.jpg) |
| Onze Oostenrijkse |
Om 11.30 uur
belt Ton naar de jachthaven en vraagt of ze ons naar binnen kunnen brengen. Dit
staat in de pilot en dat is niet voor niets! Ondanks dat het er een hele
rustige zee staat worden we door een paar golven behoorlijk naar binnen
geschoven en laat de havenmeester goed zien hoe we moeten varen. Het is wat
heiig en alle aandacht gaat naar het binnen lopen. Geen tijd voor foto’s maken,
maar dat komt wel vanaf de kant of als we weer uitvaren. In ieder geval zien we
de oude ommuurde stad van Rabat aan de rechterhand met verderop appartementen
gebouwen. Bij de haven zijn moderne appartementen gebouwd met langs de
waterkant horeca gelegenheden. Het is heel modern en ziet er prachtig uit. In
de haven is het niet druk. Er liggen 3 boten van de koning aan een aparte
steiger, verder zijn er 6 buitenlandse boten en nog wat motorbootjes. Veel
minder boten dan we gedacht hadden. Aan onze steiger ligt een Amerikaan
(Lyndon) en een Frans echtpaar (Gilles en Gishlaine) waar we al kennis mee
gemaakt hebben. Lyndon en zijn vrouw Kim (tot half april in Canada) hebben we
ook in Portimao ontmoet op de steiger daar. We maken onze boot weer op orde en
ik doe een dutje. We lopen even rond langs de horeca en de haven. Er is overal
bewaking vanwege de koninklijke jachten en dat maakt het een heel veilige
haven.
 |
| De Engelse baggerboot van Bruce |
In de pilot
wordt aangeraden rekening te houden met de tijd die nodig is voor het inklaren
en dat een aantal mensen aan boord kan komen en graag sigaretten hebben of wat
spiritueels wil drinken. Sigaretten zijn buiten op zee al door een vissers
bootje gevraagd, maar die hebben we niet aan boord!. Bij de meldsteiger worden
we meteen op de foto gezet, de boot, maar ook wij samen gaan op de foto. Dan
begint het ritueel: eerst samen bij de politie en marechaussee allerlei
papieren invullen en worden er kopieën gemaakt, krijgen we een stempel in het
paspoort. Het gaat in het Frans en Engels en dat gaat goed. De marechaussee
vrouw is een paar dagen in Eindhoven geweest voor een training. Verder zijn er
een aantal in Nederland geweest in de bekende steden als A.dam, R.dan, Utrecht,
Leiden Den Haag. Tijdens deze procedure gaat de vrouw met Ton naar de boot. De
hond doet gelukkig zijn behoefte eerst op de steiger en moet dan aangemoedigd
worden aan boord te gaan en even te snuffelen. Geen problemen en zij blij met
een stuk Nederlandse kaas die we nog hebben! Dan naar het volgende gebouw de douane.
Weer papier ingevuld, kopie:en gemaakt en een bewijs dat we 6 maanden in
Marokko kunnen blijven. Maandag op halen. Van het noodsein pistool wordt geen
probleem gemaakt. Terug naar politie en marechaussee, die de papieren en
paspoorten nog houden om ze nogmaals na te trekken. We krijgen ze later terug
gebracht aan boord. Dan weer een gebouwtje verder voor het havenkantoor. Weer
papieren invullen, kopieën maken en dan krijgen we allerlei informatie en
treinschema”s. Uitgebreid en dat alles in het Frans. Dan worden we naar de box
gebracht en bedanken we de havenmeester voor alle hulp. Het kost tijd dit
inklaren, maar ze zijn bijzonder vriendelijk, halen niet de boot overhoop en
vinden het leuk om te vertellen over hun bezoeken aan Nederland en o ja het feit
dat ze via internet de aankondiging van de troonswisseling gevolgd hebben!
