Zelf dwalen in de Medina. Bezoek ouderlijk huis van Amina en de Hamam.

Een winkelstraat

Zoals gezegd zijn we deze dag zelf de Medina in gegaan. Ton heeft er slecht van geslapen, gestrest dat we de weg niet meer terug naar de Riad zouden vinden! Gelukkig konden we wat herkenningpunten vast leggen en aan het einde van de dag liepen we soepel en relaxed rond.We hebben het museum bezocht van de ceramiek, tapijten en sieraden. Bovendien was er een Andalusische tuin met aan weerszijde een lange galerij. De stukken waren aan de kopse kanten in zalen tentoongesteld en je werd door een mevrouw meteen naar het verste eind gestuurd. Daar begon de tentoonstelling.  Binnen mocht niets gefotografeerd worden en met de vele bewakers was dat ook niet mogelijk. In een van de zalen kwamen we in gesprek met een Australisch echtpaar, van origine allebei Nederlanders. Zij vertelden een Nederlands paspoort te hebben genomen, waarvoor de ambassade reclame had gemaakt om die te halen. Hun kinderen en kleinkinderen hebben er ook een en blijven voorgoed ook Nederlander. Het heeft voordelen om in Europa te reizen, ze kunnen zo door de Schengen uitgang en voor de (klein)kinderen om in Europa te studeren. Wel even iets anders dan de discussie in ons land!!! Na het museum hebben we nog heerlijk door de Medina gestruind, op ons gemak de vele winkeltjes bekeken en nog een gesprek gehad met een makelaarster. Zij vertelde dat ook hier de crisis merkbaar is, minder toeristen, Riads die moeten sluiten en de verkoop van woningen die slechter gaat. Veel Riads en Dars zijn in handen van Fransen, omdat de ze te groot zijn voor de Marokkaanse families en te duur iin het onderhoud.

Amina en Anneke in de woonkamer bij Amina thuis

’s Middags gaan we, zoals afgesproken met Amina, naar een Hamam, een badhuis bij haar in de buurt. Eerst worden we uitgenodigd in haar ouderlijke woning en drinken daar thee. Ze laat ons haar verloving cadeaus, een maand met zakjes met lavendel etc. en een boeket van kunstbloemen. Die blijven in de gastenkamer staan totdat zij in oktober gaat trouwen. Ze liet ons de woning zie en kennis maken met oma van 100 jaar. Haar moeder was naar een bijeenkomst van vrouwen in de wijk die bij elkaar komen om te leren schrijven en lezen, een bijzonder goed initiatief! Haar vader was aan het werk. Daarna naar de Hamam. Ik had hierover geleze en wilde dit graag meemaken. Uiteraard zijn de seksten gescheiden, dus Ton werd aan een man gekoppeld. Hij heeft het goed door staan, de scrubbing en massage. Het ging er flink aan toe en hij maakte zich zorgen hoe het bij mij zou gaan. Bij de vrouwen was het minder heftig. Amina had allerlei oliën en zeep meegenomen en de bedoeling is dat je elkaar goed scrubt en masseert.  Je hebt 2 emmers en een bakje tot je beschikking om heet water over je heen te gooien. We zaten in de warmste ruimte, het was druk met vrouwen en een heel stel kinderen, maar alles was heel relaxed. Na een uur zijn we weer naar buiten gegaan waar Ton al aan de overkant een thee zat te drinken. Een heel bijzondere ervaring rijker en vooral omdat we een inkijkje in een Marokkaans huis mochten nemen en in een hamam gewoon in een wijk.

De Hamam