De heksennacht

Laat op de avond gaan we nog even de stad in om de sfeer van de zaterdag te proeven. We vallen met onze neus in de boter. Het is de heksennacht, de mensen verkleden zich als heks, delen een bepaalde koek uit en om 24.00 uur wordt een “heksendrankje” geschonken in een bruin aardewerk bekertje dat je voor €1 koopt.

Rianxo naar Vilagarcia de Arousa

Viveros: plateau's voor de mosselen die overal liggen

Met de laatste restjes van ons brood het ontbijt en de lunch gedaan. Ons afbakbrood is nu echt op. Tot nu toe hebben we geen afbakbrood kunnen vinden en dat verbaast ons zeer. Vannacht bedacht ik dat het mogelijk bij het verpakte brood kan liggen waar we eigenlijk nooit kijken. Dat brood is aan mij niet besteed. In Vilagarcia meteen maar op zoek gegaan naar een panaderia, maar die was dicht en ook niet meer open vandaag en morgen. Dan naar de supermarkt, en ja hoor afbakbrood bij het verpakte brood. Meteen maar een paar pakken ingeslagen. In de haven is Carlos een van de havenmeesters en spreekt goed Nederlands. Hij heeft zijn jeugd in Nederland door gebracht, maar door zijn Spaanse vrouw weer naar Spanje gegaan. Het is leuk en toch ook een beetje onwennig om Nederlands te praten met hem, maar hij geniet er van. Zo was het ook mogelijk om het raadsel van de vis op te lossen. Het is een Aguja = Needle fish = Geep, die goed eetbaar is en lekker smaakt. Dus morgen wordt hij bereid als we in Santiago zijn geweest. Vanmorgen waarschijnlijk ook nog een otter zien zwemmen bij de boot. Dat is het voordeel als je op anker ligt.

Wie kent deze vis?

Wij hebben de vis op de onderstaande foto gevangen. Wie kent deze vis? Is het een geep? Is deze lekker en hoe te bereiden?
Wij kijken uit naar goede tips in het Gastenboek.

Riveira naar de Ensenada de Rianxo en een dagje regen.

Gelegen in een heel rustig stukje van de Ensenada en na een hele dag regen en wind, is het buiten weer droog en schijnt af en toe de zon. Meteen is het warm en droogt alles weer op. Gisteren bij het ankeren was de rust ver te zoeken. Een grote 2 master was hier gelegen met nog een stuk of 10 motorbootjes erom heen. Harde muziek, verklede jongeren in Romeinse gewaden waren feest aan het vieren. We gingen ervan uit dat de jongelui voor donker wel zouden vertrekken en dat was ook zo Even na negenen waren de motorbootjes opeens vertrokken en even later werd het anker van de grote boot opgehaald. Nog lang was de muziek over de baai te horen, maar daalde de rust over onze ankerplek.

Bij het aanvaren van de Ensenada gisteren zat bij het binnenhalen van de paravaan de bijgevoegde vis aan een haakje. We denken een grotere geep. Geen idee of deze eetbaar is hebben we hem schoon gemaakt en in het diepvriesvakje gedaan. Aan Arno (mijn zwager) een foto opgestuurd met de vraag wat voor vis het is en of hij eetbaar is. We hebben nog geen antwoord gehad. In ieder geval kunnen we ook nog wat anders vangen dan een makreel.

Vanochtend bleek nog een andere boot deze plek gevonden te hebben. Deze vertrok weer en bleven wij liggen met de vissers boot aan een boei. Het slechte weer nodigde uit om de boot van binnen grondig schoon te maken. Het gasfornuis ging van zijn plaats, een pootje er weer onder geschroefd en alles er achter en onder schoongemaakt. Kan het er weer even tegen. Morgen gaan we naar Vilagarcia om van daaruit zondag met de trein naar Santiago de Compostela te gaan.

Riveira en opnieuw een busreisje.

Na een rustige nachtrust eerst de was gedaan, zodat die droog is voor de avond. Daarna naar het toeristenbureau voor informatie over het National Parc dat hier ligt met een bijzondere flora en fauna en wandelende duinen. We kunnen er met de bus naar toe en onze fietsjes mogen mee. De bus vertrekt op tijd en de chauffeur zal ons waarschuwen als we er uit moeten. Onderweg heeft hij een heftige discussie met een passagier, die na een tijdje afgezet wordt. Toen we in Aguino kwamen waren we verbaasd dat we er niet uit gelaten waren. Ton informeert waar we eruit moeten. De chauffeur rijdt met een rot vaart terug naar Careira, laat ons uitstappen, keert de bus in een nauw straatje en rijdt weer richting Aguino!! Zo los je dat hier op. Gelukkig dat we de fietsjes bij ons hadden, want we moesten nog een eind fietsen naar het National Parc. We lopen naar het binnenmeer met zijn uitlopers, dan door de duinen naar het strand. Daar heerlijk liggen luieren en dan weer terug naar de fietsen bij het informatie centrum. In het informatie centrum is een hele tentoonstelling over de flora, fauna, ontstaan van het gebied en de bewoners. Het blijkt dat in de IJstijd hier ook sneeuw en ijs gelegen heeft. De uitleg is alleen in het Spaans en dat is voor buitenlanders wel jammer.

Aguino naar Riveira, om de hoek van de rotsen.

Nu rustig gelegen in een box nog een verslagje van vandaag, nadat we eerst aan de buitenkant langs een steiger lagen. De opkomende wind en veel golven zouden voor een onrustige nacht hebben gezorgd., Deze dag begon heel bewolkt, maar rond 11 uur scheen de zon weer en was het zeker 28 graden buiten. We bekijken Aguino dat niet echt aantrekkelijk is. Ze hebben een pandaria met heerlijk brood, wat andere winkels en een lange boulevard die naar de rotsen loopt. We lopen hem uit, genieten van het uitzicht en besluiten opnieuw verder te gaan.

De bakens waar we tussen door moeten varen

Op de fok naar Riveira, dat om de hoek ligt van Aguino. De rotsen vormen een barrière tussen de plaatsen. We hebben gemerkt dat de wind steeds zo tussen half drie en drie uur ’s middags op komt zetten en je dan heerlijk kunt zeilen! Onderweg besluiten we om 2 dagen eerder naar huis te gaan, kunnen we met de “Grijze Merlijn” (dispuut van Ton) op lustrum weekend. Dus hebben we wifi nodig om ons ticket te veranderen en Robert een mail te sturen van onze komst. Ook is er weer was genoeg om een machine te vullen. Helaas is de laatste niet aanwezig in de marina, dus echt met de hand de was doen morgen vroeg. Hij staat nu in 2 emmers in de week. Morgen gaan we weer op anker om aan het SSB netje te kunnen deelnemen.

Vanavond nog via skype met Saskia, Paul en Daan bij gepraat. Zij gaan as. Vrijdag lekker met vakantie. Het is ze gegund na een heel druk en vermoeiend jaar. Wouter stuurde nog een mail en vertelde dat Nicklas 6e van 42 deelnemers van de Optimisten van Engeland is geworden. Een resultaat waar hij heel trots op mag zijn.

Muros naar Aguino in Ria de Arousa

Vroeg in de ochtend is het een drukte van belang in de baai om ons heen. Overal om de boten varen vissers, zij gooien lijntjes uit, bewegen die met hun hand en roeien een paar slagen en bewegen de lijntjes steeds opnieuw. Ik heb ze geen vis uit het water zien halen, maar het moet toch wat opbrengen anders zijn er niet zoveel mannen mee bezig.(zie foto van gisteren). Vis zit er overigens genoeg, hele scholen. Het belooft noorden wind te worden, dus gunstig om weer verder te trekken naar de volgende Ria, de grootste van Galicië, maar tevens ook de moeilijkste met zijn vele rotsen en eilandjes. Helaas is er weinig wind, dus de motor doet weer het werk.
Het is prachtig zonnig weer, een heerlijke temperatuur, de paravaan gaat weer uit. We vangen 3 makrelen, nummer 4 weet zich los te krijgen en zwemt dus weer rond. Voor Daan hebben we nu wat foto’s met onze paravaan, blinkertjes en de hele vis gemaakt. Kan Saskia verder uitleggen hoe we ze vangen.

Aguino is een echte vissers plaats, m.n. voor de schelpvisserij. Er is verder geen marina, dus liggen we als enige te schommelen op de deining. De omgeving doet denken aan de west kust van Zweden met zijn kale afgesleten rotsen. Alleen is de temperatuur hier veel aangenamer. We hebben onze baantjes voor vandaag dan ook weer getrokken, tenslotte is het maandag en zijn de lessen weer begonnen.

Muros

Twee keuvelende vissers om 6.30 uur am.

Bij het wakker worden is het helemaal bewolkt, geen wind en regent het regelmatig. Een dag om aan boord te luieren, te lezen en als het even kan toch onze benen te strekken aan de kant. Nu van het laatste is niets gekomen. Wel zijn we naar onze Nederlandse buren gegaan voor een borrel, die vlakbij op anker liggen. Het zijn Roel en Jacomien van de Tara, die donderdagavond al bij ons aan boord waren geweest. Ton had een mailtje gestuurd of ze zin hadden om langs te komen en onverwachts stonden ze tegen half tien ’s avonds aan de steiger. Ik maakte net het avondrondje over de boot en haalde de vlag naar binnen. Vanmiddag kwamen ook nog Irma en Raoul en hun zoontjes Luuk en Sjoerd spontaan aan kloppen. Zij liggen iets verder op anker. Raoul, Roel en Jacomien hadden bij dezelfde studentenclub in Rotterdam gezeten en hadden gezamenlijke kennissen. Irma en Raoul kenden weer Gerrit en Marian Broertjes van een rondje Atlantic 10 jaar terug en zo bleek maar weer dat zeilend Nederland vaak klein is. De planning is om morgen naar Ria Arosa te gaan en van uit Vilagarcia “per trein” naar Santiago de Compostela te gaan. Of dit gaat lukken, een volgende keer.