Ongerust door de storm op Sardinië

Vanmorgen werden we door Eric, broer van Ton, gebeld over de storm die veel schade en doden had gegeven op Sardinië. We hebben meteen een mail gestuurd naar de haven in Bosa hoe het daar was. Maria, de secretaresse stuurde vrij snel daarna een geruststellend bericht: Bosa had veel regen gehad, maar niet veel wind. De Lunde ligt er prima bij, dus geen zorgen. Om dit nog extra te bevestigen kregen we twee foto's van de boot. De extra spanbanden zijn ook aangebracht en dat is een prettig gevoel. Verder is het natuurlijk een behoorlijke natuurramp voor het eiland. We hebben de afgelopen maanden in het noorden van Sardinië rond getrokken en kunnen ons voorstellen dat de rivieren heel veel zand en ritsen mee kunnen nemen uit de bergen.
'De fotos staan in het fotoboek.

Onze laatste nacht op de boot in 2013.

Lunde klaar voor de winter.

Nog even het bakblik in de brood bakmachine, die het gelukkig weer doet, de halfwinder en kussentjes in het vooronder en dan is het grootste gedeelte opgeruimd. Morgen vroeg de laatste zaken wegbergen en het groene zeil goed over de kuip doen en dan kunnen we op weg gaan. De afgelopen week hebben we echt heel veel werk verzet, want we willen de boot goed achterlaten. Het kan hier goed waaien en regenen en volgens de Sardijnen is dat ook hun winter, niet echt koud, maar wel veel wind en regen. De extra spanbanden om de boot op zijn plaats te houden zijn door de marina besteld en worden nog aangebracht.
Toch hebben we ook deze dagen nog genoten van Bosa, het is een leuke plaats met nog heel veel bloeiende struiken. Ik verbaas me erover en geniet er met volle teugen van, zoals ook in Faro toen in februari al bloeiende struikjes te zien waren.

Onze terug reis gaat via een omweg. Ryanair vliegt vanaf november niet meer rechtstreeks naar Nederland. We gaan naar Londen en bezoeken Wouter 2 dagen. Sinds lange tijd zijn we er op zijn verjaardag en kunnen Nicklas zien zeilen op een trainings weekend van zijn club. Op zondag wordt de reis voortgezet via Southampton naar Amsterdam en zien we Saskia, Paul en de kinderen. In korte tijd allebei de families zien is echt een luxe voor ons.

Bosa, nog een mooie avondzon lucht.

 Dit is tevens voorlopig de laatste bijdrage aan het blog voor dit jaar. Ik wil iedereen bedanken die belangstelling heeft getoond voor onze belevenissen in 2013. De reacties die ik gekregen heb waren echt leuk en een stimulans om er mee door te gaan. In 2014 wordt de draad weer opgepakt, discussie over "wanneer gaan we terug" zijn nog gaande. Het zal vast veel vroeger zijn dan andere zeilers, want het seizoen begint hier eind april, mei.  Dan hebben wij echt al weer wat mijltjes op de teller zitten.

Voor iedereen alvast hele prettige feestdagen en een heel gezond en fijn 2014.   

Hoe maak je een gesloten auto open.

Het lage gedeelte van Bosa.

Na een uitgebreid ontbijt met heerlijke verse broodjes die Franz gehaald had, werd het tijd om de auto weer open te krijgen. Sandro bracht Franz en mij naar een garage bedrijf en met een van de medewerkers die een klein tasje met gereedschap bij zich had, op naar de auto. Wij weten nu hoe je een afgesloten auto open kunt krijgen en dat de volkswagen extra beveiliging heeft. Na tien minuten was de auto open en kon Franz de sleutels van de bank nemen. Grote opluchting bij Franz en mij en een trotse Alessandro die dit probleem weer opgelost had zonder dat er schade aan de auto was toe gebracht!! Na afgerekend te hebben met Alessandro en met 2 flesjes wijn voor Sandro en Ton kwamen we heel tevreden terug op de haven. Ton was natuurlijk erg benieuwd hoe zo iets werd aangepakt. We hebben hem ingewijd in de manier hoe je in een afgesloten auto komt en hij heeft later ook geconstateerd dat er geen schade aan de auto is te zien.

Herfst en weer een onverwachte gast.

Het weer is duidelijk omgeslagen. Vandaag was er veel wind en ook de regen was behoorlijk.  De blaadjes vallen van de bomen, maar er blijven nog steeds bloemen te zien. De temperatuur haalt de 20 graden niet meer en voor ons doen is het koud. De kachel staat nu ’s ochtends en ’s avonds aan.
Zaterdag hebben we een productieve dag gehad. De zeilen liggen droog in het vooronder, de lijnen uit de mast en de romp heeft een sopje gehad en ziet er schoon uit.

Hoog en droog op de nieuwe bokken.

Vandaag is de Lunde uit het water gehaald en staat zij op het droge. Geen geschommel meer door boten die langs komen varen. Opnieuw is de hele procedure kalm en rustig uitgevoerd en dat geeft een goed gevoel. Nu nog de extra banden en misschien nog wat extra stutten, maar dat zien we morgen wel.

Een van de nauwe straatje van oud Bosa.

Tijdens de lunch tijd van de marinero’s hebben we de fietsjes gepakt en de berg beklommen naar het kasteel. Helaas ging het om 13.00 uur dicht, dus het bekijken bewaren we tot het voorjaar. Je had wel een prachtig uitzicht over de vallei en de bergen rondom Bosa. Via het oude stadje met zijn nauwe straatjes en trappen weer naar beneden gegaan en naar de San Padro kerk gefietst, een hele oude kerk, die gesloten is in de herfst en de winter. Alleen op aanvraag voor groepen is hij in die tijd te bezichtigen en daar vallen wij niet onder. Dan maar lekker thee drinken op het centrale plein van Bosa  op het terras want vandaag is het heerlijk warm weer.

Bosa. Een heftig onweer en nog meer wind.

Groen grijze zachte rots met de branding.

Wat zijn we blij dat we stevig vast liggen aan de steiger, achter met twee lijnen van de ankers in het water, vóór met 4 lijnen en nog een extra lijn van achteren naar de steiger. Met deze keer de voorpunt naar de steiger, zodat we overdag toch nog buiten kunnen zitten uit de wind. Gisteravond hebben we een heftig onweer gehad met flinke windstoten en een heleboel regen. Voor de zekerheid is de elektriciteit van de kant uitgeschakeld geweest om eventuele schade aan de apparatuur te voorkomen. Ik was blij toen het onweer voorbij was en de rust even terug keerde.

Van Tramariglio naar Bosa. Onze laatste zeildag in 2013.

Tramariglio, een van de rotsen.

Op tijd zijn we op om naar Bosa te varen waar de boot op de kant gaat voor een paar maanden. Toch wordt het pas 10.30 uur als we vertrekken, de wind moet eerst wat meer naar het zuid westen draaien zoals voorspeld is.
 Met een reef in het grootzeil en de fok een beetje ingedraaid wordt het een prachtige afsluitingstocht. Met een gemiddelde van 6 knopen leggen we 28 mijl in 4 ½ uur af. Voor het eerst is het de hele tocht bewolkt en zien we voor en achter ons de zon wel weer schijnen. Ook de Moody Blue van Martin en Angela gaat naar Bosa en we hebben hen steeds in het vizier.

Een hele sociale dag in cala Tramariglio.

Lunde met achter ons de Albatros. Aan de steiger het bootje van Christine.

Vanochtend wordt door jonge zeilers, Christine en Janick, van een Frans bootje aan een andere boei, gevraagd of wij de weerberichten hebben. Zij komen langszij om de gribfiles te bekijken, thee te drinken en natuurlijk ervaringen uit te wisselen. Christine heeft 10 jaar in Thaïti duiklessen gegeven en de laatste 6 jaar les aan immigranten kinderen op een school in Marseille. Ze heeft nu een jaar vrij genomen en kijkt wat zij daarna gaat doen. Janick heeft geen echt werk gedaan, werkt op boerderijen en na een tijdje gaat hij weer trekken. Hij woont in de buurt van Brest. De noordenwind maakt dat zij vandaag blijven liggen en het natuurreservaat intrekken.

Een lange wandeling in het Porto Conte Nature Reserve.

De herfst is aangebroken.

Na een stevig ontbijt en genoeg water voor onderweg, brengt Ton Simon naar de kant, zodat hij zijn tocht kan voortzetten. Ik ruim de boot aan kant, alles weer in de voorpunt en dan gaan we zelf op stap. Het is mooi weer om te wandelen en we hadden van Simon gehoord dat het erg mooi was in het gedeelte aan deze kant van het Nature Reserve. Helaas was het niet mogelijk om vanuit Villa Romana, startpunt, helemaal door het park naar Tramariglio te lopen. Het hek daar is gesloten in deze periode.
We lopen naar het hoogste punt, Mount Timidona, langs een steil pad, met verschillende uitzichten op de baai en de zee.

Van Port Conte naar cala Tramariglio. Een onverwachte logé.

Lunde in cala Tramariglio vanaf een hoge berg.

Vanwege de wind zijn we naar de andere kant van de baai gegaan. Al voor de vijfde keer liggen we bij Tramariglio en deze keer weer aan de boei. We willen kijken of er nog een kleine supermarkt open is in het dorpje, maar in de bar/restaurant die open is, wordt onze hoop de kop ingedrukt. Gesloten vanaf 1 oktober tot volgend jaar mei. Dat wordt dus zelf broodbakken.

Porto Conte en wandeling naar Punta Giglio.

Uitzicht op cala Tramariglio

We liggen heerlijk in de baai bij Porte Conte. Op zondag was het druk met in- en uitvarende boten van de haven, maar vandaag was het weer heel rustig. Het seizoen is echt afgelopen, hotels, restaurants en de discotheek zijn dicht. Een verdwaalde toerist kom je nog tegen bij de enige winkel  of op de wandeling. Vanmorgen ontmoetten we een Duits echtpaar, Mathias en Marion, in de kleine supermarkt van Maristella het dorpje waar Porto Conte toebehoort. Vanmiddag zijn ze wat komen drinken aan boord met zoon Jan. Een zeer reislustig stel dat alles op de fiets of te voet doet. Ook in Heidelberg hebben ze geen auto.

Van Stintino naar Porto Conte. Bezoek van de guardia di finanza.

Vruchten van een palmboom

Stintino is een kleine plaats die opgeleukt is met allerlei foto’s van vissers op de huizen. ’s Avonds is er niets te beleven in deze tijd, wat bars zijn open en een cafetaria waar Ton een frietje heeft genomen. Vanmorgen weer op tijd weg gegaan, omdat er nog wat wind te verwachten viel. De nauwe doorgang konden we mooi op de zeilen doen, maar rond 13.00 uur was het afgelopen met de pret. Motor aan, fok weg gedraaid en tenslotte ook het grootzeil naar beneden. Het was een warme en zonnige dag, zwembroek aan en nog lekker genieten van deze rustige dag. Na gisteren vonden we het prima.

Van baia Reparata naar Stintino. 9 ½ uur zeilen!

Zeilen met fok te loevert..

Op tijd zijn we wakker en om half negen varen we al met een oosten windje de baai uit. Om de hoek staat er een heerlijke oosten wind, het grootzeil wordt over stuurboord vast gezet met een bulletalie (lijntje dat de giek niet naar de andere kant kan klappen) en de fok wordt te loevert (aan bakboord) uit geboomd. Op driekwart van de afstand gijpen we (de zeilen staan dan precies tegengesteld) en tot bij de haven hebben we dit vol kunnen houden. De wind was zo tussen de 4 en 5 bft. Wat een gemiddelde van 5-6 knopen op leverde op een afstand van bijna 50 mijl. Dan nog de hele tocht de zon erbij, mooier kan je het niet wensen. We zijn nu moe, maar heel voldaan met zo’n mooie zeil dag. Morgen de nauwe doorgang door en afzakken naar Porte Comte aan de westkant van Sardinië.
NB. De haven gelden in Stintino zijn het duurste (€ 32) die we vanaf september tegen zijn gekomen. Doen we een volgende keer niet vlug meer. Ankeren was geen optie, omdat de bekende plekken allebei lager wal zijn en er staan buiten behoorlijke golven.

Van Maddalena naar baia Reparata.

De hutten van Club Med op Caprera en Stagno Torto.

Vandaag gaan we dan toch weer langzamerhand terug varen richting Bosa. Afscheid nemen van de Maddalena eilanden, waar we erg van genoten hebben en zeker terug willen komen. Op ons gemak nog even de laatste inkopen doen, de boot klaar maken en de haven betalen. Dat kon gisteren niet, waarom was ons niet duidelijk want de marinero’s waren aanwezig.
Gelukkig was er genoeg wind om al kruisend naar het westen te varen. Een uurtje voor de baia Reparata viel de wind weg en dus toch maar de motor bijgezet. De vorige keer dat we hier lagen hadden we ons anker uitgegooid, maar wel boeien zien liggen. Dus vandaag er een opgepikt en daar liggen we nu heerlijk aan vast een beetje te schommelen. Op dit moment liggen we met drie boten in de baai, meer dan we gedacht hadden.

Van Stagno Torto naar Maddalena.

Stagno Torto

Voor het eerst hebben we heel slecht internet op een inham en ook de mobiel heeft bijna geen bereik. Toch zien we een haventje voor motorbootjes, vakantiehuizen en weer een vakantiepark met hutten, zoals bij Club Med. Het park is gesloten want we zien er geen verlichting branden. We liggen alleen in de baai met weer veel vissen om de boot en Ton ziet bij het snorkelen een inktvis zwemmen. Bij de ankerketting ligt een platvis half in het zand. We moeten ons gaan verdiepen in het vissen, zelf iets vangen is eigenlijk toch ook wel weer leuk. Opvallend is dat je weinig vis ziet in de winkels, heel anders dan aan de kant van de Atlantische Oceaan.

Van cala Garibaldi naar Stagno Torto.

Bloeiende struik die je veel ziet.

Gisteren, onze trouwdag, zijn we naar Maddalena gelopen (2 uur) om daar een lekker kopje koffie/thee te drinken en wat inkopen te doen. In onze pasticceria hebben we ook de tijd genomen om wifi te gebruiken. Een aantal programma’s van de tv. zijn gedownload om de komende dagen te bekijken. Terug hebben we de bus genomen. We ontmoetten bij de bushalte een India’s stel dat in Lausanne werkt en samen met ons de bus naar Isola Caprera nemen. Zij wilden heel graag naar het strand en die zijn er genoeg te vinden. ’s Ochtends was het erg mistig, de eerste keer dat we het mee maakten. Tijdens onze wandeling klaarde het steeds meer op en ’s middag was het warm weer (25 graden).

Cala Garibaldi en de borrel bij Cate en Murray van de Coolchange.

Het huis van Garibaldi met een boom uit 1867.

Als je in cala Garibaldi ligt moet je op z’n minst zijn museum gaan bekijken. Dat hebben we gedaan. Garibaldi is vooral bekend vanwege zijn vele militaire acties in Italië, Zuid- en Noord Amerika. De laatste periode van zijn leven heeft hij doorgebracht op Isola Caprera, dat uiteindelijk zijn eigendom was. Hij bouwde er een groot huis, verbouwde groente en granen en was selfsupporting. Hij leed aan reuma en raakte invalide. Zijn huis is ingericht als museum met allerlei spullen van Garibaldi en zijn kinderen, zoals meubels, schilderijen, foto’s en herinneringen aan de militaire acties. Buiten in de tuin staan de graftombes van hem, zijn laatste echtgenote en 3 kinderen. Ook is er een beeld van Garibaldi geplaatst.

Van Cala Coticcio naar cala Garibaldi, noordkant van Isola Caprera.

Cala Coticcio, de vele vissen in het water.

We verlaten deze mooie cala met zijn vele vissen, maar ook veel muggen. Het zijn hele kleine muggetjes, die moeilijk te vangen zijn, maar wel gemeen steken. We hebben in Bosa al een elektrische vliegenmepper gekocht en het apparaat komt heel goed van pas! Je schrikt alleen als je een mug, vlieg etc. elektrocuteert, de vonken spatten er van af.

Van Cala Portese naar Cala Coticcio, oostkant van Islo Caprera.

Kijk die hangende rots.

’s Ochtends zijn we op tijd wakker en kan ik een mooie foto maken van de zon die over de berg komt. We zwemmen wat, het water wordt nu al wel kouder, en merken dat de andere boten al vertrokken zijn.
Na de lunch twee mijlen noordelijker gegaan naar Cala Coticcio, of zoals de Sardijnen zeggen “baia Tahiti”. Hier komt de chique van Porto Servo in de zomer overdag liggen. Het is inderdaad een heel bijzondere baai, prachtig helder water, wit zandstrand, en mooie rotsformaties. Het is ook wat drukker. Er liggen 2 boeien die bezet zijn, maar met dagjes mensen. Als er eentje vrij komt halen we het anker op en pikken een boei op die goed verankerd zijn. Wel zo rustig voor de nacht, omdat we dan minder dicht bij de rotsen liggen.

Van Maddalena naar Cala Portese, oostkant van Isola Caprera

Stefano, zwart t-shirt midden, met zijn crew

Gisteravond zijn we nog het “afzakkertje” gaan halen bij Stefano aan boord. Het was een Sardijnse drank van bosbessen gemaakt, heerlijk vond Ton het. Verder waren er speciale koekjes van Sardinië en wij hadden wat stukjes stroopwafels meegenomen. Tenslotte doe je ook iets terug.
Als een van de laatste boten verlaten we Maddalena, nadat Ton nog een foto van de boot van Stefano en zijn bemanning heeft gemaakt. Buiten is het nog steeds een onrustige zee, maar de wind zal gaan liggen. Wij nemen weer de route tussen de twee eilanden door en gaan nu aan de oostkant van Isola Caprera liggen.

Van Isola Caprera naar Maddalena.

De zee bij meer dan 6 bft.

Vroeg zijn we gisterochtend vertrokken van onze boei. Het grootzeil gehesen en toen de lijn los van de boei, heel stil zoals alles in de baai nog stil was. Rond 11.00 leggen we aan in Maddalena waar nog plaats is in de haven. We wilden vroeg aankomen om verzekerd van een plek te zijn vanwege de wind die op woensdag verwacht wordt. Eind van de middag lopen een aantal boten binnen die meer bij de ingang hun plekje krijgen. ’s Middags verkennen we het stadje dat een gezellige en levendige indruk maakt. Overal winkeltjes, restaurantjes en pasticceria’s met allemaal lekkers in overvloed. Het is een echt toeristen stadje. Ook hier zie je weer veel militaire gebouwen. De marine is hier gevestigd met een hoofd gebouw. ’s Avonds hebben we wat regen, maar dat stelt nog niet zoveel voor.

Van Palau naar baia Palma op Isola Caprera.

Door de dichte struiken lopen we route 103.

Gelegen aan een boei van het Nationale Park L’arcipelago di La Maddalena is het opnieuw genieten van de mooie natuur. Vanuit Palau zijn we eerst het Isola San Stefano om gevaren en even een blik geworpen in de haven van Maddalena waar we dinsdagavond willen gaan liggen vanwege de harde wind (7bft.).

Onze kleindochters

Vandaag nog met Saskia gesproken. Met de meisjes gaat het goed, ze groeien goed en zijn al veel meer wakker. Ze genieten van alles om hen heen en vinden Daan zeer vermakelijk. Hij is ook gek met z'n zusjes en maakt ze regelmatig aan het lachen. Gelukkig krijgen we regelmatig updates en houden zo toch de ontwikkelingen van de kinderen bij. Wanneer we weer thuis zijn gaan we onze achterstand inhalen!

2013-10-10 Beide meisje kijken uiteindelijk naar mama die een foto wil nemen.

Palau

Het lijkt net een "paddestoel huisje".

Nog zo'n rots formatie

           We hebben voor 2 nachten geboekt, dus nog een dagje om Palau verder te bekijken. Er is markt met allemaal lekkere dingen uit Sardinië. Kaas, honing en amaretto koekjes zijn nu aan boord. Verder is er een wasserette niet ver van de haven die 24 uur open is en door iedereen gebruikt kan worden. Terwijl de machine zijn werk doet lopen we wat in de buurt rond. We ontdekken een Sigma supermarkt die om 16.00 uur weer open gaat en in het stadspark een mooie rotsformatie. Bij het toeristenbureau vertelden ze dat deze rotsformaties in deze streek door de wind en regen zo afslijten. Ze hebben allerlei vormen en zijn bijzonder om te zien.
Bij terugkomst aan boord eerst de ankerlier weer gemaakt. Dat viel gelukkig erg mee, een zekering was eruit gesprongen, terug zetten en de lier werkt weer. Bij de supermarkt hebben we nog flink wat voorraad ingeslagen, zodat we er de komende dagen weer tegen kunnen. Verder de kerk bekeken, een moderne kerk met mooie beschilderde ramen. Weer eens wat anders dan de oude kerken.

Van Porto Pollo naar Palau. Meedoen aan een studie opdracht.

Twee dolfijnen die ons komen verrassen in de baai van Porto Pollo.

Vandaag gaan we het heerlijke plekje toch maar inruilen voor een haven. Het laatste brood hebben we opgemaakt en ook de groenten raken op. Bovendien gaat het hard waaien en dan lig je in een haven toch wat meer beschut. Terwijl we de lijnen binnenhalen worden verrast door 2 dolfijnen die het kleine baaitje binnen kwamen zwemmen om op de vissen te jagen. We voelden dat we getrakteerd werden op dit tafereel. Buiten de beschutting kregen we al vlug met de hardere wind te maken. Alleen op de hi-aspect (voorzeil) maakten we op een gegeven moment 7 knopen, dat is dus echt hard varen. Sinds lange tijd hadden we weer een fleece aangetrokken, maar die kon in de luwte bij Palau weer uit. Het aanleggen in de haven was even lastig, maar met behulp van de marinero lukte het primo. Hij duwde met zijn rib even wat tegen de punt van de zodat die in de goede richting bleef. Dit grapje zag ik hem later opnieuw doen bij een andere boot. Palau maakt een niet zo’n spannende indruk. Je merkt aan alles dat het seizoen voorbij is.

Nog steeds in Porto Pollo.

Ons uitzicht naar het oosten.

Wat doe je als je een heerlijk rustige plek hebt gevonden. Gewoon blijven liggen aan de boei en met de bijboot op stap gaan. Gisteren zijn we naar Porto Pollo gegaan. Er waren opvallend veel Zwitsers, dus even gevraagd hoe dat kwam. Zij hebben vakantie en Sardinië biedt water, strand, bergen en mooi weer. De eerste middag kwamen een stel “Stand up paddlers" langs. Dit is een nieuwe bezigheid: je staat op een brede grote surfplank en met een lange peddel kom je vooruit (Stand_up_paddle_surfing). De Duitse instructrice uit Düsseldorf bleek een Nederlandse vriend, Arjan, te hebben afkomstig uit Maasbracht. Gisteren zagen we hem op het strand evenals zijn ouders. Arjan had met zijn vorige vriendin in Molenbeersel gewoond en kende Stramproy. Hoe klein is de wereld. Zijn ouders waren uit Papendrecht/Hardinxveld-Giessendam afkomstig en woonden al 40 jaar in Maasbracht. Maar moeder vertelde dat zij toch na al die tijd “import” bleven voor de echte Maasbrachters. Dat vond ze wel jammer, want ze zou niet meer terug willen naar haar geboorte streek.

Baia Reparata naar Porto Pollo.

Het eiland waar we beschut achter liggen.

Op tijd zijn we wakker en besluiten verder te gaan naar een beschutte baai vanwege de regen en onweer dat voorspeld is voor vanavond. Op de motor gaat het eerst richting het oosten. We zien de Maddelena eilanden nu goed en verheugen ons er op daar wat rond te gaan trekken. Als de wind wat aantrekt varen we al richting Isla Sparghi waar wat boten op anker liggen in een baai, goed beschut tegen noorden wind. We gaan echter eerst naar Porto Pollo. In deze baai ligt een eiland en er achter is goede beschutting tegen alle winden. Alleen ankeren is wat lastig vanwege de harde zandgrond en rotsen, volgens de pilot. Als we om de hoek van het eiland komen zien we 2 lege boeien liggen en het besluit is vlug genomen om er een te nemen.

De Zweedse boeien haak aan de boei.

We gebruiken de Zweedse boeien haak en zijn dan vlug klaar. Geen poging nodig om het anker vast te krijgen!!!! Verder is het ongewoon rustig water, geen swell, het lijkt de Grevelingen wel. Dan vlug gaan zwemmen, want de lucht wordt steeds donkerder. We zwemmen naar het eiland waar een tuinstoel langs de kant staat. Zeker door iemand vergeten mee te nemen. Na een uur donderen is het gaan regenen, maar echt onweer hebben we niet gehad. Voor ons doen is het koud buiten en blijft het regenen, dus eten we sinds lange tijd binnen. Morgen zien we wel wat we gaan doen, blijven liggen en de omgeving verkennen zoals het binnenmeer of toch weer verder trekken.

Castelsardo naar baia Reparata en een dag blijven.

Capo Testa

Gisteren hebben we Castelsardo verlaten. Eerst nog flink wat boodschappen gedaan voor een aantal dagen, zodat we weer kunnen ankeren. Helaas heb ik het Sardijnse brood niet gekocht. Drie of vijf kilo is echt te veel. Ik hoop nog wat kleiners te vinden en dan op de foto te zetten. Overigens vonden we deze haven prettig en naar verhouding niet duur. We ontmoetten Engelsen en Duitsers die al 10 jaar hier hun thuis haven hadden. Voorzieningen zijn bij de hand en je hebt vele mogelijkheden om naar toe te varen.
Zoals eerder beschreven was dit een dag van motoren. Volgens zygrib (weerprogramma) zou er een mooie westen wind staan, het eerste half uur hadden we een klein beetje noordoosten wind en toen was het over en uit. Op zo’n moment gaat de stuurautomaat er op en zitten we te lezen. Heel af en toe was er een zeilboot te zien en in de verte een vrachtboot die geen snelheid had. Het landschap veranderde langzaam naar ruige rotsen en eenmaal op de hoek van Sardinië kregen we kale, gladde rotsen te zien. Het landschap doet ons denken aan de westkust van Zweden en de kale rotsen in Noorwegen. Verder zijn ze niet zo hoog als aan de westkust en in het oosten.

Castelsardo, een aperatief om 13.00 uur en bezoek aan het kasteel.

Castelsardo haveningang vanaf de berg.

Na een rustige, maar warme nacht ontbijten we met verse broodjes. Hier op het haven terrein is een grote supermarkt (Sisa), waar je zo naar toe loopt. Verse broodjes voor het ontbijt is dan ook een hele luxe. 
Zoals voorgenomen wordt de was gedaan en daar ontmoeten we Flaviana en Jean. Zij moet een motorboot, de Blueberry, van een Venezuelaan overbrengen naar Napels vanuit Ibiza. Sinds een aantal jaren verdient ze de kost met deliveries (overvaren van m.n. zeilboten) naar plekken waar de eigenaren willen gaan varen. Zij nodigden ons uit voor het aperatief en dat werd dus een lunch met allerlei hapjes en glazen wijn. Ton moest daarna nog de berg op naar het kasteel, met wat “zware benen” zoals hij het zei. Met alleen water op was het niet zo moeilijk! Het was heel gezellig, vooral Jean sprak goed Engels en dat maakte het praten een stuk eenvoudiger.

Baai Isla Piana naar Castelsardo, met zeilpakken aan.

Het bloemetje dat we bij de Nuraghe zagen.

Gisteren hebben we ons zelf op een heerlijke zonnige en warme rustdag getrakteerd. De Belgische boot is al vroeg op stap gegaan, dus lagen we weer alleen. Eind van de middag kwamen nog 2 Italiaanse motorbootjes die na een uurtje ook weer weg gingen. Zwemmen, lezen, luieren en zonnen en ’s avonds nog Trio minos spelen, een mens kan niet meer verlangen. Wel begon de wind toe te nemen, gelukkig hadden we redelijk wat beschutting tegen de golven, maar de deinig was goed te voelen. Het werd dus een wat onrustige nacht, met toch kijken of het anker het goed hield. Gelukkig wel!

Cala Tramariglio naar baai van Isla Piana

We varen de cala Tramariglio uit.

De volmaakte rust in de avond.

           
Soms kan de wind opeens heel veel meevallen. Vanmorgen zijn we om 9.00 uur vertrokken en er was wat wind. Dus de eerste uren werden afwisselend alleen op het zeil of met de motor er bij de mijlen naar het noorden afgelegd. De kust was ons al bekend van de tocht in begin juli, maar het blijft altijd boeiend. Mijn wens om ook weer eens dolfijnen te kunnen zien ging in vervulling. We hebben de motor uitgezet om de dolfijnen niet te laten schrikken en natuurlijk weer genoten van hun gedraai om de boot. Zij hadden de goede wind meegenomen want de rest van de uren ( 5 uur) was het prachtig zeilen tot onze anker plek in een baaitje van Isla Piana. Hier wilden we in juli ook ankeren, maar de swell stond er precies in en toen zijn we aan de andere kant van het eiland gaan liggen.

Alghero naar cala Tramariglio.

Ton met Heidi en Franz

Het was gisteravond gezellig bij Franz en Heidi, je praat over allerlei zaken zoals bijvoorbeeld over politiek, partijstelsels, het verschil tussen München en Berlijn en natuurlijk over mooie ankerplaatsen in het noorden van Sardinië en Griekenland. Wanneer  we terug zijn op de boot heeft Ton contact met Dennis en Ank via de SSB. Een hele opluchting voor hem, omdat hij steeds geen goede verbindingen meer kreeg. Het merkwaardige van de SSB is vaak dat we contacten hebben met mensen die heel ver weg zijn en relatief dichterbij niet. Dennis en Ank zijn in nu in Nova Scotia (Canada) en hadden contact met de moeder van Dennis in Papendrecht. Ik heb ook even met Ank bijgepraat, erg gezellig. Zij maken het goed en zijn naar het zuiden af aan het zakken om in de wintermaanden in warmere streken te vertoeven.

Alghero.

De boot met de bobo's.

Vanwege het weer, veel wind en regen, zijn we toch maar in Alghero blijven liggen. Voor vandaag zou het slecht weer zijn, maar als je steeds buiten zit en je de buien voor en achter je ziet langs trekken is het nog niet zo gek. Het is wel erg warm en vochtig en dat zijn we toch minder gewend. Gisteren nog weer nieuwe straatjes in de oude stad ontdekt en ’s avonds kwamen Franz en Heidi, een Duits echtpaar die ’s middags in de haven aan kwamen, wat drinken. Zij kenden weer oud toerzeilers die ook bekenden van ons zijn en jaren in de Middellandse Zee rond getrokken hebben. Het wereldje is opnieuw wel weer erg klein. Samen zijn we later op de avond de stad ingetrokken om naar opnieuw een Alghero koor te luisteren. Zij zongen en speelden moderne folkloristische muziek. Het klonk veel beter en het was ook een stuk drukker in de stad.

In het water en festival Alghero.

Lunde in de banden, maar eerst betalen.

Sinds donderdag 26 september liggen we weer in het water. Een heel tegengestelde actie met andere boten die gisteren en eergisteren in Bosa arriveerden. Opnieuw blijkt dat de haven via via gekozen wordt om de kant op te gaan. Een Duits/Nederlands echtpaar (Peter en José van de Balu) kwam ook aan. Zij hadden van Niek en Lily op Menorca over ons gehoord en via de mail contact met ons gezocht en op ons blog over Bosa gelezen. Zij hadden afgelopen winter ook in Faro bij Bruce gelegen, maar daar hebben we elkaar niet ontmoet. Uit alles blijkt dat je voor het kiezen van een plek in de winter van elkaars ervaringen leert. Wij hebben al van 2 Nederlanders informatie over Sicilië ontvangen, maar we zijn er nog niet uit. Gaan wij de komende twee maanden doorreizen naar Sicilië of blijven we rond Sardinië. In ieder geval is er plek in Bosa voor ons.

Monti del Gennargentu.

Bergen rondom Tonara

Na een dag van flink doorwerken (groene zeilen weg, grootzeil en huik erop, sprayhood erop) hebben we ons zelf getrakteerd op een dagje uit naar het oosten van Sardinië.
Het Monti del Gennargentu ligt ten zuiden van Nuoro en vormt de oostelijke bergrug van een uitgebreide hoogvlakte rondom Macomer. Het is een prachtig mooi berg gebied, met mooie bergplaatsen die voor het merendeel hoog tegen de bergen zijn te vinden. Opvallend zijn de vele bloembakken met geraniums aan balkons en in potten langs de huizen. De bloemen fleuren de grijze huizen op, die kenmerkend zijn voor deze streek. Ook merkten we dat het niet mee viel om een cafeetje te vinden om iets te drinken. Heel toeristisch doet de streek niet aan.
Het gebied heeft vele bossen met loofbomen, met name de tamme kastanje bomen zijn talrijk. Er zijn vele wandelingen uitgezet, maar daar hebben we geen gebruik van gemaakt. We wilden de omgeving zien en dus werd het veel rijden op de vele bochtige wegen. 

Sightseeing Sardinië.

Het lijken grote paddestoelen

Nuraghe Appiu bij Villanova Monteleone

Nu we de auto hebben kunnen we ook de omgeving van Bosa bekijken. Deze is heel afwisselend. Langs de zee kant ligt een ruige bergrug met lage begroeiing, valleien, kloven en rotspartijen. Het is een verlaten gebied met heel weinig wegen en dorpjes. Tot nu toe hebben we alleen een aantal kuddes schapen gezien, wat koeien en vanmorgen wilde varkens op de weg. Op zich al een aparte ervaring. Ga je meer naar het binnenland zuidelijker van Bosa, dan kom je op een uitgestrekte hoogvlakte met bossen en een parkachtig landschap met vele kurkeiken bomen. Hier zijn meer plaatsen, maar we kunnen er nog niet van onder de indruk zijn. Het rijden is best vermoeiend. Ik heb nog nooit in zo’n korte tijd zoveel bochten gereden. Alle wegen kronkelen langs de bergwanden en je gaat van hoog naar laag en omgekeerd. Het is echt schitterend mooi en afwisselend.

Terug op de boot en 5 dagen een auto.

Lunde na 2 maanden op de kant

We zijn weer terug op de boot, na eerst een nacht in een B&B in Alghero doorgebracht te hebben. Dat was een goed idee, want het vliegtuig had ruim 1 uur vertraging (dus geen op tijd melding van Ryanair bij het landen!). We logeerden bij een particulier, een oudere dame die zelf bij haar dochter woonde in het appartement ernaast. Met wat handen en voeten werk, enige Italiaanse woorden wisten we laat op de avond meteen al het nodige van haar en kregen we 2 nachtzoenen. Het ijs was dus vlug gebroken.

Een update van de meisjes en nog eventjes in Nederland.

Opa, oma en Daan geven de fles.

Zoals het opa en oma betaamt volgen we alles heel intensief van Saskia, Paul, Daan, Fenne en Guusje. De meisjes zijn nu sinds een week allebei thuis en dat is heerlijk. Wel druk en wennen voor allemaal. Er moet weer een ritme gevonden worden in het school gaan van Daan en de verzorging van de baby’s, maar zo te horen zal dat zeker gaan lukken.
Met ons gaat het ook goed. Ton is druk met het klussen aan het huis aan de buitenkant, ik zorg voor het huishouden, boodschappen etc. Verder werken we 2 x per week aan onze conditie bij Balanz en dat voelt erg goed. Zo langzamerhand liggen er steeds meer spullen bij elkaar om mee te nemen naar de boot. We houden het weer in de gaten via de overzichtskaarten van het nieuws en zygrib en zien dat op het ogenblik Sardinië meer regen heeft dan hier in Nederland. Dus goed dat we hier zijn!
17 September vliegen we naar Alghero en pakken dan de draad weer op van ons zwervend bestaan. De tijd vliegt hier om, zoals we dat aan boord ook ervaren. Een teken dat we zowel thuis als op de boot het naar ons zin hebben.

Opa en oma van 2 kleindochtertjes.

Fenne 9 augustus 2013

Guusje 9 augustus 2013

Op 24 juli zijn onze kleindochtertjes Fenne en Guusje geboren. Helaas te vroeg en daarom liggen ze nog in het ziekenhuis. Het gaat goed met ze. Met Saskia gaat het ook goed. Zij, Paul en Daan kijken er  echt naar uit dat hun dochtertjes en zusjes thuis komen.
Wij zijn nu een maand thuis en het is verbazend hoe vlug je weer aan dit leven hier gewend raakt. We hebben steeds mooi weer gehad en dus is het genieten van de zomer in Nederland. Nu worden de bezigheden hier opgepakt, klussen aan het huis, familie en vrienden bezoeken en ook al weer een beetje bezig zijn met de boot. Wat moeten we regelen, aanschaffen, kijken naar het weer in Sardinië etc. Maar vanmiddag eerst naar het ziekenhuis om nog even naar de meisjes te kijken.

Bosa, de boot op het droge en wij naar Dordrecht.

Decompressie kamer op de boot van koraal duikers

Achter de boot ligt nog een haven waar we uit kijken op 4 boten die worden gebruikt om koraal op te duiken. Ton was geïnteresseerd in de apparatuur die we zagen en maakte een praatje met een van de schippers. De duikers gaan 2 uur op 100 meter diepte koraal (met name rood koraal) opduiken en moeten dan 2 uur in een decompressie kamer die aan boord is.  ’s Avonds zijn ze weer in de haven. Om het koraal te vinden maken ze gebruik van een robot met lampen en een camera die ze laten zakken om de omgeving af te zoeken. Ik heb een klein stukje rood koraal gekregen. Van het koraal worden prachtige sieraden gemaakt en zijn kenmerkend voor Sardinië.

Op de kant in Bosa

Een voorlopig laatste zeiltocht naar Bosa en weer op het droge.

Dat is genieten.

Het eten de vorige avond was erg gezellig, buiten op een terras met uitzicht op de boot. Voor Ton was het erg goed, voor mij toch wat minder. We hebben er van geleerd dat we een gang moeten nemen en dan voor Ton nog een desert. Zondag hebben we Porto Conte verlaten om naar Bosa te gaan, waar we op de kant gaan voor 2 maanden. Het werd een prachtige afsluiting, halve tot ruime wind 3-4 bft. dus een vaart van gemiddeld 5.5. knopen. Dat met zon en een heerlijke temperatuur, dus nog echt genieten. We gooien het anker uit in de haven, want de rivier opgaan met windkracht 4 leek ons niet echt verstandig.

Cala Porto Conte en dagje Alghero.

Torre Nuova in Porto Conte

Vanwege boodschappen zijn we de cala overgestoken naar Porto Conte, een heel klein gehucht met een kleine supermarkt. De ligging beviel zo goed dat we besloten vandaag met de bus van hieruit naar Alghero te gaan. Alghero heeft een oude ommuurde stad met een aantal torens waar vanuit de stad in vroegere tijden goed bewaakt kon worden tegen aanvallen vanuit zee. De muren en torens zijn goed bewaard en je kunt er helemaal om heen lopen. Binnen de muren zijn vele kleine straatjes, met natuurlijk veel winkeltjes en als dan het cruiseschip de Noordam (die we in Cartagena ook gezien hebben) de gasten aan de wal zet, is het een drukte van belang. We bekijken kerken, het museum en de stadsmuren en lopen kriskras door het oude stadje.Alghero is verder een behoorlijke stad en heeft duidelijk een streek functie.

Stintino en terug naar cala Tramariglio.

De torens op Il Pina

Gisteren zijn we ’s middags met de boot naar Stintino gegaan om boodschappen te doen en even internet op te gaan. Voor het eerst voet op Sardinië. We hebben geen dongel van Italië, dat komt in september weer. Stintino is een kleine vissersplaats met een aantal winkels die pas om 17.00 uur weer open gaan. Dus bij de plaatselijke hotel thee gedronken en gebruik gemaakt van internet. We moeten weer wennen aan andere prijzen hier, het is een stuk duurder dan in Spanje (2 potjes thee voor zes euro, wordt echter zo vijf wanneer Ton geen losse euro heeft alleen nog een briefje van vijf, het is echt wennen!) Ook de boodschappen zijn een stuk duurder. Wat wel prettig was dat we de boot aan de kade konden aanleggen en boodschappen konden doen. Eventueel water en elektriciteit gebruiken en hiervoor niets hoefden te betalen. Beverly had in de pilot gelezen dat je bij gemeentelijke havens 24 uur gratis kunt liggen in Italië volgens een artikel in de wet. Het is in ieder geval erg prettig om dit te weten!! In ieder geval deze 2 à 3 uur waren gratis. Na de boodschappen gedaan te hebben zijn we weer terug gevaren naar ons ankerplekje, wat gezwommen en hebben genoten van de natuur en het kristal heldere water.

Cala Tramariglio naar Il Pina.

Cala Tramariglio

’s Avonds komen Italianen langs in hun bijboot om te vragen wat de “guardiana en financ” allemaal deed in de baai. Zij waren aan land en naar de toren gelopen op de berg en hadden de boot gezien. We vertelden hen dat zij rond hun boot hadden gevaren en wat door de marifoon hadden gesproken. De buitenlanders werden niet aangesproken. Bij de thee hebben we verder gepraat over de vele soorten guardiana die er zijn in Italië, de onduidelijkheid waar je soms wel en niet mag ankeren, het lastige van internet, het mooie Sardinië en een plekje in het noorden bij het eiland Il Pina.

Zo hoog is de capo Caccia

 Dus daar zijn we de volgende dag naar toe gegaan. Tenslotte hebben we nog een week en die willen we goed besteden. Na Capo Cassia zijn er nog 2 mooie doorgangen tussen de kliffen door. Het is genieten van de natuur en dan moeten we nog heel wat mijlen maken. Tenslotte nog door een smalle doorgang met geleide bakens en dan zijn we bij de aanbevolen baai van Il Pina. Door de swell gaan we toch even de hoek om achter het eiland liggen, ook daar is het mooi en zien veel meeuwen die op een klein eilandje naast ons zitten. Wanneer de meeuwen in groepen ’s avonds weer terugkomen is het een hels kabaal. Wanneer ieder weer zijn plekje heeft keert de rust terug. Totaal andere natuur, laag eiland, glooiend landschap en natuurlijk weer de bekende torens.

Kleuren in water en de rotsen.