Vanochtend eerst heerlijk gezwommen en naar de kant gegaan om toch even het enige huis op dit eiland te bekijken. Ook zagen we een kruis boven de struiken uitsteken en waarachtig er was een heel kapelletje naast het huis. Het huis was overigens gesloten. Alle luiken waren dicht, alleen lag er een vrij nieuwe slang voor water naar het huis. In de haven lag nog een vissersbootje en die wilde voor €5 wel vis verkopen. Bij de Walanthea was hiervoor ook belangstelling. Terug op de boot de dinghy in het water gedaan, meer dan een kilo verse vis opgehaald en naar de Walanthea gevaren.
 |
| Berggeiten op het strand van O. One house. |
 |
| Berggeiten op de rotswand. |
Tijdens het thee drinken zagen we op het vaste land al veel dreigende wolken en soms de regen neer vallen. We maakten ons niet zo druk over dit gebeuren maar even daarna kwam de wind vol op de baai staan en vanwege lager wal was de deining behoorlijk. Helen van de Dakini die ook even gedag kwam zeggen, ging terug naar haar boot. Door de harde wind werd hun boot toch dichterbij de Walenthea geblazen. Marcel en Helen besloten even later weg te gaan. Onze Lunde dook met de voorpunt steeds in het water en dat is geen prettig gezicht. Met de dinghy terug gaan was geen optie meer. Ton is toen terug gezwommen, heeft een extra lijn bij het anker vastgemaakt en binnen alles zeevast gemaakt. Bij de hevige wind kwam tenslotte ook nog een flinke regenbui en toen werd de atmosfeer weer rustiger. Ton was inmiddels terug bij Campbell en Debbie en wij konden terug met de dinghy naar de Lunde. Op de bergwand zagen we berggeiten klauteren die later op het strand stonden te eten. Ik had 's ochtends al het gemekker gehoord maar kon ze nergens traceren.
Na de lunch besloten we toch naar Meganisi te gaan waar Gerard en Ellie, van de Umata uit Marina Di Ragusa, zouden komen. Ook Campbell en Debbie verlieten de haven en gingen op zoek naar de Dakini. Eenmaal buiten de baai was alles heel rustig. Je kon haast niet geloven dat we een paar uur daarvoor zo’n heksenketel hadden gehad. Eenmaal uit de luwte van het eiland was de wind richting en sterkte zodanig dat we de halfwinder drie uurtjes hebben opgezet en heerlijk naar de oostpunt van Meganisi hebben kunnen zeilen. Heerlijk.
 |
| Meganisi, Ormos Abelike. |
In Ormos Abelike lag de Umata al op ons te wachten. Gerard ging het water in om 2 lijnen naar de kant te brengen, wat een service en na de boot klaar gemaakt te hebben, was het “happy hour” op de Umata. Pas om 21.30 uur kreeg Ton zijn kakelverse vis opgediend, die hij daarvoor vakkundig had schoongemaakt!
