Een heel sociaal weekend. Voetbal België, bezoeken van kennissen en het einde van de VOR.

Tristeno, oud bruggetje bij watervallen.

Vrijdagochtend op bezoek bij Esther en Giancarlo in Preveza. We drinken thee en praten een hele hoop bij. Zij gaan weer terug naar MdR voor de winter en willen volgend seizoen Sardinië en Corsica ontdekken. Maar eerst nog in Griekenland naar Athene om Irene en haar man, een zus van Giancarlo op te pikken en samen met hen te zeilen naar Corfu. Maandag komen ze naar Vonitsa en gaan we de “drunken mussles” eten.
Op zaterdag had de voetbal wedstrijd België-Tunesië enige support nodig van de Hollanders! Dus met z’n vijven, de Buona Vista, Jacqueline en Gerard, en de Paikea , Peter, vanuit Vonitsa en Preveza op naar restaurant Elena in de baai van Vlicho waar de Sparkle, Patrick en Annemie, waren neergestreken. Het was voor ons weer een leuk weerzien met de mensen en samen voetbal kijken is gezellig en geeft meteen de gelegenheid bij te praten. Zeker nu er gewonnen werd met 4-1 was de stemming van Patrick en Annemie goed. Volgende wedstrijd is tegen Engeland. We weten niet waar we dan zijn.
Vandaag koffie gaan drinken in Lefkada bij de Puff, Yvonne en Dico, die daar nog liggen vanwege de koelkast. Hij doet het nu sinds een paar dagen en ze hopen dat het zo blijft gaan. We zeggen geen goedendag tot in Nederland want we zien elkaar steeds weer in deze regio.

Icoon van Soldaat uit 16e eeuw

Nu in Café Drop om de finish van de VOR te bekijken op laptop en smartphone. Heel spannend, maar ik kan intussen mooi aan het blog werken en al de reis naar Macedonië erop zetten. Tot het laatste rondingspunt blijft het spannend, maar het is prachtig om te zien hoe Dongfeng, met Carolijn Brouwer aan boord, als eerste het punt voorbij vaart en ook als eerste over de finish gaat en de VOR wint. Een heel afwijkende oostelijke koers gevaren, boven de Waddeneilanden langs en dan recht  naar beneden langs de Nederlandse kust van Texel naar Scheveningen met 3 voorzeilen op. Prachtig gezicht en natuurlijk heel goed dat een Nederlandse vrouw voor de eerste keer een VOR wint. Het is voor de eerste keer dat ze met gemengde teams varen. Vanochtend hebben we er met Dico en Yvonne nog over gepraat. De mannen voelden zich enigszins in hun man zijn aangevallen. “Wat blijft er nou nog over voor ons” werd gemeld.

Bloeiende struiken die je veel ziet.

Vrijdag hebben we de auto nog voor 10 dagen verlengd. De wond is nog niet geheeld. Af en toe breekt een stukje van de korst los en dan komt er wat vocht uit. Ook vallen stukjes eraf en zie je weer een mooie huid. Voorzichtigheid is nog steeds geboden. Een aantal dagen Peloponnesos staat nu op de planning. Alleen moet het weer beter worden.
De komende dagen veel regen, ook hier is het klimaat wat in de war. Maar het gebonden zijn aan Vonitsa heeft ook zijn goede kanten: we zien nu veel van het binnenland dat je minder doet als je aan het varen bent. En, dat is nog beter, ik voel me echt beter en heb sinds een paar dagen geen behoefte aan mijn middag dut meer. De longarts had gezegd “3 maanden rust” en dat wordt nu uitgevoerd!!