Kennis maken met Antonio Almeido en de afloop van het gebeuren.

Na een nacht van diepe slaap worden we toch met een zwaar hoofd wakker en het gevoel dat het ook allemaal anders had kunnen aflopen. Als ik naar het haven kantoor loop om ons aan te melden, zie ik opeens de boot “At last II” liggen. Het is een behoorlijke motorboot en heeft hier dus zijn ligplaats! Bij de balie eerst de formaliteiten afgehandeld en toen gevraagd of ik het telefoonnummer van de eigenaar van de “At last II” kon krijgen vanwege de gebeurtenis gisteren. Dat was niet mogelijk, de mevrouw zou zelf wel even bellen. Tenslotte is er een mail uit gegaan en nog geen uur later kregen we het mailadres van Antonio met het verzoek alles op papier te zetten. Allang blij dat er iets tot stand was gekomen werd een heel beleefde, maar ook wel onze teleurstelling weergevende mail gestuurd. Een half uur later volgde er een belletje en om 18.00 uur zat Antonio bij ons aan boord. Na elkaar afgetast te hebben, hoorden wij zijn kant van het verhaal. Hij was blij dat er eigenlijk niet zoveel schade was ontstaan, hij had nl. niet door dat hij onze boot aan het meeslepen was. Doordat Quain (onze buurman) heel snel kwam aanvaren en wees naar onze boot zag hij pas wat er gaande was. Een van zijn motors was toen al uitgevallen en hij had de haven al om assistentie gevraagd. Hij heeft daarna zelf onze neuring lijn weg kunnen halen van zijn propeller en kon toen weer varen. Hij dacht dat Quain de eigenaar was en was, nadat hij nog een rondje om de boot had gevaren, terug gegaan naar de haven. Al met al een heel vervelende situatie en hij begreep dat wij ook erg geschrokken waren. De kosten die wij moeten maken om weer te kunnen ankeren en een overnachting in de haven worden vergoed en dat heeft hij ook inmiddels gedaan. Verder hebben we nog leuk zitten praten over Portugal, zijn leven, de politiek, de crisis etc. We begrijpen dat hij hotels heeft en daar nog parttime bij betrokken is, maar nu met pensioen is. Al met al een heel aimabele man.