Dubrovnik, Tirana en Sarande.

Kerk in Montenegro

Na 2 dagen rijden zitten we nu in een groot appartement in Sarande, zuid Albanië, waar we 2 jaar terug met Gerrit en Sophia van de LLano waren. Maar eerst onze reis van Dubrovnik naar Tirana. De weg langs de zee was lange tijd één lint bebouwing met appartement gebouwen en gericht op het toerisme. Later zijn we de bergen ingereden om even af te zijn van het drukke verkeer. Ook wilden we een kleinere grenspost nemen, in de veronderstelling dat die minder druk zou zijn. Niets was minder waar. Ruim één uur hebben we erover gedaan. Eerst de Kroatische kant en toen die van Montenegro. De pech die we hadden was dat er een bus voor ons was waarbij alle toeristen een voor een uit de bus moesten met hun paspoort.

In Montenegro zijn we verder niet uitgestapt, omdat we ook aan tijd gebonden waren in Tirana. Kotor zijn we gepasseerd en dat staat voor een volgende keer op ons lijstje. De omgeving is prachtig, zeker als je geen tolwegen neemt. Je schiet alleen niet zo snel op.

Tirana, Nat. Historisch Museum.

Bij de grens naar Albanië duurde het een half uur. Gelukkig werkten hier de beide landen samen in een grens hok. Daarna op naar Tirana. Een grote vlakte waar de weg door heen gaat, dus we konden toen goed doorrijden. Tirana in de spits doorrijden is een regelrechte overlevingsactie. Onderweg hadden we al meegemaakt dat ook op de hoofdwegen zijwegen uitkomen, fietsers rijden en er dubbel geparkeerd wordt. De “rode” driehoekknop in de auto is voor de Albaniërs een veel gebruikt voorwerp. In Tirana waren met name de rotondes een ware onderneming. Drie vier rijen dik wordt er gereden. Iedereen door elkaar, voorrang krijgen of hebben is volledig onduidelijk. We hebben het zonder schade ervan afgebracht.

Tirana Pyramide

Eenmaal op ons appartement viel bij mij de spanning af. Het appartement was bijzonder mooi en smaakvol ingericht. Jorinda, de verhuurster, vertelde dat zij en haar verloofde Adrian, het zelf ingericht hadden en als item hadden, gasten moeten zich er thuis voelen. We hebben met haar een tijd gepraat. Zij heeft taalwetenschappen gestudeerd en werkt bij een telecombedrijf, geeft Engelse les aan kinderen en volwassenen en doet de Air B&B business. Drie banen dus. Adrian is tandarts en werkt in een kliniek. Ze zijn hard aan het sparen voor de bruiloft volgend jaar, waarbij ze zo’n 200 gasten hebben. Ze wonen nu in bij de ouders van Adrian. Zijn andere broers en zus zijn naar het buitenland gegaan vanwege het werk. In Albanië is het nog de gewoonte dat een van de kinderen bij de ouders blijft wonen en voor hen zorgt als zij oud worden. Ook is het de gewoonte dat de vrouw bij de ouders van de man gaat wonen. Het geeft wel eens generatieconflicten, maar de traditie is belangrijker. We vroegen haar naar de Pyramide, maar daar ging ze niet echt op in. Ook zij wilde liever niet over de oude tijd praten, de blik is op de toekomst gericht waarin nog veel moet veranderen, ook op het gebied van milieu en klimaat. Tenslotte bracht Adrian ons dekbed en zo maakten we ook met hem kennis. Helaas sprak hij bijna geen Engels.

Tirana Verkeerslichten.

Vanochtend zijn we eerst de stad in getrokken en de stad op ons laten inwerken. Een heel plezierig stad waar veel gebouwd wordt. De pyramide hebben we gevonden, maar er was veel vernield. Er stond heel veel politie bij, maar uitleg hierover kregen we niet.
Dan op naar Sarande, nog zo’n 270 km. naar het zuiden. Van Tirana naar Fier en dan Vlorë was vierbaansweg door vlakland, dus dat schoot lekker op. Daarna hebben we een “groene” weg langs de kust genomen. Prachtige natuur, een stuk rustiger en heel rustig rijden op een goed onderhouden weg. Onderweg zag ik een man met een koe aan een lijn, die hij aan het uitlaten was. Later zagen we een koe lekker rustig door een dorp sjouwen. Blijkbaar hebben deze dieren een aparte status in dit gedeelte van Albanië.

Nu zitten we in een groot appartement midden in Sarande. Onze verhuurder spreekt bijna geen Engels, maar wel Italiaans, dus Ton kon zijn Italiaans weer even ophalen. Het was even heel erg zoeken, omdat je via trappen bij het gebouw komt. De auto staat langs een verlichte weg, maar we hebben toch even alle kostbare zaken eruit gehaald.

Zoals ik in het vorige verslag al gemeld had dat onze positieve instelling het uitgangspunt zou zijn. Nu, wij hebben geen enkele keer problemen ondervonden. De wegen zijn prima en overal zie je dat er gebouwd wordt, industrie opgezet wordt etc. De mensen zijn erg vriendelijk en het leven is erg goedkoop