Het zomerhuis in Kaupang.

De afgelopen dagen hebben we doorgebracht in het zomerhuis. Het is een heel open huis, met veel ramen zodat je steeds een prachtig uitzicht hebt op de rivier of de fjord. Het biedt vele mogelijkheden om met verschillende mensen er te zijn, maar ook om je ergens even terug te trekken, een van de voorwaarden van Wouter en Kristine.

Het eerste bezoek aan het zomerhuis van Wouter en Kristine.

De eerste 2 dagen besteden we aan het inrichten van het huis, plaatsen van alle meubels die geleverd zijn vanuit Zuid-Afrika, uitpakken van dozen en het wegwerken van afval. Met man en macht maken we alles klaar, zodat Hans-Rolf, vader van Kristine, in een aantrekkelijke omgeving terecht komt. Zijn gezondheid is niet goed en wellicht is dit de laatste keer dat hij in Kaupang is. Het zomerhuis staat op het stuk land dat al heel lang eigendom is van de familie van Hans-Rolf en waar hij zich het meest thuis voelt. Hij is sinds enige tijd opgenomen in een verpleeghuis en de familie is in afwachting van een definitieve plaats voor hem. Zijn vrouw Berit is ook van de partij, zodat het een drukte van belang is. Daarnaast komt de familie, zus en zwager van Hans-Rolf, Hilde (zus van Kristine) en een neef, ook langs, afwisseling genoeg en een prima gelegenheid om onze Noorse kennis wat bij te spijkeren. Het verstaan gaat me wat beter af, maar spreken blijft haast onmogelijk. Tussendoor gaan we met de rib naar een eiland om te picknicken en genieten van het heerlijke weer. De afgelopen dagen hebben we een ochtend regen gehad en was het wat kouder, voor de rest is het steeds ongeveer twintig graden, dus goed te doen.

We brengen onze tijd ook door met de reparatie van de rubberboot. Er moet een lek ergens liggen, maar we kunnen het nog niet goed lokaliseren. Vandaag maar weer eens oppompen en kijken of het gat dat we nu gemaakt hebben ook echt de veroorzaker is.

De komende week blijven we nog in Kaupang. Wouter en Nicklas blijven hier en Kristine gaat terug naar Oslo om te werken. Wouter vindt het erg leuk als we nog blijven en wij genieten er ook van. We moeten nog wat plannen maken, punt van aandacht is hond Henry, die ik liever niet aan boord heb. Zij is een Engelse setter van 4 maanden, erg leuk en heel speels en een echt vriendje voor Nicklas. Gezien mijn allergieën is het niet zo’n goed idee hem aan boord te nemen. Dus voorlopig nog geen echte zeilverhalen in ons logboek. Ton zet dit verhaal nog even op internet en dan gaan we weer naar de familie. We slapen 2 nachten aan boord, omdat een vriendin van Kristine over is en onze kamer gebruikt.