Het antieke treintje en wandelen in de bergen bij Porte de Soller.

Knoestige stam van oude olijfbomen

Twee actieve dagen in deze prachtige omgeving. Er wordt hier veel gewandeld, er zijn routes uitgezet en wandelkaarten te krijgen bij het toeristenbureau. Wij hebben vandaag zo’n vijf uur gewandeld en dat was heerlijk. Prachtig in de natuur met weinig andere wandelaars en dat alles onder voortdurend gezang van vogels  en soms het geluid van een bel die een schaap om had. Er zijn wel boerderijen met veel olijfboomgaarden of citrus bomen. Ook zagen we hoge struiken met kleine groene pepers. De bewegwijzering van de wandelpaden laat soms te wensen over, dus we bereikten niet het plaatsje wat waar we naar toe wilden. Tenslotte kwam een Mallorcaans stel, Miquel en Virgina, ons vertellen waar we stonden en met hen zijn we een heel stuk opgelopen naar hun huis. Het is grappig om op deze manier inwoners van het eiland te ontmoeten die het erg leuk vinden om een en ander te vertellen. Virgina was bovendien erg trots op haar man, blauwe ogen, blond haar van zijn Finse vader en dat komt terug in de 3 zonen. De oudste zoon is blond met blauwe ogen, de tweede heeft blauwe ogen en donker haar, de jongste lijkt op haar, een echte uit Menorca volgens de vader. Virgina laat ook hun huis zien en zij nodigen ons uit om terug te komen als we weer een keer in de buurt zijn.

Van Santa Ponta naar Sollèr.

Grille

Grillige rotsen aan de noordkant van Mallorca.

Gisteravond nog even bijgepraat met Saskia. Paul is fietsen in de Dolomieten en zij vond even volwassen praat wel lekker. Daan was naar kinderland in Enkhuizen op schoolreis geweest en had het prachtig gevonden. Hij kende het al, omdat wij daar vorig jaar in september met hem geweest waren.  Verder wil hij de shanty liedjes in de auto horen en Saskia weet niet hoe de radio werkt. Zij gebruikt voorlopig onze auto. Het is vaste prik dat deze cd gedraaid wordt als Daan bij ons in de auto is.

Uitzicht vanuit de boot op Hotel Esplendido waar Saskia, Paul en Daan hebben gelogeerd

Na het telefoontje op naar Soller waar Saskia, Paul en Daan 2 jaar terug zijn geweest en het erg mooi vonden. Er was helemaal geen wind, dus het stuk op de motor afgelegd. Wel genoten van de prachtige natuur. Mallorca is heel afwisselend, dit stuk is ruig, bergen en bijna geen bebouwing. Een enkel dorp, dat nog authentiek schijnt te zijn. Soller is een klein plaatsje gelegen aan een baai. Het doet gezellig aan en het hotel van Saskia staat precies midden op de baai, dus een prachtig uitzicht met nu best veel boten op anker.

Naar Ensenada de Santa Ponsa. Een kleine avontuurlijke tocht.

Las Illetas

 Gisteren eerst naar de haven Cala Nova gevaren om te vragen of we daar voor volgende week een plek voor minimaal 2 dagen konden reserveren. Nee dus, volgende week gewoon komen en dan kijken of aan het visitors pontoon plek is. Dat wordt dus vroeg je aanmelden, maar dat is niet erg. Er is een wasmachine, douches en we hoorden ook een bad (iets voor Ton) en daar hebben we na 2 ½ week ankeren wel behoefte aan. Het ankeren bevalt ons verder prima. Het geeft een heerlijk vrij gevoel, meer ruimte, ook al schommelt het soms behoorlijk. Maar ook dat went zo gaande weg. Het douchen hebben we ook aardig onder de knie, we hebben een solarzak voor water en die gebruiken we na het zwemmen. Altijd genoeg warm water door de zonne-energie!

Twee dagen baai bij Las Illetas

Distelbloemen.

Na een onrustige nacht vanwege de swell zijn we richting Palma, de hoofdstad van Mallorca, gezeild. Aanvankelijk met weinig wind, maar na een tijdje werd het een dikke 4-5 bft. Helaas gaf de windmeter niet meer dan 12 knopen aan, dus er is een hapering die Ton moet nakijken. We hadden veel buiswater, maar de zon scheen en de temperatuur was prima. Met deze wind konden we dus ook makkelijk de hele baai oversteken en kwamen terecht bij Las Illetas. Hier kun je op 3 plekken ankeren, we liggen aan de noordkant. Volgens de pilot moet je dan kunnen doorsteken naar het centrum, maar dat is niet mogelijk. Gele boeien houden het echt tegen. Het ankeren ging voor de eerste keer moeilijk. Of we kregen geen houvast door het wier, of we mochten op een stuk zand niet ankeren van een Spanjaard. Zijn anker lag daar al. De vierde keer lukte het, maar dit was redelijk buiten de bescherming van de rotsen. Dus ’s avonds het anker op en weer uit op het stuk zand en daar liggen we nog steeds en als enige boot tijdens de nacht. Het was wel spannend of hij ver genoeg van de rotsen af lag als we meer wind zouden krijgen. Ton heeft dan ook een tijdje ’s nachts op gezeten om het in de gaten te houden.