helaas heb ik mijn fototoestel vergeten en dus geen foto’s van deze mooie en bijzondere stad. Een reden om de komende tijd er nog een keer naar toe te gaan en dan de prachtige kerken en vergezichten vast te leggen. Bovendien willen we het archeologisch museum nog bezoeken dat de moeite waard is en meer tijd besteden aan de kerken en paleizen.

Ragusa bestaat uit 2 gedeelten: Ragusa Superiore en Ragusa Ibla, het oude gedeelte. In 1926 zijn ze samengevoegd en sinds 2002 staat de stad op de Werelderfgoedlijst. Na de aardbeving van 1693 is de stad opnieuw opgebouwd met heel veel Barok gebouwen, kerken en paleizen. Je kunt je hart ophalen aan de ornamenten, engelen, zuilen etc.

Marina di Ragusa. 2 Dagen van heel veel mensen ontmoeten.

Ton aan de slag met de dynamo.

Na weken van veel op elkaar aangewezen zijn, is het wel even omschakelen naar een sociaal gebeuren om je heen. Op onze verkenningstocht door de haven en het havenkantoor gisteren, worden we door Amerikanen, Bill en Chris, uitgenodigd om verse tonijn te komen eten voor lunch op hun boot. De tonijn hebben ze de dag tevoren zelf gevangen en is behoorlijk groot en teveel om zelf op te eten. Om lunch tijd gaan we bij hen aan boord, een catemaran van 43 foot, en daar blijken nog meer mensen te komen. Een heel internationaal gezelschap, Amerikaan, Canadees, Duits, Zweeds, Engels, Turks en Nederlands. De tonijn werd rauw gegeten en was erg lekker volgens Ton. Het was ook erg gezellig en we begrepen dat de anderen elkaar al kenden uit voorgaande jaren. In Ragusa komen in de winter de zeilers terug vanuit Kroatië en Griekenland. Vanwege het onweer en de regen hebben we vlug afscheid moeten nemen, omdat we alles aan boord open hadden laten staan!

Licata naar Marina di Ragusa. Op onze winterplek.

Halfwinder op en genieten.

Gisteren zijn we in de loop van de middag naar de haven van Licata gegaan om daar te kijken hoe die haven eruit ziet. Er is nl. in het cruisers wereldje altijd discussie of je naar Licata of naar Marina di Ragusa moet gaan om te overwinteren. Licata is een grote haven die nog veel uit kan breiden. Er is een groot winkelcentrum bij met een Conad supermarkt, alles erg nieuw en nog in ontwikkeling. De steigers zijn ruim en aan de kant waar wij gelegen hebben, waren twee steigers. Aan de overkant waren meer steigers. De indruk op mij was een heel royale haven die uit kan groeien tot een lux geheel, maar nu nog niet echt gezellig is. Een beetje “clean”. We hebben wat mensen van de steiger gesproken, maar omdat we weg gingen was dit maar even. Het stadje Licata is op loopafstand te bereiken en volgens de haven mensen zijn er een paar goede restaurants. We hebben wat voorraad ingeslagen want bij Marina di Ragusa zijn de supermarkten verder weg. Toevallig lagen we tegenover de Tumbalong van David en Beverly, maar David was zondag al vertrokken naar zijn huis in Frankrijk wat wij al wisten.

Empedolce naar ankerplek bij Licata en een dagje rust.

Rots eiland bij Licata.

Gisteren zijn we op ons gemak richting Licata gegaan. Het is een fijne temperatuur en een mooi windje. Goed om de halfwinder op te zetten. Ton wilde iets met een lijn uitproberen als we de dinghy voorop hebben liggen. Al met al was het een hele operatie en toen het zeil eindelijk uit de hoes kwam en stond was de windrichting zodanig gedraaid dat we naar de kust zeilden in plaats van richting Litaca. Dus inhalen de hele handel en opruimen en de hi-aspect gewoon weer op gezet. Na een poosje moest de motor bij vanwege het wegvallen van de wind. Bij Licata aangekomen zagen we achter een rots een aantal bootje achter anker liggen. Deze anker mogelijkheid staat niet in de pilot. Een heel aantrekkelijk idee om het anker uit te gooien en de nacht door te brengen. We hebben meteen de zeilen naar beneden gedaan en de koers verlegd naar een plekje achter de rots, lekker beschut tegen de golven en heerlijk om weer eens te zwemmen. De andere bootjes vertrokken tegen de avond en we hadden het rijk alleen.

Empedolce. Dal van de tempels bij Agrigento.

Tempel Concordia.

Een van de redenen dat we tijd aan Sicilië willen besteden is de vele bezienswaardigheden van dit eiland. Het is bekend dat vele zaken uit de Griekse tijd hier heel goed bewaard zijn gebleven, beter dan in Griekenland zelf.
Vandaag hebben we het “dal van de tempels” bij Agrigento bezocht. Deze plaats ligt 8 kilometer verderop naar het oosten vanuit Empedolce en goed met de bus te bereiken. Een punt van aandacht is dat de bustijden in september veranderen en dat dit nog niet aan gegeven kan zijn op de borden. Op zaterdag gelden de tijden van de werkdagen. We hebben dus een halfuur langer moeten wachten en gelukkig kan een man ons dat vertellen net toen we op het punt stonden om te kijken of de trein naar Agrigento reed.

Marsala naar Empedolce. Een snelle overtocht.

Haven van Empedolce.

Vanwege het vroege vertrek van onze buurman om 6.30 uur, staan wij ook maar meteen op en maken alles klaar voor ons vertrek. Op lange dagtochten maak ik tegenwoordig de lunch pakketjes klaar en dat bevalt ons goed. Zeker op een tocht als vandaag is het heerlijk om niet binnen te staan vogelen om je brood gesmeerd en belegd te krijgen. Rond 12.00 uur staat een windkracht 4 op  een voor de windse koers en met het grootzeil verankerd met een bulletalie en de fok uitgeboomd varen we tot bij 19.00 uur gemiddeld 6-7 knopen. We sturen alles op de hand om stroom verbruik te reduceren en de boot in de hand te houden.

Marsala. Een verandering van gedachten.

Port Garibaldi.

Gisteravond zijn we nog eens in de boekjes van Sicilië gedoken en ontdekten dat Marsala eigenlijk een bijzondere plaats is en interessant om te bezoeken. Vanwege de wind hoefden we ook niet perse weg te gaan, die is op vrijdag beter om te zeilen, dus besloten we onze plannen aan te passen. Toen David en zijn vriend Lee langs kwamen om nog wat te drinken vertelden we hen dat zij morgen alleen verder gaan en we elkaar wel in Licatha gaan zien. Ze bleven maar even, want moesten in de stad nog eten.

Marettimo naar Marsala

Kasteel op schiereiland Marettimo.

Volgens internet is in Marsala een Volvo penta dealer en dat is aantrekkelijk om die eventueel achter de hand te hebben. Om 9.30 uur varen we het haventje uit en buiten staat een heerlijk windje om de 15 mijl naar Marsala te varen. Het kleinste eiland is één grote berg met Marettino, een klein vissersdorpje met witte huizen en blauwe rolluiken,  waar toeristen naar toe komen. We zijn er verder niet aan land geweest.

Cagliari naar Egadi eilanden, Marettimo Sicilië.

Haven Cagliari met voorzieningen in de punttentjes.

Maandag hebben we nog vlug wat boodschappen gehaald voor de komende 4 dagen en een filter om tussen de slang te doen van de steiger en de boot. Graham en Diane, Engelsen die een paar boten verderop liggen, hebben er ook een en we zien nog heel wat zand erin zitten als er water gevuld wordt. In Griekenland is het water soms nog slechter, dus een extra filter komt goed van pas.
Om 12.00 uur gaan de trossen los en verlaten we na 1 jaar Sardinië. Toch en beetje een raar idee, omdat je een hele tijd hier rond getrokken hebt met heel veel plezier. De mensen zijn erg aardig, behulpzaam en ook altijd bereid voor een praatje. Maar we gaan nu het volgende Italiaanse eiland ontdekken.

Cagliari met een tropische temperatuur en hoge luchtvochtigheid.

Oud straatje beneden bij de haven.

Het reddingsvlot ligt weer keurig op zijn plaats in de bakskist en we kunnen weer 1 jaar vooruit.

Ondertussen hebben we de stad al aardig te voet en per fiets verkend. Waar we aan moeten wennen zijn de vele stoplichten en heel veel straten zijn éénrichting verkeer. Naar de superconad is de weg heen een hele puzzel, terwijl terug naar de haven steeds maar rechtdoor de berg af is, gemakkelijker kan het niet. Als we weer gaan, proberen we toch een rechtere weg te vinden.
Je kunt merken dat het de hoofdstad van Sardinië is met wat grote deftige gebouwen, maar ook wat onderkomen stukken waar kennelijk gewacht wordt op investeerders die de omgeving moeten opkrikken. Er is ruimte genoeg, maar nu nog het geld.

Isola Teredda naar Cagliari en het inspecteren van het reddingsvlot.

Zeilroute overzicht.

We liggen in Marina del Sole in Cagliari, een eenvoudige haven met veel vaste ligplaatshouders van buitenlanders. Hij is niet duur, de voorzieningen zoals toilet en douches zijn heel eenvoudig, maar voor een aantal nachten is het prima. Wat ons al meer is opgevallen, het aantal boten met een Belgische vlag waarvan de bezitter Italiaans is. Blijkbaar een goede combinatie om de zwaardere regelgeving in Italië te ontlopen. Aan de andere kant van de steiger is het helemaal mooi: een Nederlandse boot met Belgische vlag van een Italiaan.
De tocht naar Cagliari was echt perfect, eerst een stuk op kruisen omdat de wind natuurlijk weer uit de verkeerde hoek, namelijk Oost, kwam. Hierdoor moesten we flink op kruisen, via lijn A naar lijn B en lijn C. Naar Cagliari zouden we zo een flink aantal slagen moeten maken om daar uit te komen. Maar in de loop van de middag aangekomen bij pijl D, draaide de wind wat naar het zuidoosten, zodat we heel mooi de baai van Cagliari in konden zeilen, pijl E en pijl F. Hierdoor hoefde we geen slagen meer te maken en konden zo mooi evenwijdig met de kust naar Cagliari zeilen.
Het is najaar en de kans dat we kunnen zeilen neemt  toe, althans dat was vorig najaar ook zo. Nu afwachten totdat de wind gunstiger wordt om over te steken naar Sicilië.

Carloforte naar Isola Teredda bij porto Malfatano.

Bijwerken van de eucalitus heg.

Vanochtend eerst nog even boodschappen gehaald om 2 dagen vooruit te kunnen. Bij vertrek wordt de eucaliptus heg gekortwiekt. Maar goed ook, want de eerste avond word ik door een oudere inwoonster van Carloporte aangesproken hierover. Van haar belasting geld is die heg er neer gezet waardoor de inwoners niet meer vrij langs de boten kunnen lopen. Ze is het er helemaal niet mee eens en of ik dit maar tegen de eigenaren wil zeggen!

Carloforte en een wandeling naar Punta delle Oche (zwanen).

Vele trappen in het stadje.

Na een rustig uitgebreid ontbijt ruimen we de boot op en lopen de stad is om vers brood te halen. De bakkers waren dicht, maar een klein supermarktje is open en verkoopt heerlijk brood zoals we bij de lunch merken.
Van onze Duitse buren van de Vera, Michael en Britta horen we dat een wandeling naar Punta delle Oche zeer de moeite waard is. Dus goede wandelschoenen aan, flesjes water en nog speciaal brood mee voor onderweg en dan door het stadje de weg naar boven zien te vinden.
Dat lukt vrij vlug en naarmate we verder van de bebouwing komen wordt het rustiger met auto’s en scooters om tenslotte helemaal alleen op pad te zijn.

Een dag op de motor, maar eindigt op de zeilen.

Rotsen bij Capo Pecora.

Na een heerlijke nachtrust zijn we toch vroeg uit de veren om naar de eilanden in het zuiden te gaan. Helaas staat er bijna geen wind en een behoorlijke golfslag. Motor aan, grootzeil met 2 reven erin om toch wat stabiliteit te geven aan de boot en dan maar afzakken. We zetten ook de bimini op vanwege de zon die recht op ons hoofd staat te branden. In de schaduw sturen is zo heel goed te doen.
De westkust blijft heel afwisselend. Ten zuiden van Oristano zien we nog lang zandstranden en ook nog duinen. Verder zijn er bergformaties en bij Capo Pecora nog hele mooie rots formaties.

Afscheid van Nautica Pinna in Bosa. De trossen los en een heerlijke zeiltocht.

oerzeilersvlaggetje aan de top.

Van de mensen van Nautica Pinna hebben we nu echt afscheid genomen. Na er 3 keer op de kant gelegen te hebben is het toch een vertrouwde plek geworden. Het toerzeilers vlaggetje hangt bij de vlaggen bij de pomp, dus toerzeilers zijn van harte welkom en krijgen korting. Nogmaals wij kunnen deze haven voor de boot op de kant aanraden. Inmiddels zijn er ook twee douches en is het verblijf aan boord op de kant goed te doen.

Lunde drijft weer en heel duffe pech.

11-09-2014 Lunde drijft weer en heel duffe pech.
Een dag (woensdag) eerder dan, min of meer afgesproken, werden we in het water gelaten. De kraan was nog niet helemaal klaar, beschermhekken voor de banden en de staanplaats van de bediener werden nog geel geverfd, maar hij functioneerde verder prima.  Je denkt dat alles dan echt gereed is, maar op het laatst is het altijd even stressen. Aan de steiger liggen is weer heerlijk en geeft het gevoel in een boot te huizen. We gaan meteen door met het grootzeil erop te doen en dan naar het stadje om onze fourage aan te vullen. De koelkast werkt weer en eten voor een aantal dagen inkopen  is mogelijk. De laatste 2 weken haalden we ijsblokjes en hielden zo vleeswaren en melkproducten koel. Werkte prima, maar als er vlees bij het avondeten op het menu stond werd dat aan het einde van de dag gehaald. Ik heb heel wat kilometertjes fietsen erop zitten, want ’s ochtends wilden we ook graag vers brood hebben.

Nog een aantal dagen op de kant.

Het wordt zwarte antifouling!

Vanochtend hebben we gehoord dat we niet voor donderdag as. het water in kunnen. De kraan krijgt een grote beurt, zoals geverfd en de banden worden ook na gekeken. Wel jammer, want we hadden gedacht om dinsdag het water in te gaan en dan op donderdag weg te zijn. Het uitstel maakt dat we nog een aantal zaken extra na kunnen lopen. Dit hadden we al met de wc slangen van voor gedaan. En dat  was maar goed ook. Allemaal kalk, zout en urinesteen aanslag. Inmiddels weten we hoe dit aan te pakken, slangen er uit, huishoudazijn erin (gelukkig kunnen vinden) en nu zitten ze er weer keurig in. De slangen van de wc achter gaan we nu ook bekijken en eventueel schoonmaken.

Een gezellige zaterdagavond en de Volvo Ocean Race.

Wilde venkel die je hier nu veel ziet.

Gisteravond was het in Bosa “white Saturday” volgens Maria, onze Engels sprekende secretaresse, runner van de winkel en de contactpersoon met de klanten van de haven. Op verschillende pleinen en pleintjes werden vanaf 21.00 uur sport demonstraties gehouden, o.a. lopen met allerlei passen op de loopband, die jezelf door het lopen moet aandrijven, en wedstrijdroeien op roeiapparaten. Bijzonder aan het laatste was dat er estafette gehouden werd op de 5 kilometer. Met 4 personen werd er om toerbeurt gewisseld. Groep 1 stond steeds voor, maar op de laatste 50 meter werden ze nog ingehaald door groep 2. Sneu, maar dat is de wedstrijd. 

Alghero en vale gieren.

Hibiscus bloem bij de bar.

Met de bus naar Alghero om een aantal spullen te kopen die hier in Bosa niet te krijgen zijn. We nemen onze fietsjes mee om ook naar Fertilia te kunnen fietsen want daar zou verdikkingsspul voor de epoxy te koop zijn. Ook is mijn bootlak van Epifane op en hier op de haven niet te koop. Om 8.20 uur gaat de bus, dus meteen vroeg op om hem te halen.  In Alghero rijden we eerst naar een ijzerwaren/verf/etc. zaak die we al weten. Het verdikkingsspul hebben ze en ook epoxy, mijn vernis niet. Dan nog maar verder kijken in een andere bootartikelen zaak. Ook niets.

Doos van Kniest watersport komt aan.

Precies een week na de melding op de site, dat de bestelling verzonden is met Postnl.  komt de doos aan in Bosa met spullen die we besteld hebben. De afgelopen tijd heeft Ton heel wat geprobeerd om spullen naar Bosa verzonden te krijgen. Gelukkig doet Kniest watersport dit voor een aantrekkelijke prijs, ook naar Sardinië, want dat was de bottelnek. Binnen Europa geen probleem, maar naar de eilanden houdt het op. We gaan zeker van de winter vast nog een keer hiervan gebruik van maken.       

Klussen en sociale contacten.

Ton in werktenu.

Het klussen gaat heel gestaag door. De plekken op de kiel staan in de primer en het onderwaterschip is al meer dan de helft netjes opgeschuurd door Ton. Vanmiddag had hij zijn werkzaamheden verplaatst naar een ander gedeelte van de romp vanwege de oude dove herdershond van de haven die zijn heil voor de siësta onder de kiel had gezocht. In de boot zijn ook al wat houten lijsten een paar keer gevernist en knappen mooi op.
Tussen al deze activiteiten zijn we op zondag de berg achter haven op gegaan, met flinke wind was het een goede temperatuur om te lopen.

Weer aan boord.

Uitzicht op kasteel vanaf de boot op de kant.

Na een voorspoedige reis (21-08) en veel geluk dat we de bus van 20.20 uur uit Alghero konden nemen, kwamen we “al” om 21.30 uur bij de boot aan. Deze tijd van de bus was een verrassing, want we hadden ons helemaal ingesteld om ’s nachts om 01.00 uur bij de haven aan te komen. Gelukkig was Sandro buiten aan het barbecueën en had een schaar om de tirewraps door te knippen. De boot lag er prima bij, binnen was ook alles op orde, dus vlug het meest noodzakelijke op zijn plek gelegd en toen lekker naar bed, na eerst alle ramen open gezet te hebben voor de nacht.

Voorbereiding om terug naar de boot te gaan.

Samen in de kinderstoel in Dordrecht.

De afgelopen twee maanden in een heerlijk zonnig en warm Nederland zijn omgevlogen. We hebben  veel op de kinderen van Saskia en Paul mogen passen en hebben er van genoten. Woensdag nog een dag in Heemstede oppassen en samen eten als afsluiting van onze zomer thuis. 

Daan als vogelspotter in de Dordtse Biesbosch

Donderdag gaan we terug naar Bosa en hopen dat er middernacht ook daadwerkelijk een ladder staat om aan boord te komen! Nu het weer minder wordt kijken we er echt naar uit om nog een tijdje te kunnen genieten van een lekkere temperatuur. Na in Bosa een paar weken aan de boot gewerkt te hebben gaan de trossen los en dan richting Sicilië, naar Ragusa waar we voor een half jaar een ligplaats hebben. Ben benieuwd hoe het daar zal zijn. 
De afgelopen tijd heeft Ton niet stil gezeten. Naast het oppassen heeft hij veel tijd doorgebracht onder de vloer. Zowel bij Saskia en Paul, voor de isolatie, als bij ons. Na 35 jaar zijn heel wat ophangijzers verroest en moeten pijpen weer goed opgehangen worden. Hij raakte er zowat aan verslaafd om in de kruipruimtes te verkeren! Bij de boot gaat hij ook onder de kiel aan de slag, lijkt wel wat op de kruipruimte, maar dan lekker buiten bij een aangename temperatuur.  
Mijn zus Stance is vandaag jarig, gefeliciteerd, en nog een fijne reis toegewenst naar Portugal en Spanje. 

Onze laatste dag voorlopig in Bosa.

De vele bloemen van het voorjaar.

Zondagavond nog een heerlijk “supper” gehad met Rob en Jill. Jill had goed rekening gehouden met mijn dieet, het was erg lekker en heel gezellig. Misschien zien we ze weer eind augustus als ze ook weer terug komen om nog een aantal weken in het najaar rond Sardinië te trekken. Het zou erg leuk zijn.



Het op de kant komen op maandag ging even wat moeizaam. Philip zag ons nog het voordek schoonmaken (rond 8.30 uur) en dacht dus dat we in de middag eruit zouden gaan. We hadden 10 uur afgesproken en waren ruim op tijd klaar. Na twee keer vragen en een paar stevige regen buien lag de Lunde om 16.00 uur op haar plekje, hetzelfde als vorig jaar zomer. Zij is ingepakt met groen doek tegen de zon en naar we hopen gaat het verder goed. Alles bij elkaar zijn we toch 2 dagen bezig geweest om alles weer op z’n plek te leggen, schoon te maken etc.

Nog op ons plekje.

Alles past precies.

Gisterochtend hebben we de boot zover mogelijk naar voren gelegd achter een andere boot en we hoorden niets meer van Sandro dat we weg moesten. In de middag kwam een grote vissersboot achter ons liggen en dat ging gemakkelijk, dus dat was even de reden dat we weg zouden moeten. De schipper was een aardige man en niet om een praatje verlegen. Alle vis gaat in bestelbussen naar de verkooppunten. In Bosa is een coöperatie van ongeveer 20 boten, die van hem was de grootste en er zijn ook kleine bootjes. De inkomsten zijn niet hoog want echt veel vis zit er niet in de Middellandse Zee. Hij kan er van rondkomen en zou niet anders willen. Zijn zoon, ongeveer 13 jaar, wil iets nautisch leren, maar geen visser worden. Zijn vader raadt het hem ook niet aan.

Cala del Bollo naar Bosa.

Toren en vakantiepark Cala Caccia.

Op ons gemak maken we alles klaar om te vertrekken. Eerst nog eens lekker een stuk gezwommen want dat komt er voorlopig niet meer van. Bovendien nog wat foto’s gemaakt van het vakantiepark Cala Caccia waar we op uitkeken. Een bijzonder mooi park, heel goed bijgehouden en naast het strand ook nog een zwembad. Op internet was het een 4 sterren park. Het hotel is al 2 jaar dicht en heeft het niet gehaald. Jammer want de locatie is echt schitterend.

Isola Piana naar Cala la Bollo.

Passage Fornelli.

‘s Ochtends eerst maar eens lekker een stuk gezwommen. De druk is er duidelijk af dat we op vaar afstand van Bosa zijn. Nog 2 etappes die goed overzienbaar zijn. We willen graag het voordek vrij hebben om de halfwinder (een voorzeil van heel licht doek die ook op de foto staat van het blog) op te zetten en dus verhuist de dingy naar de davids aan de achterkant. Hiermee kun je het bootje ophijsen en laten hangen. We gebruiken ze regelmatig om iets omhoog te hijsen, maar nog niet voor het bootje. Het gaat prima en daar zijn we blij mee.

Golfe de Murtoli naar Isola Piana op Sardinië.

Achter de rotsen is nog een kleine baai.

Vandaag hebben we dan afscheid genomen van Corsica. Een schitterend eiland met zijn hoge bergen, mooie natuur en prachtige stranden en baaien aan de westkant van het eiland. Van velen hadden we al gehoord dat Corsica het mooiste eiland is, maar nu we ze alle drie hebben bezocht kan ik alleen maar zeggen dat elk eiland zijn eigen karakter heeft, prachtige natuur en dat iedereen kan kiezen naar welke omgeving hij wil.