 |
| Alles past precies. |
Gisterochtend hebben we de boot zover mogelijk naar voren gelegd achter een andere boot en we hoorden niets meer van Sandro dat we weg moesten. In de middag kwam een grote vissersboot achter ons liggen en dat ging gemakkelijk, dus dat was even de reden dat we weg zouden moeten. De schipper was een aardige man en niet om een praatje verlegen. Alle vis gaat in bestelbussen naar de verkooppunten. In Bosa is een coöperatie van ongeveer 20 boten, die van hem was de grootste en er zijn ook kleine bootjes. De inkomsten zijn niet hoog want echt veel vis zit er niet in de Middellandse Zee. Hij kan er van rondkomen en zou niet anders willen. Zijn zoon, ongeveer 13 jaar, wil iets nautisch leren, maar geen visser worden. Zijn vader raadt het hem ook niet aan.
De zeilen zijn er af en ook de lijnen in de mast. Terwijl we bezig waren werden we verrast door Rob en zijn vrouw Jill. Rob, afkomstig uit Guernsey, hadden we in het voorjaar ontmoet toen we beiden bij elkaar stonden op de kant en af en toe wat samen dronken en hij bij ons gegeten had. Leuk nu ook zijn vrouw te ontmoeten. Onderweg naar Bosa hadden we ons afgevraagd of hij al vertrokken was, maar wat tegenslag met klussen had hem later in het water doen belanden. We maakten meteen een afspraak voor morgenavond om bij hen te eten.
 |
| Een bloemetje voor al het klussen. |
Tegen vieren was het welletjes met klussen en was aan de overkant van de rivier het ijs weer heerlijk. Vanwege Vaderdag wilde ik Ton verrassen met ergens te gaan eten, maar morgen was al bezet. In de stad is een heel aardig pleintje en daar kon de pizza weer op maat gemaakt worden en lasagna voor Ton. Bij een heerlijke temperatuur en een gezellig vol terras was het prima om zo te eten.
Vandaag is de kuip aan de beurt gekomen en ziet er weer netjes en schoon uit. Ton heeft de ankerlier onder handen genomen. Hij draait nu wel, maar het is nog niet alles. Straks gaan we naar Ron en Jill en daarom schrijf ik eerst nog even het blog bij.
