Leuke afsluiting met Daan. Versneld naar huis.

Vissen in de haven van Preveza.

 Door alle drukte is het schrijven van het blog erbij ingeschoten. Maar eerst terugkijken naar de laatste dagen met Daan. We zijn op vrijdagmiddag met de auto nog naar de baai bij het Lefkas kanaal gegaan om te kijken of we nog een hoorn of een skelethoofdje konden vinden. Daan vindt een mooie hoorn en die gaat mee naar huis. Dan via een mooi weggetje naar Vonitsa waar de “drunkenmussels” werden gegeten. Aan één portie hadden de heren meer dan genoeg. Helaas was de autosleutel van Ton niet meer te vinden bij het uitstappen, dus toch terug naar de baai en kijken of hij niet naast de auto was gevallen. Niets te vinden, dan maar terug naar de boot. Ton gaat rijden en ziet de sleutel boven op het dashboard in een hoekje liggen en zegt dat hij zal trakteren in Lefkas! Zo gezegd zo gedaan en bij een café wordt van een crêpe met ijs en chocolade, een ijscoupe en voor mij Griekse yoghurt en honing genoten. Zaterdagochtend, 27 oktober, vroeg het bed uit, omdat Daan teruggaat. Op het vliegveld verloopt de overdracht zonder problemen. De vlucht ging volgens Daan ook goed.

Ionion Marine-Vonitsa-Preveza marina. Dolfijnen en vissen.

De baars.

Dinsdagochtend moeten we rond 10 uur bij Ionion Marine verkassen, omdat 2 grote Catamarans uit het water worden gehaald. Op flight traffic zien we dat Daan dan al boven Albanië vliegt. Hij ligt voor op schema. Ik ga vlug naar de luchthaven en inderdaad het vliegtuig ligt een half uur voor op schema. De reis is prima gegaan, het overnemen van de verantwoordelijkheid is vlug geregeld. Daan vindt het alleen wel koud, dat valt wat tegen. Het is inderdaad niet warm, lange broeken en truien gaan aan. Dan op naar de boot. Ton heeft al het een en ander klaar gemaakt,  even brood voor de lunch klaar gemaakt en dan gaan we met wat lichte regen richting Vonitsa. Door de regen worden de zeilen van zout bevrijd en hoeven we ze niet meer schoon te spoelen. Er staat een prachtige wind en de grootste verrassing is dat we zeker 5 dolfijnen om de boot zien springen. De dag kan niet meer stuk. We ankeren in de baai, eten wat en relaxen. Daan gaat vroeg naar bed, voor hem is het een lange dag geweest. Morgen wordt het beter weer, dus genieten.

Waterpomp is vernieuwd. Preveza Stadskade.Terug bij Ionion Marine.

Timebelt.

Op zaterdagochtend kwam Vassili, de monteur van de haven, aan boord om de nieuwe zoetwater waterpomp te installeren. Ik ga van boord en met het busje naar de stad. Doe de boodschappen op mijn gemak en trakteer me op thee en een wafel. Terug aan boord zijn de mannen nog niet klaar. De pomp zit er in, een nieuwe “timebelt” is meteen ook gemonteerd. De auto wordt weer onder de hoes gezet en dan gaan we heerlijk naar de baai. Daar genieten we van de rust, heerlijk een nacht zonder honden geblaf. Er liggen 3 boten, een ongekende leegte, waardoor je ziet dat het echt einde van het seizoen aan het worden is. Maandag mogen we weer bij Ionion liggen, zodat het makkelijk is om Daan dinsdag van het vliegveld op te halen. Hoe het verder gaat lopen is nog wat onduidelijk. Dinsdag regent het nog en daarna wordt het droog. De weersverwachtingen zijn niet echt duidelijk en afhankelijk van de wind zullen we beslissingen nemen.

Ionion Marine.

Sinds gistermiddag liggen we naast de bak bij de marina. Met het busje zijn we ’s ochtends vanuit Preveza er naar toe gegaan, overleg gehad over de motor en de mogelijkheden die zij hebben. Een monteur kon vandaag kijken en we waren weer welkom naast de bak. Met de auto naar CYS in Lefkas. De rekening betaald en gezegd alles eens rustig op een rij te zetten. Joe zei dat waarschijnlijk het beste is op een goed moment de motor uit de boot te halen en volledig na te lopen. Daarna de auto geparkeerd in Preveza en langs Bruno en Michele van de Avalon V, ook een Contest 37 die we al ’s ochtends hadden zien liggen. Het is de eerste keer dat we een zusterschip zien en erop gaan. Leuk om heel veel dezelfde zaken te zien, maar ook de verschillen. We concluderen dat we extra blij zijn met onze Lunde. Daarna op de motor naar Ionion Marine.

Vassiliki - Ormos Varko – Preveza.

Maandag ochtend was het dan zover dat we iets van CYS zouden horen over een monteur. Ik ga eerst wat boodschappen doen en bekijk wat we de komende dagen nog nodig hebben en vers te krijgen is. Terug op de boot wordt er plotseling buiten Lunde geroepen. Tot onze verbazing is het de monteur met een hulp. We zijn blij verrast en hij gaat meteen aan de slag. Hij laat de motor flink lopen, zo hard doen wij het altijd maar heel zelden. Conclusie, de waterpomp is kapot en daardoor is er lekkage. Hij zegt verder dat eigenlijk de motor eruit zou moeten om alles eens goed na te kijken. Na 22 jaar een optie om een grote beurt te geven. De waterpomp kan dan ook meteen vernieuwd worden. Belangrijkste voor ons is dat we de motor voor kleine afstanden kunnen gebruiken, maar eerst altijd zorgen dat er genoeg water in de warmtewisselaar zit!! Tijdens het varen maar ook tijdens het stilliggen verliest de motor water. We besluiten om meteen maar op pad te gaan richting Preveza, daar de auto op te halen en naar CYS te gaan voor overleg. Het is nogal wat om de motor eruit te halen. Een hijskraan is nodig, hoe kan het op de haven, wanneer moet het gebeuren etc. Er staat wind en die zal in de loop van de middag ook gunstig gaan draaien. De landvasten gaan los, brood is gemaakt en we zijn onderweg. We hebben een heerlijke tocht van 7 uur met alleen maar zeilen en we overnachten in Ormos Varko, heerlijk rustig.

Vassiliki-Fiscardo-Vassiliki. Motor problemen. Dekpa gelukt in Levkas.

Zoals in het vorige blog vermeld zijn we gisteren op weg gegaan naar Fiscardo voor de verlening van de Dekpa, een formulier dat je een jaar in de Griekse wateren mag rondtrekken. Bij Fiscardo aangekomen, lukte het achteruit ankeren niet, ik liet de ankerlier te vlug draaien.

Provisorisch gemaakt.

Bij een tweede poging begon de motor te roken en binnen rook het niet goed. Meteen de motor uitgezet en buiten de zeilen gehesen. Dan kun je in ieder geval nog wat vooruitkomen. We besluiten terug te zeilen naar Vassiliki, omdat we op het eiland Lefkas 2 Volvo dealers (Nidri en Lefkas) weten. Gelukkig is er wind en na ruim 2 uur zeilen leggen we aan de kade aan. Ton heeft ondertussen het probleem gevonden: een gebroken slangetje tussen de warmtewisselaar en thermostaat. Met een stukje fietsbinnenband, vulkaniserende tape en slangenklemmen en een hoop koelwater kunnen we de motor even gebruiken bij het aanleggen. Dan een mail naar CYS in Lefkas of zij een slangetje op voorraad hebben. Water achter uit de boot gehaald, bus verbindingen naar Lefkas opgezocht en op tijd naar bed. De Dekpa kan ook in Levkas verlengd worden.

Vlikho bay, Sivota en Vassiliki.

Bougainvilea

 Na eerst weer boodschappen gedaan te hebben bij bakker en supermarkt wilden we richting Sivota gaan, waar we voor de Buona Vista en ons een plek hebben gereserveerd aan de steiger van Stavros. Het onweerde en dus toch maar  gewacht tot de bui over was. Op de motor naar Sivota waar de Buona Vista al aangemeerd lag. Altijd makkelijk als de landvasten worden aangenomen en met 2 mooringlines lag de Lunde veilig voor de nacht. Zij ligt als enige aan de zuidkant van de steiger. Geen drukte dus en dat merk je wel. Het einde van het seizoen is in aantocht. De supermarkten hebben al aardig lege schappen.

In Sivota zijn altijd heel veel bloemen, ook nu nog is het genieten van de bloeiende planten. ’s Avonds gaan we gezellig uit eten bij Stavros, je maakt gebruik van hun steiger met alle voorzieningen! Het eten is lekker, Gerard en Jacqueline nemen souflakie van kipfilet ingepakt in spek dat erg lekker is. Een idee om ook eens thuis te maken. De volgende dag scheiden onze wegen, zij gaan richting Preveza want de boot gaat eind van de week uit het water. Wij hebben nog wat tijd om westwaarts te gaan.

Te water, baai Preveza, Ormos Varkos en Vlikho bay. Een toevallig zeer waardevol gesprekje.

De auto in zijn jasje.

Afgelopen woensdag is de Lunde het water ingegaan. Het is tussendoor gegaan, omdat wij even een communicatie foutje hadden met Alexia. Een eerdere mail hadden we moeten beantwoorden, terwijl wij dachten dat het al geregeld was. Jannis was echter zo aardig ons er tussen te laten. Hij heeft ons ook geholpen aan een adres voor een hoes voor de auto. Toen we die gingen bestellen zat de schipper van de Jonas ook in de zaak te wachten totdat zijn auto die daar even een wasbeurt kreeg, weer schoon was. Al vaker de boot zien liggen in baaien, maar nooit mee gesproken. Het gesprek kwam op de terugreis met een ferry naar Ancona of Venetië. Zij doen dat al 18 jaar via de “Greekferries Club” waar een Nederlandse, Tosca Buhrs, werkt. ’s Avonds nog even wat meer informatie gevraagd omdat zij al bij Ionion Marine op de kant lagen. Daarna contact gezocht met de Club en meteen de terugreis geboekt. De prijs was een stuk goedkoper dan via de ferrymaatschappij zelf. Een leuke meevaller dus. Het lidmaatschap is gratis, zij verzorgen over heel Griekenland ferry overtochten. ANWB lidmaatschap en senior zijn was ook een gunstige bijkomstigheid. Dus 2 november gaan we ’s middags op de boot en 3 november om 13.30 uur komen we in Ancona aan.

Sarande naar de boot. We zijn klaar om het water in te gaan.

Pontje bij Butrint.

In Sarande hebben we in de markt nog honing gekocht en opnieuw waren de dames erg blij met de aankopen. Daarna in de supermarkt nog eten ingeslagen, want in Griekenland is alles dicht op zondag. Opnieuw valt het me op dat alles erg goedkoop is. 

 

Kabels van het pontje.

Twee jaar terug hebben we Butrint bezocht en daar een klein pontje de rivier zien overvaren. Dat wilden wij ook graag ervaren en dan via een gele weg naar Preveza rijden. Het pontje kan net 4 auto’s hebben. Het op en afrijden moet met zorg gebeuren. Er zijn twee kabels die de zaak heen en weer trekken. Twee antieke elektromotoren, voor iedere richting een. 

Vallei

Daarna via de enige weg die wat slechter was, naar de gele weg gereden en door een prachtig dal gekomen waar hele olijfbomen boomgaarden te zien waren. De overgang naar Griekenland verliep heel gemakkelijk.

Dubrovnik, Tirana en Sarande.

Kerk in Montenegro

Na 2 dagen rijden zitten we nu in een groot appartement in Sarande, zuid Albanië, waar we 2 jaar terug met Gerrit en Sophia van de LLano waren. Maar eerst onze reis van Dubrovnik naar Tirana. De weg langs de zee was lange tijd één lint bebouwing met appartement gebouwen en gericht op het toerisme. Later zijn we de bergen ingereden om even af te zijn van het drukke verkeer. Ook wilden we een kleinere grenspost nemen, in de veronderstelling dat die minder druk zou zijn. Niets was minder waar. Ruim één uur hebben we erover gedaan. Eerst de Kroatische kant en toen die van Montenegro. De pech die we hadden was dat er een bus voor ons was waarbij alle toeristen een voor een uit de bus moesten met hun paspoort.

Tirana

Plitvice meren.

Alvast een kleine impressie van onze tocht naar Tirana. Hij duurde een aantal uren langer dan gedacht. Eerst de grenspost naar Montenegro: bijna 1 uur voordat we onze stempels hadden. Bij de grenspost naar Albanië ruim een halfuur. Op die momenten bedenk je wat een luxe de Schengen is. Gewoon doorrijden en je bent in een ander land. Dat zouden tegenstanders eens moeten bedenken. Montenegro zijn we doorheen gereden. Kotor bezoeken zat er niet, dat zou veel tijd in beslag nemen en het was erg druk. Albanië is tot nu toe erg mee gevallen. De wegen zijn goed, alleen in Tirana heb ik soms mijn hart vast gehouden. In Sicilië waren we al veel gewend, maar hier wordt nog erger gereden. Van links naar rechts rijden, op een hoofdweg of midden in de stad stoppen en in- en uitstappen, de 2 knipperlichten werken uitstekend!! Helaas kunnen we niet nog een nacht bijboeken in de Air B&B om Tirana goed te ontdekken. Morgen eerst wat gaan bekijken en dan toch door naar Sarande. Daar meer over de volgende keer. 

Plitvicemeren via Split naar Dubrovnik. Een gezellig etentje.

Toren in Split.

Het is nog steeds koud, 7 graden, als we ons appartement bij Gordana verlaten. Waarschijnlijk het laatste in de vrije natuur. Dan op weg naar Split, gedeeltelijk over binnenwegen en een gedeelte over de tolweg. De natuur kan ons niet echt boeien, het is vlak, leeg en kaal. Bij Split komen we weer in begroeide bergen en doen in de “Splendid City Mall” nog even wat inkopen. Inderdaad een nieuw shoppingcenter met vele winkels van bekende brands. We rijden eerst naar ons appartement, ergens boven in een wijk van Split, een modern geheel, alleen geen enkele voorziening om handdoeken of een jas op te hangen. Misschien moeten die nog worden aangebracht. Dan naar de oude stad waar we met Fred en Ria, Blue Valentine, hebben afgesproken. Zij liggen even verderop in een haven vanwege de harde wind (de Bora) verwaaid en hebben een auto gehuurd om wat van de omgeving zien. Een erg leuk weerzien, natuurlijk genoeg stof om bij te praten en te horen wanneer ze in Venetië willen aankomen om daar de boot achter te laten.

Heerlijke lamscotelletjes.

We wandelen wat door de binnenstad, die erg leuk aan doet en vinden een restaurant die voor mij ook iets lekkers kan maken. Dat lukte heel goed, het was lekker en ook de anderen hebben heerlijk gegeten. Het afscheid zal in ieder geval tot in 2019 ergens zijn. Misschien wel in de zomer als we naar Emmen willen naar de dierentuin met de kleinkinderen. Zij wonen daar en hebben ons al uitgenodigd.

Ljubljana naar Plitvicemeren.

Net over de grens in Kroatië.

Gisteren zijn we op weg gegaan naar Kroatië. Na een signaal van een band in orde gemaakt te hebben, wat lucht erbij, kwamen we er achter dat nog de helft van de spullen in de koelkast was blijven staan. Terug naar Matic, die inmiddels de etage aan het schoonmaken was. Toen op weg naar ons volgende adres in Kroatië. Bij een kleine grensovergang werden de ID kaarten, kentekenbewijs en Ton zijn rijbewijs mee naar binnen genomen en even later teruggegeven. Schengen is hier dus niet van toepassing. Het verschil met Slovenië is meteen zichtbaar, veel slechtere wegen en grote stukken ondoordringbare bosschage. Ook wonen er minder mensen in deze streek.

Ljubljana, regenachtig en koud.

Oudste gevonden wiel.

Vandaag is een bezoek aan de stad gepland. Matic, de eigenaar van de Air B&B, waarschuwde ons gisteren al dat het weer zou omslaan. Nu dat was het zeker. 10 Graden kouder en helaas de eerste uren regen.

AS van het wiel  uit een stuk hout

We zijn tenslotte naar het museum van Ljubljana gegaan. Er lag een houten as en een gedeelte van een wiel dat tot van ver voor de jaartelling was. Verder kon het museum ons niet echt kon imponeren. Worden we soms wat te kritisch na al heel veel mooie en informatieve musea gezien te hebben?

Van Cezsoca naar Ljubljana. Een onverwacht weerzien.

Napoleons brug

Na een goede nacht in het mooie appartement bij Nives weer op weg naar Ljubljana. Eerst kijken of de hoogste waterval 106 meter, Slap Boka, van Slovenië water naar beneden laat komen. Op de weg zien we een dun straaltje water, niet imponerend, dus rijden we verder naar Kobarid. Daar is een brug over de Soca, gebouwd door Napoleon die gezien moet worden. Tevens is daar de Kozjak Slap en de langste hangbrug van Slovenië te zien.

Soteska Vintgar (Vintar kloof), het Triglavski Nationale park en de Vrsicpas.

Soteska Vintgar

Gelukkig hebben we nog gisteravond het bericht gehad dat we een appartement hebben in de buurt van Bovec aan de westkant van het Nationale park. Vandaag op tijd naar de Soteska Vintgar. Een prachtige heel nauwe kloof waar je in een halfuur naar de waterval van 13 meter hoogte loopt. Er is een heel looppad gemaakt langs de rotswanden met hier en daar bruggetjes om de rivier weer over te steken. We waren duidelijk niet de enige toeristen! Verkeersregelaars zijn nodig om de auto’s en bussen op hun plaats te krijgen. Op onze terugweg was het al beduidend drukker en was het elkaar passeren soms een beetje passen en meten. Maar wat een kloof, prachtige natuur, snel stromende rivier en nog wat mistig vanwege het vroege uur (rond 10 uur). 

13 meter hoge waterval

Heel indrukwekkend.

Met de auto naar Griekenland.

Bezoek aan Apenheul

Na een heerlijke tijd in Nederland met vele bezigheden, zoals bezoeken, logeerpartijen van de kleinkinderen, huis schilderen, Verbraken weekend en het isoleren van de vloer door Ton, zit ik nu in Bled Slovenië een blog te schrijven. We wilden al langer een keer met de auto naar de boot om Slovenië, Kroatië, Montenegro en Albanië te bezoeken en plaatsen te gaan bekijken. Altijd erover heen vliegen maakt nieuwsgierig.

Baai Preveza en op de kant.

In de kraan, altijd spannend.

Vorige week zijn we vanuit A. Korakonisia meteen doorgezeild naar de baai van Preveza waar de Sparkle ook al was gearriveerd. Aan het eind van de middag hier aan boord samen geborreld en bijgepraat en plannen gemaakt voor de komende dagen. Vrijdag boodschappen doen in de stad. Zaterdag de wedstrijd tussen België en Engeland, die we in het Sportcafé gaan bekijken. Zondag de finale en dan kijken of de Pakea ook van de partij kan zijn. En hopelijk wij al in de bak bij Ionion Marine om maandagochtend uit het water getild te worden. Een heel programma waarbij steeds naar de kant wordt gegaan. Patrick bood aan zijn dinghy te gebruiken, zodat die van ons niet meer in het water hoefde en wij hem klaar konden maken voor de komende maanden. De wedstrijd van België was spannend en liep goed af, 3e plaats. Dat moest gevierd worden, dus uit eten bij ons restaurantje. Altijd weer een heerlijk terug zien van Angelo. Zondag de finale met Peter van de Pakea, het sportcafé zat helemaal vol en het was duidelijk dat de Grieken voor Kroatië waren. Ook zat Gilles, Fransman, in het café. Wij kennen hem nog van  MdR en hij ging na de wedstrijd mee uit eten. Het werd een latertje, 24.00 uur waren we weer op de boot, die inmiddels in de bak lag. Geweldig van Patrick dat hij ons ophaalde en weer terugbracht.

Baai Vonitsa naar haventje Koronisia en A.Korakonisia.

Haventje Koronisia

Na 2 heerlijke rustdagen in onze baai van Vonitsa is het anker opgehaald en zijn we naar Koronisia gezeild. Om 10.00 uur voeren we weg, want we wilden de haven voor de echte wind begon invaren. Heel op ons gemak, zo’n 3-4 knoopjes, zijn we naar Koronisia gevaren. We zien zowaar 2 dolfijnen, de eerste dit seizoen en nog een schildpad. Je ziet Koronisia vanaf Vonitsa liggen, 5.6 mijl verderop. Vlak bij de haven komt een Belgische boot met best wel vaart op de motor aangevaren. Wij gaan als eerste naar binnen en leggen de boot aan de zuidkant van het ponton vast. Het blijft best spannend een onbekende haven binnen te varen met een diepte teruglopend tot slechts 50cm onder de kiel. Blijkt dat de Belgen eigenlijk daar hadden willen aanleggen, want familie stond klaar om hen op te vangen! Vanwege de windrichting was het een prima plek, de boot waaide van de kant af. Het haventje is een jaar of drie geleden uitgebaggerd en een boot met 2 meter kiel kan er naar binnen. Op de kaart van Navionics staat aangegeven dat in 2013 begonnen is met werkzaamheden. Er liggen een paar kleinere zeiljachten en verder vissersboten. De Belg heeft al jaren een huis in dit plaatsje en is er erg blij mee. Hij vertelde ons dat er geen winkels zijn, de bakker komt ’s ochtends om 10.00 uur en vandaag zagen we een groenten man met een busje staan. De Lidl is 25 minuten rijden met een auto. Maar die heb je meestal niet wanneer je met de boot komt. Wij lopen het dorpje rond en bekijken de huizen en uitzichten. Het is er erg stil en we zien weinig mensen. Een echt vakantiedorp met een aantal vaste bewoners als visser en voor het café. ’s Avonds kijken we naar de match en jammer voor de Belgen dat zij niet doorgaan.

02 t/m 04 Peloponnesos. 06 Auto weer ingeleverd.

Olympia

Als laatste trip van deze maanden zijn we naar de Peloponnesos geweest. Jaren terug hadden we al vanuit Athene een aantal highlights bezocht, maar nog niet Olympia en Lousios kloof. Na Patras namen we de hoofdweg langs de bovenkant naar Pyrgos, waar de Buono Vista en Sparkle enkele dagen op anker hadden gelegen. De weg was weinig inspirerend, grote vlakte met veel aftakkingen naar de kust. Ton stelde voor om Olympia vandaag te doen en morgen de kloof. Beide op een dag was niet te doen. Zo gezegd zo gedaan. 

Het stadium.

Olympia is bekend van de Olympische spelen. Hier wordt de vlam ontstoken voor de spelen. Tevens is hier het stadium waar al in de 5e eeuw BC spelen werden gehouden. De tribunes, grasstroken, konden 45.000 mensen herbergen. Alleen de jury en officials hadden middenin zitplaatsen. Een ervaring om op deze plek te kunnen zijn. Verder zijn er de restanten van de tempel van Zeus te zien. Evenals gebouwen voor de soldaten en de te ontvangen gasten en de sportschool met slaapruimten. Het buiten terrein is groot en ook hier wordt gerestaureerd zodat je een indruk krijgt hoe het eruit gezien moet hebben.

Een tripje naar Igoumenitsa en het strand.

Forellen.

Heel veel bijtjes.

Zoals vaker lopen zaken anders dan gedacht. Gisteren kregen we een mail dat de Puff op de kant lag vanwege averij aan de kiel. Een rotspartij bij Palairos stond niet op de kaart en toen was het boem-boem-boem. De schade moet eerst hersteld worden. Via de mail en telefoon werd de afspraak gemaakt om bij Panos, een taverne bij de marina’s, het verdriet even te vergeten en wat te gaan eten. Ook nodigden we Mark en Magda (MdR) uit die we vandaag, zondag, naar Igoumenitsa hebben gebracht. Het was een erg gezellige avond en leuk om elkaar wat langer te spreken. Vandaag dus naar Igoumenitsa om Mark en Magda af te zetten bij de ferry naar Corfu. Zij gaan voor de zomer naar Nieuwpoort waar ze wonen. Daarna zijn wij naar een baai gereden waar we ook op anker gelegen hebben. Heerlijk even wat zonnen en genieten van de zon. En vanavond kreeg Ton eindelijk zijn forel die ik al gisteren gebakken had. Dat gebeurt dus vaak, onverwachte afspraken en om gegooide activiteiten.

Ioannina en Dodóni. En verse forel.

Burcht en zilvermuseum

Oude moskee

Afgelopen vrijdag was het weer goed om de oude stad van Ioannina te bezoeken. Er zou geen regen vallen en dat hebben we die dag ook bijna niet gehad. Het oude gedeelte van de stad is achter de stadsmuren gelegen. Er zijn enkele straten met moderne huizen voordat je in de oude vesting komt waar heerser Ali Pasha, een Albanees in dienst van de Ottomanen zijn macht uitoefende. Op het terrein zijn restanten van de burcht te zien. Verder een nieuw gebouwd Byzantijns museum, een oud gebouw met zilveren kunstschatten en een oude moskee.

We hebben het hele complex bezocht. Weer mooie iconen gezien en een paar prachtig bewerkte zilveren kunstschatten.

Een tochtje over het eiland Lefkas.

Cipressen tegen de bergwand.

Het eiland Lefkas heeft een prachtige noord- en westkust waar we vorig jaar langs gevaren zijn. Aan de oostkust is het gescheiden van het vasteland door een kanaal. Om nu echt een eiland te blijven is er een “bootbrug” aangelegd, dus geen vaste oeververbinding. Dit is belasting technisch gunstig. De eilanden hebben voordelen, omdat alle goederen per boot aangevoerd moeten worden. Of dit nog geldt weet ik niet, want de hervormingen hebben veel zaken veranderd in Griekenland. Het eiland zelf hadden we nog niet met de auto bekeken. Het is bergachtig en heeft mooie stranden. De westkant is toeristisch, meer bebouwd, maar een mooie natuur. Opvallend zijn de vele cipressen die hier tegen de bergwanden staan. Vaak zie je ze her en der tussen andere bomen en struiken staan.

Richting Lefkada.

We rijden het halve eiland rond en doen nog wat boodschappen in Lefkada. Altijd weer gezellig en ontdekken de Marine shop in de hoofdstraat, waar Dico, Puff, ons attent opgemaakt heeft. Ze hebben er inderdaad heel veel, een adres om te onthouden.

Vandaag een dag van rustig aan doen. Ik heb 2 binnenomtrekken gemaakt voor 2 kussen waar veren inzitten. De oude binnenomtrekken zijn dermate slecht dat de veertjes eruit komen. Verder nog eens lekker een middagdut gedaan. Ton is gaan zwemmen en heeft weer aan het dek gewerkt. Gewoon is een dag op de boot zijn is heerlijk. Het weer is ook niet denderend, regelmatig regen en wind en maar een graad of 23. Voor ons doen echt niet goed. Maar ik zie op de weerkaarten dat het lage luchtdruk gebied zich verplaatst en het betere weer op komst is. Daar wachten we op om dan volgende week met de auto naar de Peloponnesos te gaan.

Een heel sociaal weekend. Voetbal België, bezoeken van kennissen en het einde van de VOR.

Tristeno, oud bruggetje bij watervallen.

Vrijdagochtend op bezoek bij Esther en Giancarlo in Preveza. We drinken thee en praten een hele hoop bij. Zij gaan weer terug naar MdR voor de winter en willen volgend seizoen Sardinië en Corsica ontdekken. Maar eerst nog in Griekenland naar Athene om Irene en haar man, een zus van Giancarlo op te pikken en samen met hen te zeilen naar Corfu. Maandag komen ze naar Vonitsa en gaan we de “drunken mussles” eten.
Op zaterdag had de voetbal wedstrijd België-Tunesië enige support nodig van de Hollanders! Dus met z’n vijven, de Buona Vista, Jacqueline en Gerard, en de Paikea , Peter, vanuit Vonitsa en Preveza op naar restaurant Elena in de baai van Vlicho waar de Sparkle, Patrick en Annemie, waren neergestreken. Het was voor ons weer een leuk weerzien met de mensen en samen voetbal kijken is gezellig en geeft meteen de gelegenheid bij te praten. Zeker nu er gewonnen werd met 4-1 was de stemming van Patrick en Annemie goed. Volgende wedstrijd is tegen Engeland. We weten niet waar we dan zijn.
Vandaag koffie gaan drinken in Lefkada bij de Puff, Yvonne en Dico, die daar nog liggen vanwege de koelkast. Hij doet het nu sinds een paar dagen en ze hopen dat het zo blijft gaan. We zeggen geen goedendag tot in Nederland want we zien elkaar steeds weer in deze regio.

Bezoek aan Macedonië: Veroia, Vergina Graftombe Philips II, Pellá, Naousa en zuidelijk stuk van Zagori gebergte.

Iconen hoekje in de Byzantijnse huizen.

Vanwege de weersvoorspellingen zijn we niet naar de Peloponnesos gegaan, maar naar Grieks Macedonië.  In Vergina is de graftombe van Philips II de vader van Alexander de Grote. Via de mooie A5 en A2 (tolwegen) en een stuk oude hoofdweg waren we in de loop van de middag in Veroia. Hier hadden we een Air B&B gevonden, gelegen hoog tegen de berghelling met zicht op de grote vlakte tot Thessaloniki. Veroia is een grote stad met een joods en christelijke wijk, zoals we hoorden van de zussen Helen en ViVi, de verhuurders. Het Byzantijns museum is een bezoek waard, oude mozaïeken en oude iconen beschilderd op houten panelen.  Het is een prima stad als basis om de omgeving te bezoeken.

Marmeren weegtableau voor vloeistoffen.

Vonitsa. Ziekenbezoek, hechtingen eruit en “drunken mussels” eten.

Kerkje van Palia Plagia

Weer is er een week verstreken en als ik terugkijk is hij omgevlogen. Maandag stonden Ria en Fred van de Blue Valentine voor de boot. Ze kwamen op ziekenbezoek en wilden een paar dagen blijven. Natuurlijk een verrassing maar de paar dagen zijn een week geworden. Morgen gaan ze nog een paar dagen wat zeilen op de binnenzee en dan de kant op in Ionion Marine en dan naar huis op 28 juni. Elke dag hadden we wel contact, gezellig even koffie drinken of iets anders. Ton ging bij hen de mast in om de windmeter eraf te halen, maar een kabel trekken door de mast lukte niet. Fred was ook naar boven geweest, vond het uitzicht prachtig, maar iets doen was echt een stap te ver! Met hen zijn we de “drunken mussels” gaan eten, een specialiteit van Vonitsa. Een portie was meer dan genoeg voor Ria en Ton en het smaakte erg lekker. Fred nam een vlees schotel en ik had mijn eigen maaltijd meegenomen. Dat mocht. Een heel gezellige avond. De mosselen worden in wijn en ouzo en groenten gekookt.

Een trip naar Nafpaktos.

Rio Antirriobrug

Omdat we nu 2 dagen niet op controle hoeven voor mijn been hebben we de kans genomen om ergens 1 nacht te gaan slapen en wat verder van Vonitsa het vasteland van Griekenland te bekijken. We hadden gehoord dat Nafpaktos, gelegen aan de Golf van Patras, en omgeving te bekijken. Eerst langs onze golf richting Amfilochia, maar ruim ervoor naar rechts de bergen in. Een prachtig natuurgebied met veel bossen en in de vlaktes gras-, graan- en maïsvelden. Er liggen 2 grote meren en een uitgebreide rivier waar nog water in stroomt. In Mesolongy drinken we wat en bekijken de jachthaven vanaf de industriële haven. Er liggen nog wat boten, maar het ziet er verder verlaten uit. Sinds 2 jaar zijn er problemen, de eigenaren hebben onderling ruzie en het blijkt dat er geen vergunning was voor de exploitatie. Bovendien een slecht plan om geld op te halen om de haven operationeel te maken. Hoelang alles nog gaat duren voordat de haven weer open gaat is onduidelijk. De zeilers zeggen, regel het met de gemeente, zorg dat de haven weer open gaat, goed voor de haven en goed voor de stad want het brengt toeristen en die spenderen geld. Maar wie zijn wij.

Vonisa, tripjes met de auto. Bijna de fietsjes kwijt.

Landschap tegenover Lefkas.

Sinds 2 dagen hebben we een auto gehuurd om wat van de omgeving te zien en mij om de 2 dagen naar de polikliniek te brengen voor het bekijken van de wond. Op één hechting na zijn ze blijven zitten en is er geen ontsteking. Hoera. Volgende week gaan ze de hechtingen er voorzichtig uithalen hebben ze gezegd. We zullen het zien.

Ondertussen zijn we het binnenland in de omgeving van Vonitsa aan het ontdekken. Het is echt erg mooi. Veel stukken zijn in cultuur gebracht als dat mogelijk is, met name in de wat vlakkere dalen, maar daarnaast is er nog veel ruige natuur met op dit moment veel bloeiende distels in de kleuren paars en geel en bloeiende struiken.

Een dorpje Palia Plagia, hoog tegen een berg aan, was geheel verwoest. Alleen wat muren stonden overeind. Opmerkelijk was dat er een prachtig mooi kerkje stond. Dat is voor de Grieken echt belangrijk.

Vonitsa en dat blijft het nog 14 dagen. Pech!

De wond wordt gehecht.

Na een week zijn we een heel eind gekomen met onze klussen. Ton heeft een aantal rubbers van het dek gerepareerd. De bimini is klaar op het stukje bij de stag en draad van de SSB radio en de omslag bij de voorstang na. Dus alle reden vanochtend bij het ontbijt wat vooruit te gaan denken om Vonitsa te verlaten. Ik heb weer veel energie, doe een hoop, maar slaap nog wel ’s middags een uur. Helaas het loopt anders. Ik krijg mijn fietsje tegen mijn linker been, er zitten 8 hechtingen in en uit voorzorg een antibiotica kuur. Iedere 2 dagen terugkomen en 10 dagen voordat de hechtingen eruit gaan. Heel, heel veel pech en balen. Het jaar 2018 is tot nu toe niet echt mijn beste jaar.

Vonitsa, naar een rustiger plekje en het paard van Appolonia-Cafe

De dikke mooring-line.

Na een onrustige nacht aan de dwarskade, vanwege veel golfslag en terugslag tegen de kade, zijn we zondag verhuisd naar de lange kade op de plek van een Tsjechische boot die hier de winter heeft gelegen. Hij heeft een dikke mooring-line, een lijn die op de bodem vastgemaakt is aan een blok beton, die je aan de voorkant van de boot vastmaakt in plaats van het anker ver uit te gooien en dan terug te varen naar de kade. Een mooring-line geeft veiligheid en je gaat makkelijker weg van de boot. Wisten welke grote boot er de hele winter had gelegen. Bij een anker moet je altijd beducht zijn dat de buurman je ketting optilt als die weggaat en zo je anker losmaakt. Bovendien heeft deze plek het voordeel dat je achter een golfbreker ligt waardoor er veel minder geklots is van het water. Een minpunt van deze kade is dat er een heel aantal boten liggen die verwaarloosd zijn, of van overwinteraars die pas later in het seizoen komen. Zij bezetten lange tijd een plek, er wordt niets bijgehouden etc.

Kade van Vonitsa.

Er is alleen hier en daar een kraan, geen elektriciteit. Je betaalt niets en daardoor een goedkope manier om je boot voor een lange tij, de hele winter periode, achter te laten. Toch hoor je veel zeilers hier opmerkingen overmaken. Ton is zelfs naar het stadhuis geweest om dit aan te kaarten. Laat iedereen een klein bedrag betalen, een havenmeester heeft inkomen, voorzieningen zijn er en de gemeente weet van wie de boten zijn. Sommige boten zijn dermate verwaarloosd dat ze een keer kunnen zinken en dan wat?

Van de baai naar de kade in Vonitsa. Toch gemakkelijker bij het klussen.

Vonitsa baai, avondrood met wachtende visser.

Op een wiebelende boot maten meten voor de bimini werkt niet en omdat we zagen dat er ruimte was aan de kade zijn we meteen naar Vonitsa gevaren en liggen er stevig vast met het anker vooruit. Af en toe stevige wind geeft ons die zekerheid. Alleen moet je oppassen bij het vertrek van buren of die je ankerketting niet ophijsen en zo dus ook het anker.  ’s Middag op de kade het frame op de stof gelegd en inderdaad de afgemeten omslag paste voor geen meter! Vanmiddag dan de eerste goede naad gemaakt. Morgen weer verder. Ton is inmiddels aan de dinghy begonnen. Die heeft een revisiebeurt nodig wat betreft de plakkers. Ook dat is een voordeel van de kade, de lijm krijgt de tijd om uit te harden. Boodschappen doen hoeft even niet met de dinghy. En je loopt zo even naar de materiaalwinkel, de man spreekt redelijk Engels en heeft onwaarschijnlijk veel dingen in zijn winkel.
Inmiddels is ons opgevallen dat er zowel in de baai als hier aan de visserssteiger heel veel overleg plaats vindt. Je ziet steeds vissersbootjes bij elkaar liggen alvorens netten worden uitgegooid en vandaag was er op de steiger ook weer veel overleg. Er varen heel wat bootjes uit, meer dan vorig jaar. Zou de visstand zijn toegenomen? Ton heeft ook een avond zitten de vissen, maar zonder resultaat. Hij moet nog veel oefenen.

Preveza naar baai van Vonitsa.

Heerlijk geurende struik.

Na 2 nachten in Lefkas gelegen te hebben zijn we op ons gemak naar Preveza gevaren. Onderweg kwamen we de Puff tegen die op weg waren gegaan naar Patras. Even nog de laatste nieuwtjes uitgewisseld en voorlopig is het tot ziens. In Preveza is het rustig. We ontmoetten Ger en Pam (Engelse) van de Sjaro. Ger neemt nog een aantal “leftovers” van de Nederlandse huurders uit Lefkas over en we besluiten om ’s avonds met z’n vieren uit eten te gaan. Het is altijd weer leuk nieuwe mensen te ontmoeten en hun verhalen en ervaringen te horen.
Zondag gaat het richting Vonitsa. Met een heerlijke voordewindse koers, alleen op de fok, genieten we van de zon, de bekende punten en liggen na ruim twee uur varen op een lekker plekje in de baai. Tot het donker wordt kunnen we buiten zitten.

Ormos Varko naar Lefkas aan de kade. Afscheid van Paul, Saskia en de kinderen.

Baai met rivierbedding.

Na een heerlijke rustige nacht, er lagen nu 4 boten, op tijd op weg richting Lefkas. Eerst wilden we nog naar ons plekje van vorig jaar gaan om te kijken of er horens van rammen langs de rivier liggen. Vorig najaar had ik een mooie gevonden en Daan wilde er ook graag een. We vonden een kop met 2 horens en die is mee gegaan naar Heemstede. Daan helemaal blij!

Rammenkop.

Hierna rustig naar de stenen kade in Lefkas waar we voor 1 nacht welkom zijn.
De Fata Morgana kwam later aan, die hadden nog eens fijn gezwommen in de Vlikho baai en de avond te voren nog eens bij Elena gegeten. We nemen de kinderen mee naar de ijssalon Chillbox, waar ze yoghurt ijs hebben. Paul en Saskia kunnen alles opruimen en bij onze terugkomst zitten ze aan een biertje op een terrasje. Nog even naar de speeltuin bij de haven en dan pizza eten hier aan boord. Met een luxe Mercedesbusje gaan ze naar het vliegveld en hebben een rustige vlucht terug. We kijken met z’n allen terug op heerlijke tien dagen en wij zullen zeker even moeten wennen hen een hele tijd niet meer te zien.

Van Vathi naar Ormos Varko.

Na even wat troubles met onze ankerketting, opgepakt door het anker van onze buurman, zijn we dan uitgevaren richting Abeliki op het eiland Meganissi. De Fata Morgana gaat ook die richting op, maar we gaan niet bij elkaar liggen. Eenmaal op zee staat er een mooie halve wind, ideaal voor onze halfwinder. Met de dinghy op het dek is de werkwijze even anders, maar het lukt prima en heel trots varen we tot het eiland “one house bay” met dit kleurrijke zeil en met een lekkere snelheid. Achter het eiland valt de wind weg en gaat de motor aan.

Voor mij een mooie gelegenheid om mijn rustpunt van de dag te nemen. Bij de ingang van Abeliki aangekomen staat er nog een heerlijk windje. Zonde om nu al anker en vaste lijnen naar de wal uit te gooien. We maken de oversteek op het grootzeil naar Ormos Varko, een baai waar we vorig najaar ook een aantal dagen hebben gelegen. Hier lig je prima achter je anker en geen lijnen naar de kant. Wel zo prettig en na alle drukte van Vathi ook heerlijk alleen. Tijd om te relaxen, wat te lezen en Ton doet een grote afwas van de koppen koffie/thee/water/melk van gisteravond met de familie en de hele afwas van de dag.

Sivota, Kioni en verwaaid in Vathi op Ithaca.

Kioni met de kerk als centrum.

Weer een aantal dagen verder met heel wat belevenissen. In Sivota besloten we naar het eiland Ithaca te gaan vanwege de windrichting en de mogelijkheden om weer naar Lefkada terug te kunnen. Paul, Saskia en de kinderen namen een wat langere koers, onder een eiland langs met minder golfslag en kleinere zeilen en hadden een heerlijke tocht wat iedereen gelukkig maakte. Wij konden in één slag naar Kioni , oostkant van Ithaca, varen vanwege de wind die keurig met ons mee draaide. Kioni hadden wij nog nooit aangelopen, maar we konden prima aan de kade aanleggen met het anker uit. Later deed de Fata Morgana hetzelfde. Kioni heeft onze harten gestolen, een heel gezellig haventje, leuke winkeltjes en restaurantjes. Hier gaan we zeker nog eens naar terug.