De laatste eindjes en naar Nederland.

De Lunde in de eerste straat.

De laatste dagen hebben we op ons gemak de boot opgeruimd. Kleding in plastic zakken gedaan en uitgezocht en weg gelegd. Ton heeft het onderwaterschip nog stukken opgeschuurd, die aan de aandacht waren ontsnapt. Het grootzeil en de genua (voorzeil) zijn er afgehaald en dat was meteen een mooie reden om de voorpunt helemaal schoon te maken en te reorganiseren. Tenslotte moesten er weer 2 grote zakken met een zeil erin opgeborgen worden. We vonden nog 3 dozen met meel om zelf brood te bakken, dus Ton bakt de komende dagen nog zelf brood. Ook de hi-aspect (voorzeil) werd opnieuw opgevouwen en zo paste tenslotte alles netjes in de voorpunt.
Het centrum van Faro hebben we op zondag bekeken met prachtig weer. Er is een klein ommuurd oud centrum met oude straatjes en een soort regiment gebouwen. De winkelstraten zijn er buiten gelegen, maar zijn op zondag, buiten het seizoen, erg leeg omdat de winkels gesloten zijn. Als we weer terug zijn in januari gaan we er een keer in de week naar toe om dan de sfeer opnieuw te proeven. Op het winkelcentrum bij de werf is het op zondag in ieder geval erg druk en gezellig.
Het leven op de boot op de kant bevalt goed. We moeten uiteraard veel de trap op en af, opletten met het water gebruik en regelmatig de containertjes met afvalwater legen. De andere bootbewoners hebben we nu al wat leren kennen en een praatje is dus vlug gemaakt. De sfeer is duidelijk anders dan in een haven aan de steiger. Daar kom je vlugger iemand tegen op je steiger en deel je meer de sfeer van weer, opletten op de boot etc. Hier zijn de mensen bezig met klussen, boot opruimen om weg te gaan voor een periode en het staan op bokken maakt de afstand ook groter. Al met al is het ons niet tegen gevallen, maar we zullen na onze pauze in Nederland wel gaan zorgen binnen afzienbare tijd in het water te liggen.

Verjaardag Wouter en noodweer in de Algarve.

De geul bij laag water

Vanmorgen hebben we natuurlijk eerst Wouter gebeld voor zijn verjaardag. Het is een traditie om dit in de ochtend te doen zodat hij de dag goed kan beginnen. Eén keer dachten we hem niet te kunnen storen zo vroeg, maar dat viel hem zo tegen dat we deze gewoonte zo volhouden. Wouter is sinds een week in Noorwegen, eerst in Kaupang om dingen in het vakantiehuis af te maken, te verven, winterklaar maken etc. Met toestemming van de brandweer was hij op het moment van bellen, al buiten heel veel oude stronken van bomen op aan het stoken. De warmte had hij niet nodig, want het was 19 graden, net zo warm als hier in de Algarve, en geen regen! Later gaat hij nog naar Oslo en dan weer terug naar Lymmington waar ze een huis gekocht hebben. Dan kan daar het klussen beginnen.

Faro. Hoog en droog op een bok.

Om de boei moeten we naar de werf. Lepelaars

Hoog op een bok gelegen en de regen buiten een stukje over onze tocht, die nu toch echt voor de komende 2 maanden een rust punt heeft. Wat zijn we blij dat we gisteren de boot uit het water hebben laten halen, vandaag zou het geen pretje zijn geweest in de regen. Ook voor de haven mensen niet! Maar eerst nog gisteren. We werden met heel mooi, warm weer wakker en buiten was het laag water aan het worden. Rond om ons heen was de natuur veranderd in graseilanden of zandeilanden waar mannen op zoek waren naar pieren. Vogels scharrelden rond aan de randen van het water o.a. wulpen en lepelaars. De stroom naar buiten was behoorlijk groot, maar gelukkig lag onze boei in genoeg diep water. Genietend van de zon en de warmte hebben we gelezen en na het eten alles klaar gemaakt om de kant op te gaan.



Achter de havenman naar de werf

 Om 14.00 uur werden we inderdaad opgehaald, helaas hadden we de laptop niet meer gestart om de koers te registreren (te relaxed!) en volgden de man van de haven langs allerlei geankerde bootjes. Bij de werf stonden ze klaar om ons op te vangen, de kraan stond klaar en na 30 minuten hing de Lunde in de banden op het droge. Alles ging heel rustig en bedachtzaam en dat gaf veel vertrouwen. Het onderwaterschip zag er goed uit en hebben we zelf schoon gemaakt zodat niet alle antifouling eraf zou gaan. De boot staat nu in de “eerste straat van de vier straten” ver van het water. Het plaatsen in de bok was nog even zoeken vanwege de vleugelkiel, maar dat zijn we gewend bij de havens. Twee tonnetjes staan onder de boot om het afvalwater op te vangen. We hebben stroom en er zijn wc’s en douches op de haven, best om uit te houden. Alleen het internet is nog even een punt, maar bij het winkelcentrum zijn een paar plaatsen waar dit kan. Daar gaan we dan gebruik van maken.

Vanochtend zijn we naar het winkelcentrum, op 8 minuten lopen, geweest. Opnieuw een supermodern centrum met veel winkels van het gewone en duurdere segment. Ook is er een theater en waarschijnlijk gaat Ton hier een keer naar een fado uitvoering als ik al weer thuis ben. Maar eerst hopen dat er wat droge momenten komen de komende dagen zodat we de romp in de was kunnen zetten voordat het dinsdag is en ik terug ga naar huis.

Opnieuw wulpen aan de oever.

Vilamoura naar Faro. De rivier op.

Vilamoura

Vanuit de ankerplek zicht op Faro

Om 7 uur gaat de wekker af, maar we zijn al wakker met toch wel spanning in ons lijf hoe het op de rivier zal gaan naar Faro. Maar eerst ontbijten, watertank volmaken en ons toegangskaartje inleveren. 9 Uur varen we weg met een heerlijke zon, geen wind en tamelijk warm weer. Alleen in onze blouses is het goed toeven op de boot. We hebben uitgerekend dat we rond 12.30 uur bij de ingang moeten zijn om dan met stroom mee de rivier op te gaan. Op de motor varend is dit redelijk goed uit te rekenen. Onderweg zien we heel wat vissers boten met dito visnetten en potten, dus er zal wel genoeg vis zitten. Rond 12.30 uur varen we de ingang in met meer dan 5 knopen stroom mee, op het log als hoogste stand 11 knopen!!! De boot wordt alle kanten opgetrokken, dus veel bijsturen en de boeien goed in de gaten houden. Dit moet je niet willen doen bij een grote swell en veel wind, maar vandaag is het heel rustig weer. Na afgeslagen te zijn richting Faro wordt de stroom duidelijk minder, zo’n 2 ½ tot 3 knopen en kunnen we aan de 5 mijl beginnen. Ton, met wat hartkloppingen, navigeert, ik sta aan het roer en zoek en tel de tonnen. We kronkelen rustig verder en worden af en toe getrakteerd op het lawaai van dalende vliegtuigen die naar het nabij gelegen vliegveld gaan. Veel vlugger dan we dachten zien we de groene boei 23 en ook een vrije ankerboei. Om 14.00 uur liggen we vast in een heerlijke omgeving en zien we de werf liggen waar we op de kant kunnen. Morgen om 14.00 uur komen ze ons ophalen en varen voor ons naar de werf. Dit kan nl. alleen bij hoog water en dan moet je ook de vaargeul weten. Het is nu laag water en we liggen omgeven door graslanden en begin van de avond hoorden we weer vogels fluiten. Nog even genieten van de natuur.

Avond sfeer met palmenlaan

Portimao naar Vilamoura.

Haven van Portimao

Vandaag hebben we dan de haven van Portimao verlaten. Nooit eerder zijn we zo laat in het jaar aan het zeilen geweest. En het was een prachtige dag, zon, wind (3-4 bft.) uit een goede richting en een temperatuur van zo’n 19-20 graden. Onze gezichten zijn dan ook weer wat bij gekleurd. Na 4 uur zeilen lagen we dan in een box in de haven van Vilamoura, omgeven door heel veel restaurantjes, cafeetjes, bars en winkeltjes met alle bekende dure merken. In de haven liggen met name grote en kleinere motorboten. Zeilboten zijn hier en daar te bespeuren. Opvallend is de rust die er heerst, weinig toeristen en ook de haven kent nog vele lege plaatsen. Volgens de receptionisten zijn hier enkele redenen voor aan te geven, het winterseizoen is aangebroken, meer mensen leggen de boot op de kant wat goedkoper is. Verder worden meer boten te koop aangeboden vanwege de crisis. Zoals ik al eerder een keer schreef was ons in veel havens al opgevallen dat het niet druk was. De crisis laat zich in dit segment dus ook zien. We hebben nu 3 havens gezien in de Algarve (Lagos, Portimao en Vilamoura) en geven aan Portimao de voorkeur. Er is meer kans op swell (nadeel), maar de ligging is prettiger. De haven heeft 2 gedeelten en daardoor kleiner, het uitzicht is wijdser en geeft het gevoel buiten te zijn. Bovendien is het er heel stil ’s nachts wat wij erg prettig vinden.

Portimao en enkele uitstapjes.

De week is erg snel om gegaan, ook al liggen we nog steeds in de haven. Vanwege het wisselvallige weer is de drive om eerst nog een stuk oostwaarts te varen en dan terug naar Faro om op de kant te gaan niet echt aanwezig. Bovendien bevalt het ons hier prima. Zo langzamerhand heb je een aantal contacten opgebouwd en wordt er over en weer gepraat, gegevens en ervaringen uitgewisseld en thee, koffie en soms wat sterkers gedronken. Ton is druk met zijn SSB contacten. Jaap en Elsa van de Sark zijn afgelopen zondag vertrokken naar de Canarische Eilanden en vonden het leuk om 2 keer per dag contact te hebben. Dus de wekker gaat iedere morgen en avond om 8.00 uur en 20.00 uur af voor het contact. Soms is er geen verbinding mogelijk en dan vooral ’s avonds. ’s Ochtends lukt het meestal goed. We gaan er van uit dat zij nu bij Lanzarote op anker liggen. Ook hebben nog 2 andere boten zich bij het netje aangesloten. Verder heeft hij vast 3 dagen andere netjes ’s avonds, het is wel bijzonder om te praten met zeilers die op de Kaap Verde, Canarische Eilanden, of dichterbij te praten.

Vandaag zijn we met de trein en de fietsjes naar Faro gegaan om daar in de haven Jan en Boukje van de J&B boot te ontmoeten. Ze waren gelukkig aan boord en we hebben heel gezellig bij hen thee gedronken. We kenden hen alleen maar van het SSB rondje toen we naar het zuiden aan het afzakken waren. Hen echt te ontmoeten is natuurlijk erg leuk. Zij zijn al vele jaren aan het trekken en brengen de winters door in Portugal. Even naar Nederland met de boot in de zomer is voor hen geen probleem! Op hun tochten hebben ze weer een aantal zeilers ontmoet die wij ook goed kennen en dan zie je dat het wereldje van de trekkers soms erg klein is. We hebben Lagos nog bekeken en vonden 2 winkeltjes terug waar we respectievelijk een hoge druk pannetje en artistieke glazen bolletjes hadden gekocht 2 jaar geleden. Ook nu hebben we weer wat inkopen gedaan in de artistieke shop en van de mevrouw mogen we volgend jaar wel weer terug komen.

Portimao en aanloop voor koffie en thee.

Het is even droog, niet koud en we kunnen buiten in de kuip zitten! Er is inderdaad heel veel regen gevallen, maar de harde wind is uit gebleven tot nu toe. Gelukkig maar want dat geeft minder swell in de haven. Gisteren zijn we hier naar het museum van Portimao geweest. Het is gevestigd in een oude sardienen fabriek, totaal gemoderniseerd maar de oude opstelling en machines etc. staan tentoongesteld. Erg interessant om de productielijn, zoals wij die tegenwoordig noemen, zo tentoongesteld te zien via filmpjes en erover te lezen. Toentertijd was er al een crèche aan de fabriek verbonden om vrouwen te kunnen laten werken!!! Verder was er een tentoonstelling over de Portugese gitaar (kleiner en met 12 snaren) en de gitaar in het algemeen. Op de bovenverdieping waren werken van Sara Navarro te zien. Zij maakt potten gebaseerd op de technieken uit de oude tijden. Leuk om de resultaten te zien.

Portimao en de Swell

We liggen nog steeds in de haven van Portimao en wachten het slechte weer af van de komende dagen. Vanmiddag is het veel en hard gaan regenen en er moet nog veel wind komen. We bekijken regelmatig de weerkaarten om het weer in de gaten te houden en de te verwachten Swell te weten. De Swell is de deining van de oceaan die ook zijn invloed in de haven laat gelden. Afgelopen dinsdag stond er geen wind, het water was heel vlak, maar de boten lagen te rollen in de boxen door de swell. De deining zat onder het oppervlak van het water wat bijzonder is om waar te nemen. Op de oceaan verder weg was er veel wind geweest en de deining die daardoor ontstond gingen we na een paar dagen merken in de haven. Voor de ingang van de haven van Portimao zijn wel lange muren in zee gemaakt om de golven te breken, maar ze zijn niet afdoende om het rollen tegen te gaan. Extra lijnen met rubbers er tussen zijn nodig om de schokken op te vangen en een extra lijn naar de andere kant van de box houdt de boot van de steiger af.

Daan voor het eerst naar de basisschool. Op de kant in Faro?

Daan op zijn laatste dag op de Pierewiet.

Vandaag gaat Daan voor het eerst naar de basisschool. Een hele stap in het gezin van Saskia en Paul. Donderdag jl. het afscheid op de Pierewiet, dat erg leuk was aan de toegezonden foto’s te zien. Saskia en Paul hebben hem naar school gebracht en na wat traantjes is er afscheid genomen. Hij komt bij zijn vriendinnetje van de crèche in de groep en dat maakt het allemaal wat gemakkelijker, voor Daan maar zeker ook voor de ouders!

Vanmorgen zijn we met de trein naar Faro gegaan om daar te kijken naar een werf waar de boot op de kant kan. We kunnen vergelijken met de 3 in Portimao. Onze fietsjes hebben we meegenomen zodat we er naar toe kunnen fietsen. De trein doet er een dik uur over, stopt op vele plaatsen, maar dat geeft ook de mogelijkheid om wat van de omgeving te zien. We zijn verbaasd dat de werf op nog geen 300 meter van het station in Faro ligt en ook heel dicht bij het vliegveld. De eigenaar is zelf niet aanwezig, maar we krijgen wel informatie hoe het allemaal werkt.

Portimao, Bezoeken van de verschillende “boat-yards”.

Bewaarde schoorstenen met hun nieuwe functie.

Half november willen we de boot op de kant leggen en dan naar huis gaan tot begin januari. Op de kant gaat Ton eerst nog 2 weken klussen als ik naar huis ben. In Portimao zijn 3 boat-yards bij elkaar op een groot terrein. We kijken bij alle drie rond. Er is een grote werf, die ook gelieerd is aan de haven en 2 kleinere. Ze verschillen in prijs, hebben wat andere bokken en de voorzieningen zijn wat verschillend. De goedkoopste ligt precies op de punt en daardoor veel meer in de wind. Hij is vrij nieuw en niet zo duur. Omdat we ook in Faro gaan kijken, laten we het erbij en gaan naar een groot winkelcentrum om een ander apparaat te kopen om hier in Portugal tv te kunnen kijken.

Verder moeten we een ander snoertje kopen voor de laptop met een speciaal stekkertje dat of nog thuis ligt of ergens uit de tas is gevallen. Hellaas is niet alleen het stekkertje te koop, dus voor de zoveelste keer weer een heel snoer met een adapter. Het wordt tijd dat deze dingen universeel worden!! Verder kopen we wat warmere truien voor de komende periode, want ook hier lopen al veel Portugezen in hun herfst/winterkleding.

Terug uit Nederland en 2 dagen in Portimao.

Een doorkijkje in het zeeaquarium in Lissabon.

De afgelopen week in Nederland was er een van leuke en gezellige activiteiten, maar vooral toch dagen dat we met de familie en anderen afscheid van Carla hebben genomen. We hopen dat Sjef, de kinderen en kleinkinderen steun kunnen putten uit het bijzonder mooie afscheid op woensdag en het verlies straks een plek kunnen geven in hun leven. Terug op de boot hebben we ons de ruimte gegeven om alles nog eens te herbeleven en erover te praten. Dit zal de komende tijd nog wel meer gebeuren.

Sagres naar Portimao en op zee een ontmoeting met mijn broer.




Zonsopgang in de baai van Sagres.

  Na een schommelende nacht in de prachtige baai staan we op tijd op. Om naar Nederland terug te kunnen is de haven van Portimao een goede plek om de boot achter te laten. Helaas is er weinig wind, maar we proberen toch onze halfwinder op te zetten (een soort spinacker maar dan met 2 punten vast aan de boot). Hij gaat omhoog, maar we krijgen er geen zuchtje wind in en hangt als een slappe vaatdoek in elkaar. Dus maar weer naar beneden gehaald in afwachting of de wind nog zal komen. Dit gebeurt pas heel laat in de middag als we alles al weer opgeruimd hebben.

Sines naar de baai van Sagres.

Nog helemaal donker is het als we wakker worden door de wekker. We hebben heerlijk geslapen, dus vlug op staan en alles klaar maken. Kannen met heet water, brood voor onderweg en het ontbijt. 7.30 uur gaan de landvasten los en zijn we op weg. Het is koud op het water en we moeten dus onze dikke jacks aan. Gelukkig is er de zon, maar die staat de hele ochtend achter het grootzeil en blijft het fris. Ook de Synergie is onderweg en haar zien we de hele tocht voor ons uitvaren (zij is enkele maatjes groter dan de Lunde). Ook vandaag weer veel gezeild, maar vanmorgen ook stukken motorzeilend om de snelheid erin te houden. In de loop van de middag gaat de motor uit en maken we gemiddeld 6.5 knopen, dus ronden we Cabo de Sao Vicente al om 17.00 uur. Het leuke hiervan is dat we 2 jaar geleden in november boven bij de vuurtoren hebben staan kijken en bedacht hebben hier nog eens langs te varen. Nu dat is gebeurd en dat voelt ontzettend goed! We hebben het toch maar gedaan. Om 18.00 uur liggen we op anker, met ons nieuwe ankerballetje en neuringlijn, samen met een Deense boot en de Synergie.

Sesimbra naar Sines.

Op ons gemak staan we op en ontbijten, maken brood klaar voor de lunch en kunnen dan op weg naar Sines een langere tocht dan gisteren. Opnieuw kunnen we weer praktisch alles zeilend afleggen, net tussen de buien door die voor en achter ons langs trekken. We zoeken weer de diepere stukken op om minder met netten en potten geconfronteerd te worden. Onderweg worden we getrakteerd op spelende dolfijnen. Deze keer waren ze heel geïnteresseerd in het roerblad van onze windpilot. Ze bleven eer maar naar toe zwemmen, erom gaan en dan weer weg. Het blijft een boeiend gezicht deze dieren te zien bewegen in het water. Sines is een echte haven plaats voor grote vrachtschepen. Er staan olietanks langs de kant en er is een terminal voor containers. Een stuk of 5 vrachtschepen liggen voor anker. Ons voornemen om te ankeren wordt vlug omgezet voor een plaatsje in de haven vanwege de swell. Een Welshman neemt de landvasten aan en maakt de vinger en de steiger voor ons schoon. De meeuwen bevuilen die nogal en dat is natuurlijk vervelend voor de schoenen en de boot. Van Birgit krijgen we e-mail adressen van havens om inlichtingen te vragen en of er plek is om de boot een tijdje op de kant te leggen. Zij heeft dit uitgezocht, weet de prijzen en ook wat de haven te bieden heeft. We liggen vroeg in bed, omdat morgen de wekker om 6.00 afloopt. Het wordt een lange tocht van ongeveer 60 mijl en we willen voor donker op de ankerplek zijn. De ankerplek ligt om de hoek van West Portugal in de Algarve.

Cascais naar Sesimbra.

Na toch nog een nacht in de haven gebleven te zijn met van allerlei klussen hebben we Cascais na een week verlaten. De zeilen konden gelukkig al vlug omhoog en het werden een heerlijke 5 uur zeilen, zoals je dat wenst, zon, wind en niet koud en dat in oktober. Dan besef je dat je meer naar het zuiden zit en eigenlijk erg boft zo’n reis te kunnen maken. In Sesimbra liggen Daan en Birgit van de Synergie, die al eerder vertrokken waren. Zij hebben het stadje die dag bekeken, maar gaan morgen ook weer verder. Het weer wordt volgende week anders en nu staat er de komende 2 dagen een noordelijke wind. Daar moeten we van profiteren! Bij aankomst had ik onze bootpapieren en paspoorten aan de havenmeester mee gegeven voor de registratie. Hij zou ze terug brengen en ik hoefde niet mee te lopen. Tijdens het eten werd ik erg onrustig over deze actie, omdat we niemand zagen verschijnen. Dus vlug naar het havenkantoor en daar was weer een aardige havenmeester die dienst had en de papieren en paspoorten lagen opgeborgen achter een slot. De havengelden konden morgen betaald worden. Helemaal opgelucht weer terug naar de boot, dit doe ik dus nooit meer. ’s Avonds drinken we gezellig wat met Daan en Birgit en gaan op tijd naar bed.

3 Dagen Lissabon.



Interieur Jeronimus kerk



Zoals bij iedere grote, bekende stad moet je eerst de weg en sfeer je eigen maken om er van te gaan genieten. De eerste indruk was anders dan ik had verwacht. Er staan prachtige gebouwen, maar je merkt dat de Portugezen niet echt rijk zijn geweest en daardoor is er niet overal pracht en praal zoals in andere steden. Je ziet dat stukken van gebouwen, huizen heel mooi onderhouden zijn, maar als je naar boven kijkt is het wat vervallen. Lissabon is in 1755 door een aardbeving, gevolgd door een tsunamie totaal verwoest. Daarna is de binnenstad weer opgebouwd en dat is goed te zien, overal rechte straten, die de bergen op gaan. Aan de flanken van de binnenstad zie je kleine straten met heel veel balkonnetjes en het wasgoed dat buiten hangt. Een ander kenmerk van de stad, je loopt vanaf de rivier steeds naar boven, of je gaat met een trammetje dat je via een steile helling de berg op brengt.

We hebben het natuurhistorisch museum bezocht waarin het ontstaan van de wereld erg goed wordt weer gegeven, je een lab uit de 17e eeuw kunt zien en allerlei instrumenten, die ook te zien zijn in het Teylers museum in Haarlem.

Een van de nissen in de tuin van Palacio Fronteira

De botanische tuin met zijn bijzondere tropische en subtropische bomen en planten, het Jerominos klooster, de toren van Vasco da Gama in Belém en dan ’s avonds een voorstelling van Fadomuziek en de avondsfeer midden in Lissabon. Een gezellige en drukke sfeer met winkelende mensen en druk bezette terassen.

Vandaag bezochten we Palácio Fronteira van de markies Fronteira. Nazaten wonen nog steeds in een vleugel van dit Palácio, dat verder onderhouden wordt via een foundation, de gelden van beperkte rondleidingen en de verhuur van bepaalde zalen voor feesten etc. Daan en Birgit (Synergie) hadden ons dit aangeraden en het was echt de moeite waard. In 1756 werds de bouw gestart en was het een jachthuis van de markies.

Er is gebruik gemaakt van Italiaanse architectuur en de Portugese tegelcultuur. De tegeltjes waren geïnspireerd door de Nederlandse tegelmakers uit Delft en Amsterdam en op sommige voorstellingen zie je typische Nederlandse schilderingen. Het palácio wordt omgeven door een mooie tuin, er staat een zomer huis in en een galerij, alles weer bekleed met tegeltjes en beelden. Vanwege het privé bezit wordt er weinig reclame voor gemaakt, maar het was zeer de moeite waard van het vroege opstaan om de rondleiding mee te maken. Ook bezochten we het Oceanário gelegen in het gebied waar een aantal jaren geleden de wereldtentoonstelling is gehouden.

Kennis maken met Antonio Almeido en de afloop van het gebeuren.

Na een nacht van diepe slaap worden we toch met een zwaar hoofd wakker en het gevoel dat het ook allemaal anders had kunnen aflopen. Als ik naar het haven kantoor loop om ons aan te melden, zie ik opeens de boot “At last II” liggen. Het is een behoorlijke motorboot en heeft hier dus zijn ligplaats! Bij de balie eerst de formaliteiten afgehandeld en toen gevraagd of ik het telefoonnummer van de eigenaar van de “At last II” kon krijgen vanwege de gebeurtenis gisteren. Dat was niet mogelijk, de mevrouw zou zelf wel even bellen. Tenslotte is er een mail uit gegaan en nog geen uur later kregen we het mailadres van Antonio met het verzoek alles op papier te zetten. Allang blij dat er iets tot stand was gekomen werd een heel beleefde, maar ook wel onze teleurstelling weergevende mail gestuurd. Een half uur later volgde er een belletje en om 18.00 uur zat Antonio bij ons aan boord. Na elkaar afgetast te hebben, hoorden wij zijn kant van het verhaal. Hij was blij dat er eigenlijk niet zoveel schade was ontstaan, hij had nl. niet door dat hij onze boot aan het meeslepen was. Doordat Quain (onze buurman) heel snel kwam aanvaren en wees naar onze boot zag hij pas wat er gaande was. Een van zijn motors was toen al uitgevallen en hij had de haven al om assistentie gevraagd. Hij heeft daarna zelf onze neuring lijn weg kunnen halen van zijn propeller en kon toen weer varen. Hij dacht dat Quain de eigenaar was en was, nadat hij nog een rondje om de boot had gevaren, terug gegaan naar de haven. Al met al een heel vervelende situatie en hij begreep dat wij ook erg geschrokken waren. De kosten die wij moeten maken om weer te kunnen ankeren en een overnachting in de haven worden vergoed en dat heeft hij ook inmiddels gedaan. Verder hebben we nog leuk zitten praten over Portugal, zijn leven, de politiek, de crisis etc. We begrijpen dat hij hotels heeft en daar nog parttime bij betrokken is, maar nu met pensioen is. Al met al een heel aimabele man.

Sintra en 's avonds een hele hoop stress



Het kasteel uit de tijd van de Moren



Sintra is een historische plaats (World Heritage status) in verband met de paleizen van de Koninklijke familie in het verleden. Met de bus gaan we er naar toe, de bussen rijden hier heel goed op tijd in Portugal!! Sintra kent een historisch centrum met allerlei kleine straatjes met toeristische winkeltjes, cafeetjes en restaurantjes. Het is er erg druk met toeristen die met bussen, treinen en auto’s aankomen. De paleizen zijn wat aan de buiten kant gelegen op een beboste berg. We besluiten de klim te maken en nemen als eerste de restanten van Palacio Mouros. Het is een Moors kasteel geweest waarvan alleen muren en torens bewaard zijn gebleven. Deze ruïne wordt nu gerestaureerd, geeft prachtige vergezichten en is mooi gelegen. Daarna gaan we naar het park en kasteel Pena. Een kasteel gebouwd door koningin Maria II en Don Fernando II. Na de dood van zijn vrouw is Don Fernando door gegaan met de bouw. Het is een merkwaardig kasteel met diverse stijlen, in een boekje wordt het een kasteel van Walt Disney genoemd. Het is goed bewaard gebleven en geeft van binnen een inkijk van de 18e en 19e eeuw. We lopen terug via het botanisch park van het kasteel. Don Fernando liet bomen komen uit de hele wereld die hier goed geworteld zijn. De eenden in de vijver hebben ook een kleine burcht als slaapplaats. Na heerlijke thee, een scone voor mij en een amandelbroodje bij Edla, een salao de chá (theesalon) gebruikt te hebben gaan we moe en voldaan terug naar de boot.



Het sprookjes kasteel Pena



Bij aankomst in Cascias besluiten we aan boord te eten te maken en lopen naar de kade om naar de boot te kijken. We kunnen haar eerst niet vinden, maar als we haar zien ligt zij een stuk verder weg van de rest van de boten. Ongerust lopen we naar de visserssteiger naar de bijboot, maar we zien geen oranje bootje liggen.

Póvoa da Varzim naar Cascais en nationale feestdag.

De lunde met heel veel landvasten

Gelegen op anker in de baai van Cascais ons weblog bijwerken. Eerst even over de jonge Nederlanders die een borrel kwamen drinken in de haven. Beiden hebben de HBO zeevaartschool gedaan, Martine op Terschelling en Peter in Rotterdam. Zij varen nu op verschillende gastankers, zij als 2e stuurman en hij als werktuigbouwkundige, met 10 weken op en 10 weken af. Met de baas is afgesproken dat hun schema’s gelijk lopen, zodat ze tegelijk thuis zijn. Ze hebben een boot, de Cardissa, in Spanje gekocht en zijn terug aan het varen naar huis. Voorlopig gaat de boot nu voor 6 maanden op de kant in Póvoa en dan gaat de reis verder. Het was erg leuk hen te ontmoeten en te horen over hun werk op gastankers. Een onbekende wereld voor ons.

De dozen zijn er en klaar maken voor vertrek.

Vanochtend belde Roland dat de dozen bij Oporto aan zijn gekomen en wellicht bezorgd kunnen worden. Dat laatste was een bijzonder goed aanbod, want menige optie hoe dit aan te pakken was al gepasseerd, omdat de auto vanmorgen weer ingeleverd is. We zijn Roland en Marcel van GVT dan ook bijzonder dankbaar hiervoor.
Verder voor het inleveren van de auto nog 40 liter reserve diesel bij de pomp gehaald en een voorraad levensmiddelen bij een supermercado Pingo Doce. Deze ligt buiten de stad, een eind fietsen en met veel boodschappen is dat lastig. We hoorden dat vanuit de haven een keer per week een auto er naar toe rijdt en dat je je hiervoor in kunt schrijven. Van de bijdragen worden een stuk of 4 havenhonden in leven gehouden, in ieder geval zijn er 2 kreupel, maar ze hebben een goed leven zo te zien.
De rest van de tijd besteden we om de boot weer klaar te maken voor het vertrek, de spullen uit de dozen een plek te geven en vanavond nog even met 2 jonge Nederlanders te borrelen, die hier zijn aangekomen en hun boot op de kant achter laten.

Stuw en sluis in de Douro

De Douro vallei, het wijn gebied van de port.

Douro met de wijn- en olijfbomen gaarden.

Om de sprayhood, eventueel de dozen op te halen en wat van de Douro vallei te zien hebben we een auto gehuurd. Na wat zoeken vonden we de zeilmaker in de buurt van het vliegveld en verder stond de mobiel aan voor een telefoontje van Roland.
Dat laatste hebben we niet meer gehad en dat gaf heel veel ruimte om de Douro vallei op ons gemak te bekijken. Het is er prachtig, de rivier kronkelend door het landschap omringd door bergen met druivengaarden en hun “wijn huizen”. Stroom opwaarts ook nog aangevuld met olijfboomgaarden. Het gebergte is tamelijk stijl, de wegen verder goed berijdbaar maar met vele bochten en klimpartijen. Toen wij dit gebied ongeveer dertig jaar geleden met de kinderen bezochten waren de wegen bar slecht, vol kuilen, stukken onverhard etc. Het weer werkte prima mee om de streek in al zijn glorie mee te maken.

Machine waar druiven naar een volgende tank gaan

Bij de Quinta Barca wilden we wat wijn kopen, maar de verkoop was tot 17.00 uur gesloten en dat was te laat voor ons. Wel mochten we een kleine blik werpen op enkele onderdelen van het wijn maken. Tevens lagen er wat vaten voor de bourgogne Camus in Frankrijk klaar om verstuurd te worden! Verderop hebben we wat wijn en nog een flesje Port voor Ton gekocht, dus echt uit de streek zelf. Op de terugweg reden we door een heel ander stuk natuur, heel ruig, kale grote rotsen, nauwelijks bebost en heel verlaten. De weg ging dwars door het natuurpark “Estrela de Alváo”. Omdat het donker werd besloten we de tolweg naar de haven te nemen, een prima autoweg, niet druk en ontspannen rijden na alle bochten en kleine weggetjes.

Het natuurgebied "Estrela de Alváo

Gezelligheid en muziek en dans in Póvao da Varzim.

Na 2 dagen sjouwen in Oporto is het fijn om rondom de boot bezig te zijn.. Vanwege de internationale dag van het toerisme organiseert de Toerist Office het hele weekend dans en muziek optredens van de plaatselijke verenigingen. Alle reden om een aantal optredens te gaan bekijken. Dit deden we op zaterdag en zondagavond met Zweden die hier ook in de haven liggen. Met hen gingen we op de foto om het internationale publiek aan te geven. Door op de haven te zijn kom je meer in contact met de andere zeilers. Zaterdagavond waren we te gast bij David en Beverly op de Tumbalong, een contest 38, samen met Robert en Juli van Rojo en Egmond, een Duitse arts die zijn boot de Joshua, hier laat op de kant voor de winter. Het werd een hele gezellige boel met bier en heerlijke wijn (volgens David) en ook behoorlijk laat.

Oporto bezoek aan Porthouse Churchill.

Stadhuis van Oporto

Opnieuw een dag naar Oporto met de metro. We stappen bij halte Trinidade uit en lopen dan naar beneden de oude stad in. Het stadhuis ligt aan een plein omgeven door monumentale huizen. Helaas zijn een aantal behoorlijk vervallen. We willen het port huis Churchill bezoeken waar we een uitnodiging van hebben gekregen op het vliegveld. Zoals alle huizen ligt ook dit aan de overkant van de rivier. We lopen boven op de ijzeren brug, hebben een fantastisch uitzicht op de Douro, Oporto en Gaia. Met de kabelbaan zweef je over de kelders van de bekende merken.

Churchill huis ligt wat meer verscholen, maar is goed te vinden. Alison, de gastvrouw van Zuid-Afrikaanse afkomst, is erg enthousiast en vertelt ons alvast wat over de port. Port wordt gemaakt van druiven uit de Douro vallei, waar dan nog brandy bij wordt gedaan. De houdbaarheid wordt hiermee verlengd. Zij laat Ton eerst de droge witte port, 10 jaar oud, proeven. Dit is een aperitief, lekker met amandelen die aangeboden worden. Daarna krijgt Ton de Ruby rode port, voor na de maaltijd en lekker met kaas en kaas koekjes. Ruby port heeft niet zo lang gelegen in de vaten en wordt al vlug gebotteld. Het volgende glas is de Tawny rode port. Deze is altijd 10 jaar oud, heeft langer in de vaten gelegen en is zoeter van smaak. Volgens de proever erg lekker en mooi van kleur. De top van de port is de Vintage port, hier wordt na 4 dagen de brandy toegevoegd en blijft de droesem in het hele proces aanwezig.



Onze gastvrouw Alison



De fles moet liggend blijven in de kelder en voor het serveren eerst door een zeefje gaan. Omdat we moeten wachten op een rondleiding in het Engels krijgt Ton ook deze aangeboden om te proeven. Na 4 glazen port moet hij ook nog een rondleiding doen, een beetje dizzy maar hij kan nog vragen stellen!! De rondleiding doen we met Belgen uit Hasselt die we al gesproken hadden op het vliegveld. Het was meteen goed toen ze hoorden dat ik uit Limburg kwam en ook nog de brouwers familie uit Alken kenden. Al met al een prima dag.

Wijnboot op de Douro

Oporto en de dag van het toerisme.

De ijzerenbrug over de Duro

Na een heerlijke nachtrust, die we toch een aantal nachten niet gehad hebben, hebben we Oporto bezocht. Eerst nog naar het vliegveld om de sprayhood aan de zeilmaker te geven. Deze heeft op 5 minuten rijden daar vandaan zijn werkplaats, dus prima te doen op weg naar Oporto. Vanuit Póvoa do Varzim rijdt de metro langs de kust naar Oporto. Alleen zaten we vanochtend in de “expresso”, die helaas niet stopte op onze overstap station naar het vliegveld. Wij dus een stuk verder naar een halte waar diverse lijnen komen en waar je kunt overstappen. Weer terug naar de halte voor het vliegveld en tenslotte na 1 ½ uur waren we op het vliegveld. Daar was het gezellig met muziek, dansers en kraampjes met hapjes en uiteraard de port wijnen om te proeven. Het is namelijk wereld toeristendag vandaag, nooit van gehoord. We waren benieuwd of we in de stad er ook nog iets van zouden merken. Helaas was dit niet het geval. Wel kwamen er regelmatig eerstejaars studenten van de universiteit in groepjes al zingend langs, begeleid door ouderejaars in hun zwarte kleding en zwarte capes. Het studiejaar is daar ook begonnen. De oude stad heeft hele mooie gebouwen, nauwe straatjes en huizen met smeedijzeren balkonnetjes. Uiteraard zijn de bruggen over de rivier de Douro trekpleisters. Met de metro weer terug naar de boot, niet nadat we bij het toeristenbureau nog even langs zijn gegaan om informatie over autohuren te vragen. Daar kon Ton opnieuw een glaasje port nemen met wat lekkers van de stad. Ik kreeg een vloerkleed, gemaakt in deze streek.


Ook vrouwen ontspannen zich



Wij zijn weer aan boord!

Uitwaaien op het strand

Na 12 heerlijke en drukke dagen zijn we weer op de boot aangekomen. De tijd was echt te kort om alle mensen te spreken of te bezoeken, maar wat we gedaan hebben was geslaagd. Het lustrumweekend van “de grijze Merlijn” van het studenten dispuut Excalibur, nog van de studententijd van Ton in Eindhoven, was heel gezellig. Ditmaal in de Priory Corsendonk. Altijd weer leuk om deze vrienden te ontmoeten, lekker te eten in de Priory, bij te praten en het laat te maken.
Tijdens de lunch op zondag bij Maria ter gelegenheid van haar 60e verjaardag hebben we bijna al mijn broers en zussen met hun partner weer gezien. Het was heel geslaagd, ook omdat we met zo velen waren.
Daarna nog naar de gezellige verjaardag van Paul in Heemstede en het eerste weekend was goed gevuld.

Samen met opa slagroom eten

In het tweede weekend hadden wij voor Wouter, Saskia en hun gezin een heel gezellig vakantiehuis in Groote Keten (Noord-Holland) gereserveerd. Het weer was veel mooier dan voorspeld en zo konden we lekker buiten zijn. Strand, Landgoed Hoenderdaell met een dierenpark in Anna Paulowna en op maandag Sprookjeswonderland in Enkhuizen met Daan. We hebben er allemaal van genoten. Helaas kon Wouter en zijn gezin er uiteindelijk niet bij zijn en dat hebben we wel gemist! Gelukkig hebben we Wouter nog een nacht te logeren gehad in Dordrecht, zodat we ook met hem hebben bijgepraat.

Even in Nederland en geen logboek

Vanochtend om 10.20 uur zijn we vanuit Oporto geland in een koud en nat Eindhoven. Dat was wennen, maar dat zal vlug gaan vanwege de 2 leuke weekenden die komen. Daarna weer terug naar Oporto (26 september) om de reis weer op te pakken. Het logboek ligt tot die tijd stil!!
Vanmiddag bij de huisarts geweest. Er zijn 4 hechtingen uit gehaald. Rest nog 7 stuks die de komende week aan de beurt komen. Nog wel rustig aan doen zodat de wond dicht blijft. Het is spannend, maar ik ben optimistisch.

Portugal Povoa do Varzim. Een dolfijnen tocht.

Bijschrift toevoegen

Vroeg op en bij de start van het daglicht (7.30 uur) zijn we op pad gegaan, omdat in de loop van de middag de wind zal toenemen naar 5-6 bft. Met een been dat nog steeds zoveel mogelijk niet belast moet worden niet zo goed. De motor doet ook vandaag weer het werk met de laatste uren een ingedraaide fok erbij wat de boot wat rustig doet liggen. Met een voordewindse koers schommelt onze boot behoorlijk.

We hebben genoten van het weer, de zee en de dolfijnen die ons vandaag heel regelmatig gezelschap hebben gehouden. Het blijft een fascinerend gezicht deze mooie sierlijke dieren rond de boot te zien zwemmen, springen en formaties maken. Vooral bij de voorpunt van de boot zie je ze in allerlei houdingen vooruit gaan.

Portonovo naar Baiona

Allereerst, Maria gefeliciteerd met je 60e verjaardag!

Voor de laatste keer op controle bij de arts Juan Carlos en verpleegster Anna. Beiden hebben de meeste aandacht en zorg geleverd .Gedurende de afgelopen 14 dagen hebben we steeds meer Engels kunnen praten en ik heb wat meer Spaans opgestoken. Zij zijn beiden erg benieuwd hoe het verloop verder gaat. Via e-mail had ik al de eerste foto opgestuurd en heb beloofd ook het verloop op te sturen. Er ontstaat toch een band in de 2 weken. In ieder geval heb ik ze heel hartelijk bedankt voor de zorg en als ze in Nederland komen uitgenodigd.

We mogen naar Oporto vertrekken.

Vanochtend weer op controle bij de dokter. Er zijn nu 3 hechtingen eruit en de wond is rustig. Dinsdag nog terug voor nog een of twee hechtingen, de rest blijft zitten tot in Dordrecht de huisarts de behandeling overneemt. Vanwege het hele rustige weer voor de komende dagen is het reizen per boot geen probleem en vliegen ook niet meer. Rusten en het been zoveel mogelijk omhoog houden is goed te doen, dus we gaan na 14 dagen weer verder trekken. Hier ben ik natuurlijk erg blij mee. De arts heeft met behulp van google een brief in het Engels opgesteld voor de huisarts en de verzekering. Een hele onderneming maar het lukte en dat is het belangrijkste.

Nadat we klaar waren bij de dokter kwamen we terecht bij het vertrek van de toertocht van de motoren door Sanxenxo en Portonovo. Een grote lange file van alleen maar motoren en toeschouwers. We maakten een schatting van 1000 tot 2000 motoren, een Spanjaard zei wel 10.000 maar dat lijkt me toch wel overdreven. Het was in ieder geval zeer indrukwekkend en heel bijzonder om dit festijn mee te maken. Verder is vanaf morgen hier de vakantie afgelopen, boten worden schoongemaakt, opgeruimd, naar de winter stalling gevaren etc. Met de feesten zal het dan ook wel afgelopen zijn.

Een dagje het binnenland in.

Als afwisseling zijn we gisteren een dagje met de auto de streek boven Pontevedra gaan bekijken. Een kussen mee voor het been, lekker vers brood en water en zoals later blijkt ook heel mooi weer dat we op de boot niet zouden hebben gehad. Bij vertrek zat de baai dicht met mist, maar bij Pontevedra verdween die. Gisteren was wel de dag dat Pontevedra allerlei evenementen had georganiseerd, waardoor doorgaande wegen afgesloten waren, maar geen alternatieve wegen werden aangegeven. We hebben dus heel veel van de stad gezien en ook langs een aantal achteraf weggetjes gereden die zo nauw waren dat er heel goed gestuurd moest worden. Ton is dat wel toevertrouwd. Het achterland is erg mooi, bergachtig, niet toeristisch, kleine gehuchtjes waar hele oude vervallen huizen dicht bij elkaar staan en nieuwe woningen weer tegen aan gebouwd zijn en genoeg mooie wegen om heel rustig over te rijden. Ergens in het “nowhere” stond een auto stil en maakte de bestuurder vogel geluiden. Een adelaar zat op een elektriciteitspaal. Helaas reageerde hij niet op de man. Ook hier zagen we boven op de hoge bergen vele windmolens staan. Galicië doet veel aan deze alternatieve energie, zeker door de ruimte die er voor is.

In Pontevedra zochten we een Mc Donalds (de enige keten waar ik zonder problemen een frietje en hamburger plain over de wereld kan eten), maar die was er niet. Dus op naar de boot achter een hele stoet motoren die dit weekend in Portonovo een happening hebben. De herrie is minder dan de muziek in de andere haven, maar zeker aanwezig. We hebben nog nooit zoveel motoren bij elkaar gezien, ongelofelijk.

Bezoek Eiland Ons en nog steeds met het been omhoog.

In de eerste plaats, iedereen hartelijk bedankt voor alle beterschap wensen. Via mails en gastenboek zijn ze binnen gekomen. Ik houd de moed erin, ofschoon het genezingsproces natuurlijk niet vlug genoeg gaat. Het weer is mooi, de zorg van Ton hartstikke goed en het uitje naar het eiland Ons een zeer welkome afleiding. Naar het eiland zijn we op zondag gegaan met een boot die in de haven vertrekt, dus maar een klein eindje lopen. Er gaan heel wat boten met dagjes mensen naar toe die daar gaan wandelen, zonnen op de stranden en tussen de middag eten in de schaduw of een restaurantje. We vonden een picknicktafel in de schaduw met uitzicht op zee en wat langskomende mensen, een prima plek om een aantal uren door te brengen met mijn been omhoog.

Ton heeft een wandeling van ruim drie uur gemaakt en zowat het hele eiland rond gelopen. De wandelingen worden gemiddeld op 2 kilometer per uur gerekend, maar als je alleen loopt gaat dat toch wat sneller. Bij de foto’s zijn impressies van het eiland te zien. Het is erg mooi, veel lage begroeiing van struiken, varens, bloemen en heide en kleine stukjes met bomen. Zelf bracht ik de tijd door met lezen en het praten met een echtpaar uit Vigo. Hij sprak goed Engels en zo kwam ik weer meer over de streek, de cultuur, Keltische achtergrond en de verschillende talen in Spanje te horen. M.n. de doedelzak muziek is een uiting van de Keltische invloeden. Galiciërs zijn er trots op en voelen zich verwant met de mensen uit Bretagne, Engeland en Ierland.

Sanxenxo naar Portonovo. Nog steeds gedwongen pauze.

Sinds dinsdag is de situatie met mijn been niet veel veranderd. Bijna dagelijks moet ik op controle, omdat de wond toch wat ontstoken is geraakt. Vandaag hebben ze ook antibiotica zalf erop gedaan en was het niet meer pijnlijk bij het aanraken, dus er is vooruitgang!!
Uit de zeer luxe haven van Sanxenxo, iets á la de haven Port Zeelande met allemaal grote luxe motorjachten, zijn we gisteren “weg gevlucht” naar de haven van Portonovo, 1 kilometer verderop. 3 Nachten lang tot 6 uur ’s ochtends bonkende muziek is toch teveel van het goede. Onze taxichauffeur van elke dag vertelde vanochtend dat er een hele week feest is vanwege de heilige Rosaria. Er staan kermis attracties bij de haven en 1 café bij de haven gaat tot 6 uur ’s ochtends door. Volgens Ton zijn er de hele nacht gasten aanwezig. In deze haven is het erg rustig, maar schommelen we wat meer. We hebben dan ook weer heerlijk geslapen.

Vilagarcia – Pobra do Caraminal –Sanxenxo. Een gedwongen pauze.

Na Carlos bedankt te hebben voor de goede zorgen in de haven en inkopen voor een dag of drie gaan we naar de rustige beschutte baai van Pobra do Caraminal voor de nacht. Er liggen nog wat andere boten, want het is goede anker grond vlak bij het strand. Gisteren op tijd weg want we wilden gaan wandelen bij het eiland Ons, een natuurgebied waar we permissie voor gevraagd hadden. Onderweg vangen we weer 2 makrelen, dus Ton kan vooruit. Helaas komen we niet op het eiland. Toen we alles wilden opruimen van het vissen en ik over het mes wilde stappen, stootte ik mijn linker been en opnieuw een behoorlijk stuk huid ging los. Heel, heel erg balen, vooral omdat het tot nu toe heel goed was gegaan! We hebben meteen het been verbonden (alles hiervoor aan boord) en toen begon de actie voor hulp. De haven van Sanxenxo was 45 minuten varen. Via 112 kon Ton alles geregeld krijgen, wat ook nog makkelijker werd toen een mevrouw goed Nederlands sprak en intermediair was. Bij aankomst in de haven stonden de mensen klaar om de lijnen aan te pakken (hadden we al eens eerder meegemaakt!), de ambulance was er en zo richting de eerste hulp post. De ambulance broeder sprak goed Duits dat ook weer heel prettig was. Er zijn 12 hechtingen geplaatst en nu maar hopen dat de zaak aan elkaar groeit.

Santiago de Compostela per trein.

Ondanks het late uur (deze ochtend) staan we op tijd op om naar Santiago te gaan. De trein is op tijd, we hebben vaste plaatsen en een half uur later lopen we het station uit. Het is bewolkt en niet te warm, maar we weten niet precies waar de  Cidade da Cultura de Galicia. Op de gekochte stadskaart staat het ook nog niet. We wilden om 11.30 uur de rondleiding mee maken, dus de taxi brengt ons er heen. Bij aankomst is het zo stil, dat we ons afvragen of het wel open is. Wel zijn we al helemaal verrast door de gebouwen, kleuren, vormen etc. De informatie is open en we krijgen een hele uitleg. De rondleiding in alleen in het Spaans, dus die laten we schieten. De gebouwen zijn ontworpen door Peter Eisenman, een Amerikaanse architect.

De heksennacht

Laat op de avond gaan we nog even de stad in om de sfeer van de zaterdag te proeven. We vallen met onze neus in de boter. Het is de heksennacht, de mensen verkleden zich als heks, delen een bepaalde koek uit en om 24.00 uur wordt een “heksendrankje” geschonken in een bruin aardewerk bekertje dat je voor €1 koopt.

Rianxo naar Vilagarcia de Arousa

Viveros: plateau's voor de mosselen die overal liggen

Met de laatste restjes van ons brood het ontbijt en de lunch gedaan. Ons afbakbrood is nu echt op. Tot nu toe hebben we geen afbakbrood kunnen vinden en dat verbaast ons zeer. Vannacht bedacht ik dat het mogelijk bij het verpakte brood kan liggen waar we eigenlijk nooit kijken. Dat brood is aan mij niet besteed. In Vilagarcia meteen maar op zoek gegaan naar een panaderia, maar die was dicht en ook niet meer open vandaag en morgen. Dan naar de supermarkt, en ja hoor afbakbrood bij het verpakte brood. Meteen maar een paar pakken ingeslagen. In de haven is Carlos een van de havenmeesters en spreekt goed Nederlands. Hij heeft zijn jeugd in Nederland door gebracht, maar door zijn Spaanse vrouw weer naar Spanje gegaan. Het is leuk en toch ook een beetje onwennig om Nederlands te praten met hem, maar hij geniet er van. Zo was het ook mogelijk om het raadsel van de vis op te lossen. Het is een Aguja = Needle fish = Geep, die goed eetbaar is en lekker smaakt. Dus morgen wordt hij bereid als we in Santiago zijn geweest. Vanmorgen waarschijnlijk ook nog een otter zien zwemmen bij de boot. Dat is het voordeel als je op anker ligt.