 |
| Het dal waar we om heen lopen. |
Afgelopen donderdag hebben we een wandel tocht gemaakt ten oosten van Ragusa. Twee jaar terug werd hij ook door een echtpaar hier op de haven georganiseerd en zijn we mee gegaan. Het is een prachtige tocht, langs de randen van een groot dal waar een aantal oude vervallen watermolens staan.
 |
| Een van de oude watermolens. |
Helaas zijn ze niet te bezichtigen. Het terrein is afgesloten en we zijn er niet achter gekomen of ze gerestaureerd gaan worden.
Opvallend waren de vele bloemen die nog stonden te bloeien, o.a. wilde primulaatjes, saffraan-bloemetjes, onbekende gele bloemetjes etc. We waren met 25 personen en het leuke was dat er vele nieuwe liveaboards waren. Gelegenheid genoeg om met deze en genen eens kennis te maken. De wandeling was als ongeveer 10 km. aangekondigd, maar een app bij een van de deelnemers gaf 19.4 km. aan. Even wat anders dus en dat was aan het tempo te merken. Een kleine pauze voor de lunch, verder was het doorlopen. We konden precies op tijd weer met de bus van 16.00 uur terug naar MdR en maar meteen bij de Stella Marina bar onze dorst lessen, waar de buschauffeur ons netjes liet uitstappen. Ook dat is hier mogelijk.
 |
| Herfstkleuen met een cactus. |
Op de haven zijn allerlei beroepen en kennis van zaken aanwezig en het leuke is dat je daar een beroep op kunt doen. Deze winter zijn Bas en Lia, van de Helena, ook hier aangekomen en liggen een paar boten verder op onze steiger. Bas heeft heel zijn leven in de textiel gezeten en weet heel veel af van naaimachines. Ik had tijdens het naaien van de chap voor de dinghy regelmatig “ruzie” met de naaimachine en dacht een miskoop te hebben gedaan. Bas heeft mij in een uur tijd geleerd hoe om te gaan met de spoel en de onder- en bovenspanning. Hij verzekerde me dat ik een goede machine had gekocht en met gemak 6-8 lagen kon stikken, mits ik een goede naald gebruikte!! Aan de naald zat een kleine braam, met schuurpapier of een luciferdoosje zo op te lossen. Verder heb ik nog wat foefjes geleerd. Ton blij dat mijn tegenzin voor het naaien nu weer weg gaat en dat ik volgende week weer aan de slag ga.
Vandaag heeft Bas Esther van de Gionconda, onze nieuwe buren, geholpen. Giancarlo ook helemaal opgelucht, want hij had het doembeeld een machine mee te sjouwen via Amsterdam naar Zurich en weer terug. De Gionconda hebben we in Crotone leren kennen en vanwege hun wens om met de kuip naar het zuiden te liggen, zijn ze naast ons terecht gekomen. Deze plek was nog vrij en als buren zijn we zeer tevreden met elkaar. De activiteiten in de haven zijn weer aardig op gang gekomen en je merkt dat daardoor steeds meer mensen elkaar gaan kennen. Zelfs onze Shibachi club ’s ochtends op het strand is uitgebreid.
