Van Vathy naar Ormos Antisamos. Hoe los je uit-eten van een pizza op, terwijl de ander dat niet kan eten.

In het vorige blog heb ik gemeld dat we op anker in de baai lagen en dat er veel wind was. Nu dat bleef het tot een uur of drie ’s nachts, dus toch ankerwacht houden. Ton ging lekker slapen in de achterhut, maar ik kon er door het geklots van terugkerende golven en de onrust niet blijven liggen. Op de kajuitbank had ik mijn kussen gelegd en kon zo regelmatig kijken of buiten alles goed ging. De App was een geruststelling, maar toch. Tegen vijf uur ’s ochtends toch maar terug op bed gaan liggen en nog twee uur geslapen. We zijn om 7.00 uur meteen in actie gekomen en naar de kade gevaren. Het was rustig weer en later op de dag zou het weer gaan waaien.

Schakelkastje voor de ankerbediening.

Twee dagen hebben we aan de kade gelegen, kreeg je reductie van de ligprijs. Bovendien wilden we wat in de stad doen. Ook genoeg tijd om weer wat klussen te doen. Ton heeft de elektrische verbindingen in de ankerbak verbetert, loshangende kroonsteentjes er uit en de verbindingen in een kastje gebracht. Ook is er een afstandsbediening ingebouwd. Hierdoor hoef je niet steeds bij het anker te blijven en kan deze vanaf het achterdek worden bediend. In Griekenland wordt eigen anker aangelegd. Heel handig om dan tweepaar handen op het achterdek te hebben. Een schipper bij het stuurwiel en gashandel en de “crew”, ik, om de lijnen aan wal te brengen. Ik heb gisteren een cake gebakken. Yoghurtijs is in Vathy geen succes gebleken, dus de cake smaakt mij extra lekker!

Eigen gebakken cake.

Eerst maar eens bij Betty en haar moeder, Toxotis, wat gaan drinken. We hebben lekker bijgepraat, ook zij hebben het afgelopen jaar het moeilijk gehad met het café. Gelukkig was er inkomen van de man van Betty. Hij werkt bij de Port-Police. Ze hopen dat dit seizoen beter gaat worden. Nu we hebben gemerkt dat het seizoen begonnen is. Onze buren waren grote motorjachten, met aanwezig personeel, uiteraard in keurige jeugdige outfit. Verder veel grote catamarans, maar ook zeilers uit de Balkanlanden. Vandaag kwam een echtpaar uit Papendrecht naast ons liggen, net toen wij weg gingen varen. Een praatje is altijd zo weer gemaakt. Zij zijn al lang in de Middellandse Zee. Zijn in Egypte, Israel, Libanon, Turkije geweest toen dit nog makkelijk ging.

Opnieuw hebben we weer de gastvrijheid van de Grieken meegemaakt. Ik kon ’s avonds terecht bij de bekende kapper en dan nog eten koken? Niet echt gemakkelijk. Ton wilde graag pizza eten, voor mij niet mogelijk. Betty had ons verteld dat zij pannenkoeken op het menu had staan. De pizzeria en haar café zijn zowat naast elkaar. We gingen zitten bij de pizzeria en daar kreeg ik mijn kaaspannenkoek met komkommer en Ton een Griekse pizza. De ober keek eerst even verwonderd over deze combinatie, maar met wat praten over zijn artiest/schoolleraar zijn was het ijs vlug gebroken. Opvallend was dat hij de 2^e ober was die zich niet liet vaccineren. Eerst maar eens kijken welke bijverschijnselen mensen hebben over 3-5 jaar. Toch moeilijk voorstelbaar als je ook voor de klas staat. Naast ons zat een Belgisch echtpaar, hij was arts en zo kwamen we over covid te praten en het feit dat de ober zich niet had laten vaccineren.  Hij had mee gedaan aan de vaccinatie campagne, zoals veel van zijn gepensioneerde collega’s. Ook hij schilderde en wisselde werken uit met de ober. 

Pizza en pannenkoek.

 

Vanochtend boodschappen gedaan zodat we er weer een paar dagen tegen kunnen. Weer eens ankeren en zwemmen is aantrekkelijk na het stadse verblijf. Toch was het even zoeken naar een geschikte plaats. Bekende plekjes waren erg druk en bij een baaitje zijn we weg gegaan vanwege de wespen. Die zijn trouwens nadrukkelijk aanwezig, juli is hier de wespenmaand.