 |
| Shibashi op het strand |
 |
| Zaal met publiek. |
Eerst maar over de Shibashi. Zes dagen per week wordt deze gegeven om 8.15 uur op het strand of ergens op de haven in een beschutte plaats voor wind en regen. De groep bestaat meestal uit 15-18 personen, wat meer vrouwen dan mannen maar dat zie je meer bij dit soort activiteiten. Zelfs nu hebben we meestal nog een t- of polo shirt aan en doen we onze schoenen uit. Dit geeft de temperatuur wel weer. De foto’s zijn door een Italiaan hier uit Marina Di Ragusa gemaakt die daarna meteen mee is blijven doen en nu een enthousiaste deelnemer is. ’s Morgens loopt hij al om 7.15 uur een heel stuk met een compaan, die niet mee wil doen aan de Shibashi. Zelf vind ik het nog steeds heerlijk, vooral aan het strand met de zon op je gezicht en het geruis van de golven. Ga het missen als we weer thuis zijn.
Vanavond zijn we naar een concert geweest met Jack, een Amerikaan, Yvonne onze buurvrouw en Ton en ik. Het huren van de auto was even spannend, omdat de auto niet op tijd terug was gebracht, maar tenslotte hadden we hem vanochtend. Met de bus konden we wel in Ragusa komen, maar terug zouden we de bus missen, zeker nadat we hoorden dat er na afloop nog wat aangeboden zou worden.
Op tijd naar Ragusa-Ibla om een parkeerplaats te vinden en nog even wat te drinken. We konden de auto op een veilig plekje vlakbij het theater parkeren en hebben op ons gemak wat gedronken en bij gekletst. Het theater is een kleine zaal met balkonnetjes en hoekjes, er kunnen ongeveer honderd mensen is, is in particuliere handen en doet knus aan. Het geluid is goed en dat is wel belangrijk voor de muziek die er gemaakt wordt. Op alle stoelen liggen kaartjes met de namen erop die bij de conciërge worden ingeleverd. Wij hadden kaartjes met het land erop. De artistiek directeur hield een openingspraatje en wij werden van harte welkom geheten. Heel apart om dat mee te maken.
 |
| Rechts ons hoekje met Yvonne. |
De operazangeres had een bijzonder goede stem en zong een aantal operaliederen, bekende en onbekende, begeleid door een pianist op de vleugel. De hele sfeer ademde een huiskamer atmosfeer uit, boeiend en mooi. Opvallend was dat de gasten hun jassen aan hielden en zo te zien kenden een aantal elkaar. Na afsluiting werd er wijn en hapjes aangeboden en je kon in gesprek gaan met de zangeres. Alles heel relaxed en gezellig. Een ervaring rijker en zeker voor herhaling vatbaar. Ton heeft het programma voor volgend jaar in ieder geval aangevraagd.
 |
| Cannoli's, typisch Siciliaanse lekkernij. |
