Wandeling bij Ragusa met de wandelclub Kalura.

 

Landschap waar we doorheen lopen.

In november vorig jaar zijn met de Kalura in de vallei van Ragusa gaan wandelen en sindsdien worden we op de hoogte gehouden van hun activiteiten. Een tocht met ezels leek ons erg leuk, dus samen met Lilian van de Maltese Falcon zijn we, met onze gehuurde auto, naar Ragusa gereden en bij Lorenzo in de auto gestapt. Deze bracht ons 10 kilometer verderop in een afgelegen gebied, waar ook andere deelnemers zich verzamelden.

Ton krijgt wel natte voeten.

Via een pad met vele stroompjes kwamen we bij de ezelhoeve van Anna, een oude monniken plaats, waar zij woont en ezels houdt. Zij organiseert wandelingen waarbij 2 ezels meegaan. Voor kinderen een hele belevenis, omdat ze op de ezels mogen zitten. Alleen bij steile hellingen en afdalingen was het niet toegestaan vanwege het gevaar eraf te vallen. Het mooie van deze georganiseerde wandelingen is dat je in gebieden komt die niet zo maar toegankelijk zijn voor de toeristen.

Rode wilde anemonen.

Bovendien weet Lorenzo veel van de geschiedenis van de streek en veel van bloemen. Tot onze verrassing bloeiden er veel rode en paarse anemonen, ranonkels, campanula’s, valeriaan en orchideeën. Koolzaad en gele klaver gaven stukken weiland al een Paas uiterlijk.
Opnieuw waren we met z’n drieën de enige buitenlanders. Gelukkig spraken een paar vrouwen ook Frans en Engels en verder probeerden we met ons Italiaans gesprekken te voeren.

Verzamelde asperges.

Een van de vrouwen verzamelde wilde asperges, die in deze tijd erg gewild zijn op Sicilië. Ze staan verborgen tussen struikjes met heel veel doorns, goed beschermd, maar toch te plukken. Zij bereiden ze met name in de risotto en pasta’s en zijn er helemaal weg van.
Na een heerlijke wandeling van zo’n 10 kilometer door een prachtig gebied, met nu heel veel stromende beekjes, werden de ezels weer keurig in de wei gezet en ging de groep weer ieder terug naar huis.

De groep tussen allemaal bloemen.

Lilian, die vaker mee doet, vertelde dat de dag altijd afgesloten werd met koffie en iets lekkers bij de Paticeria. Ook nu gebeurde dat, grappig was dat Ton en ik thee bestelden, de anderen Italiaanse koffie: een klein kopje met sterke koffie dat je staande opdrinkt n dan naar buiten gaat om verder te kletsen. Over onze thee werden natuurlijk opmerkingen gemaakt, evenals dat wij erbij aan een tafeltje gingen zitten.