Een dagje het binnenland in.

Als afwisseling zijn we gisteren een dagje met de auto de streek boven Pontevedra gaan bekijken. Een kussen mee voor het been, lekker vers brood en water en zoals later blijkt ook heel mooi weer dat we op de boot niet zouden hebben gehad. Bij vertrek zat de baai dicht met mist, maar bij Pontevedra verdween die. Gisteren was wel de dag dat Pontevedra allerlei evenementen had georganiseerd, waardoor doorgaande wegen afgesloten waren, maar geen alternatieve wegen werden aangegeven. We hebben dus heel veel van de stad gezien en ook langs een aantal achteraf weggetjes gereden die zo nauw waren dat er heel goed gestuurd moest worden. Ton is dat wel toevertrouwd. Het achterland is erg mooi, bergachtig, niet toeristisch, kleine gehuchtjes waar hele oude vervallen huizen dicht bij elkaar staan en nieuwe woningen weer tegen aan gebouwd zijn en genoeg mooie wegen om heel rustig over te rijden. Ergens in het “nowhere” stond een auto stil en maakte de bestuurder vogel geluiden. Een adelaar zat op een elektriciteitspaal. Helaas reageerde hij niet op de man. Ook hier zagen we boven op de hoge bergen vele windmolens staan. Galicië doet veel aan deze alternatieve energie, zeker door de ruimte die er voor is.

In Pontevedra zochten we een Mc Donalds (de enige keten waar ik zonder problemen een frietje en hamburger plain over de wereld kan eten), maar die was er niet. Dus op naar de boot achter een hele stoet motoren die dit weekend in Portonovo een happening hebben. De herrie is minder dan de muziek in de andere haven, maar zeker aanwezig. We hebben nog nooit zoveel motoren bij elkaar gezien, ongelofelijk.

Bezoek Eiland Ons en nog steeds met het been omhoog.

In de eerste plaats, iedereen hartelijk bedankt voor alle beterschap wensen. Via mails en gastenboek zijn ze binnen gekomen. Ik houd de moed erin, ofschoon het genezingsproces natuurlijk niet vlug genoeg gaat. Het weer is mooi, de zorg van Ton hartstikke goed en het uitje naar het eiland Ons een zeer welkome afleiding. Naar het eiland zijn we op zondag gegaan met een boot die in de haven vertrekt, dus maar een klein eindje lopen. Er gaan heel wat boten met dagjes mensen naar toe die daar gaan wandelen, zonnen op de stranden en tussen de middag eten in de schaduw of een restaurantje. We vonden een picknicktafel in de schaduw met uitzicht op zee en wat langskomende mensen, een prima plek om een aantal uren door te brengen met mijn been omhoog.

Ton heeft een wandeling van ruim drie uur gemaakt en zowat het hele eiland rond gelopen. De wandelingen worden gemiddeld op 2 kilometer per uur gerekend, maar als je alleen loopt gaat dat toch wat sneller. Bij de foto’s zijn impressies van het eiland te zien. Het is erg mooi, veel lage begroeiing van struiken, varens, bloemen en heide en kleine stukjes met bomen. Zelf bracht ik de tijd door met lezen en het praten met een echtpaar uit Vigo. Hij sprak goed Engels en zo kwam ik weer meer over de streek, de cultuur, Keltische achtergrond en de verschillende talen in Spanje te horen. M.n. de doedelzak muziek is een uiting van de Keltische invloeden. Galiciërs zijn er trots op en voelen zich verwant met de mensen uit Bretagne, Engeland en Ierland.