Naar Bygdø en het einde van de vakantie van de Noren.

De grootste Stavkirke van Noorwegen.

Als we wakker worden hangen er dikke wolken boven het dal. Naar de hoogste berg in de buurt gaan en dan een fraai uitzicht op de omgeving hebben is dus niet mogelijk. We besluiten dan ook meteen richting Bygdø (woonwijk van Oslo) te rijden, toch altijd nog bijna 250 kilometer. In ieder geval gaan we naar Heddal waar de grootste Stavkirker van Noorwegen staat.

De kerk heeft een lange geschiedenis, stamt uit de 13e eeuw en is in al die tijd een aantal keren gerestaureerd en daardoor ook wat aangepast aan de stijl van de tijd. De ramen zijn bijvoorbeeld in de 19e eeuw veranderd, omdat er meer licht in de kerk moest komen. Het oudste aanwezige stuk is de stoel uit de 13e eeuw. Andere kostbare stukken staan in het museum in Oslo. Ook bezoeken we het nabij gelegen volkenkundig museum met oude huizen, stallen etc. Helaas kunnen we niet binnen kijken, want het museum is gesloten per 16 augustus. De scholen zijn weer begonnen en voor de Noren is de vakantie afgelopen. Dit houdt in dat veel bezienswaardigheden ook gesloten zijn.
Na Heddal wordt de omgeving lieflijker met veel gele graanvelden van rijpe rogge, tarwe gerst en opvallend veel haver. Vooral haver zie je in Nederland veel minder op de velden staan. Hier is het erg geliefd in brood en de cerrials voor het ontbijt. Via nog wat binnenwegen gaan we tenslotte de autoweg op en passen we onze snelheid aan, na dagen niet harder dan 50 tot 60 kilometer maximaal gereden te hebben. In de loop van de middag zijn we bij het nieuwe huis van de familie in Bygdø waar Wouter en de hond Henry zijn. Kristine en Nicklas zijn sinds zondag in Spanje en genieten nog heerlijk een week van de zon.